ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 1 ฟื้นขึ้นมาก็บ้าเสียแล้ว

"ท่านแม่ อย่าตีท่านแม่ข้า! ปล่อยนางนะ โอ้ยย!! อืออออ!!" หลินเป่า เด็กน้อยวัยห้าขวบเศษ วิ่งเข้าไปบังร่างกายของผู้เป็นแม่ ที่ถูกชาวบ้านต่างรุมทำร้าย เขาก็ไม่ต่างกัน พลอยถูกตีไปด้วย

หลินหลิน นอนแน่นิ่งไป พร้อมกับคำด่าทอของชาวบ้าน

"ออกไปเลยนะ ไอ้พวกคนบ้า กล้าดีอย่างไร มาแย่งขนมลูกข้า! สกปรกสิ้นดี" คนเหล่านั้นเมื่อเห็นว่านางหมดสติไปแล้ว ทั้งหมดก็แยกย้ายออกไป

หลินเป่ารีบเข้ามาหาแม่ของตัวเอง ที่ตอนนี้นอนแน่นิ่ง ไม่ไหวติง เด็กน้อย นั่งร้องไห้ อีกทั้งที่หัวก็แตกเลือดไหลอาบ เขาร้องเรียกแม่ ด้วยความกลัว ความเจ็บปวด

"ท่านแม่ ท่านแม่ ตื่นขึ้นมา ข้าจะพาท่านไปขออาหารบ้านท่านเศรษฐี ตื่นขึ้นมา ท่านแม่ อือออ!! " เด็กน้อยนั่งร้องไห้ พร้อมกับสายฝนที่หลั่งรินลงมา

"ท่านแม่ ตื่นเสียทีเถิด " เด็กน้อยร่ำไห้ปานน้ำตาแทบเป็นสายเลือด ที่ผู้เป็นเเม่นั้น นอนสลบแน่นิ่งไม่ไหวติงใดๆ ทำเอาเด็กน้อย เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา

.

.

.

หลินหลิน เดิมทีเป็นสาวน้อยผู้สดใสร่าเริง วันหนึ่งนางออกไปเก็บของป่ากับบิดา อยู่ๆ นางก็กลับมาเพียงคนเดียวทั้งเนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าขาดหลุดรุ่ย บิดาของนางได้ตายไปกลางป่า หลังจากนั้น สติของนางก็ไม่เหมือนเดิม

คงมีเรื่องราวบางอย่าง ที่ทำให้นางต้องสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่ง หนำซ้ำเวลาต่อมาท้องของนางโตโดยไม่รู้ว่าใคร คือพ่อของเด็กน้อย

หลินหลิน ที่ต้องโดดเดี่ยวและเป็นบ้า นางถูกดูแลโดย ป้าลู่ คนข้างบ้านและคอยดููแล สอนการใช้ชีวิตให้เด็กน้อยหลินเป่ามาตลอด

"อาเป่า หากวันหนึ่ง ย่าไม่อยู่แล้ว เจ้าต้องดูแลแม่ของเจ้าให้ดี อย่าให้นางเที่ยวออกไปพบผู้คน ส่วนอาหารเจ้าก็ควรรู้ว่าต้องไปเอาที่บ้านท่านเศรษฐี ที่นั่นเขาเปิดโรงทานทุกวัน เจ้าจงจำที่ย่าสอนไว้นะ"

หลังจากป้าลู่จากไป อาเป่า ก็ต้องดูแลมารดาบ้าของเขานับตั้งแต่บัดนั้น เขาต้องตื่นแต่เช้าทุกวัน ก่อนที่มารดาของเขาจะตื่น เพื่อรีบไปเข้าแถวรอรับอาหารเป็นคนแรกๆ เพื่อนำมาให้มารดาบ้าของเขา แม้แม่ของเขาจะสติไม่ดี แต่อาเป่านั้นรักแม่ของเขามาก

"อาเป่า อาเป่า ดู ดู บินแล้ว!" หลินหลิน มองเห็นนกที่มาเกาะหน้าต่างบ้านที่ทรุดโทรมของนาง แล้วชี้บอกให้ลูกชายของนางดู เมื่อนกบินออกไป นางกลับร้องไห้ ที่เห็นนกบินหนีนางไป

"ไปแล้ว! บินไปแล้ว รอด้วยย! อือออ!!"

"ท่านแม่ ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ นกก็บินมาหานะท่านแม่ " อาเป่าเข้ามาปลอบแม่ของเขาที่ร้องไห้ ไม่ให้นกบินไป

"ท่านแม่ข้ามี หมั่นโถว วันนี้มีคนใจดีมอบมันให้ข้า ดูสิท่านแม่ ลูกใหญ่มาก ท่านกินเสียเถอะ " อาเป่ายื่นหมั่นโถวให้นาง นางหยิบหมั่นโถวจากมือของอาเป่า แล้วกัดไปหนึ่งคำ อาเป่าที่ตอนนี้เขาก็หิว เขามองแม่ของเขาที่กินหมั่นโถวไปแล้ว และกลืนน้ำลายตาม แต่ทำอย่างไรได้ แม่ของเขาก็หิวเช่นกัน ไม่เป็นไร เพียงแค่แม่ของเขาอิ่ม เท่านี้ก็มีความสุข

"อาเป่า กิน แบ่งให้" หลินหลินยื่นหมั่นโถวที่กัดแล้วมาให้ลูกชาย

"ท่านแม่กินเถอะ ข้าไม่หิว"

"กิน กิน จะได้แข็งแรง" หลินหลิน ยื่นหมั่นโถวไปแตะที่ริมฝีปากของอาเป่า

อาเป่ามองหน้ามารดาที่ยิ้มจนแก้มปริ เขาไม่รอช้า กัดหมั่นโถวนั่นไปหนึ่งคำ แล้วนางก็กัดไปหนึ่งคำ หมั่นโถววันนี้เป็นอาหารมื้อที่อร่อยที่สุด ทั้งคู่ต่างสลับกันกินจนหมด และยิ้มพร้อมกับหัวเราะให้แก่กัน

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่อาเป่าต้องรีบตื่นเพื่อไปรอรับอาหารเฉกเช่นทุกวัน แต่วันนี้ หลินหลิน นางกลับตื่นขึ้นมา และไม่เห็นอาเป่า นางร้องเรียกหาอาเป่า ไปจนรอบบ้าน

"อาเป่า อาเป่า" ร้องเรียกอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงเด็กน้อยขานรับ นางจึงเดินออกจากบ้าน ไปเรื่อยๆ และร้องเรียกอาเป่า ไปตามทาง จนเข้ามาถึงในตลาด นางร้องเรียกหาอาเป่าไปเรื่อยๆ อีกทั้งยังเดินชนคนไปทั่ว

ผู้คนที่ผ่านไปมา เมื่อเดินผ่านนาง ต่างก็พากันปิดจมูกเพราะความเหม็นของนาง หลินหลิน รู้สึกเหนื่อยและหิว นางร้องหาอาเป่า อยู่ตลอด จนพบเด็กน้อยคนหนึ่ง ยืนถือขนม อยู่ไม่ห่าง นางเห็นเช่นนั้น จึงรีบวิ่งเข้าไป ดึงขนมในมือเด็กคนนั้นมาทันที

ทำให้เด็กน้อยนั้นร้องไห้ออกมา ทันทีที่พ่อแม่ของเด็กเห็นจึงรีบวิ่งเข้ามา ทุบตีทำร้ายนาง รวมทั้งคนที่อยู่บริเวณนั้น

อาเป่า ที่เดินถืออาหารที่ได้รับมาเห็นว่ามีคนถูกรุมทำร้าย ตอนแรก เด็กน้อยเดินผ่านไป แต่เอ๊ะ! เขาได้ยินเสียงร้องของผู้หญิง แม่ของเขา ของที่อยู่ในมือหล่นลงพื้น อาเป่า วิ่งเข้าไป และมองเห็นทันทีว่า แม่ของเขา กำลังถูกทำร้าย

เขาต้องปกป้องแม่ของเขาให้ได้ อาเป่า เข้าไปห้ามคนเหล่านั้นจนเขาต้องเจ็บตัวไปด้วย

.

.

.

เสียงร้องไห้ของเด็กน้อย ปานใจจะขาด ดังเข้ามาในหัวของหลินหลิน เม็ดฝนที่หยดลงบนใบหน้า ทำให้นางรู้สึกตัว นางค่อยๆลืมตา และค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ทั้งเนื้อตัวปวดไปหมด นางค่อยๆมองไปที่เด็กน้อย ที่นั่งกอดนางร้องไห้อยู่ตรงนั้น

อีกทั้งเลือดยังไหลอาบหน้าของเขาไม่อยู่ไม่หยุด ใครกันนะ ช่างทำร้ายเด็กตัวแค่นี้ได้ลงคอ

"ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้ว อือออ! ข้านึกว่าท่านจะจากข้าไปเสียเเล้ว !"

"ดะเดี๋ยว เดี๋ยวก่อน หนูน้อย เจ้าเรียกข้าว่า..แม่" นางชี้มาที่ตัวเอง

"ท่านแม่ ท่านบาดเจ็บ กลับบ้านเราก่อนนะ" อาเป่า ค่อยดึงนาง แต่ก็ดึงไม่ค่อยขึ้นเท่าไร เขายังเด็กนัก

หลินหลิน นางจึงพยายามดันตัวเองขึ้น และไม่พูดอะไรมาก นางยอมตาม เด็กน้อยคนนี้กลับไปที่บ้าน

นางเดินไปโดยมีเด็กน้อยเดินจูงมือนำหน้า นางรู้สึกปวดไปทั้งตัว อีกอย่างเด็กนี่มาเรียกนางว่าแม่ นางจำได้ ว่าช่วยเด็กคนหนึ่งตกน้ำ แล้วทุกอย่างก็ดับมืดไป ฟื้นขึ้นมาอีกที...

นางมองไปรอบๆ ที่นี่ เหตุใดจึงมีแต่ป่าเขา รถสักคัน บ้านคน ก็แทบจะไม่มีไฟฟ้าก็ไม่มี ตอนนี้ นางงงไปหมด เกิดอะไรขึ้น

"ท่านแม่ ถึงบ้านของเราแล้ว!"

นางยืนมองบ้านด้านหน้า นี่บ้านหรือนี่ ทำไมมันช่างทรุดโทรม ยังกับบ้านร้างแบบนี้

"บ้าน! นี่..บ้าน..หรือ"

เด็กน้อย ผงกหัวลงอย่างดีใจ ที่แม่ของเขาถามเขาเป็นครั้งแรก

"ขอรับท่านแม่ เราเข้าบ้านกันเถอะนะ" อาเป่า จูงมือแม่ของเขาเข้าไปในบ้าน หลินหลิน รู้สึกเหม็นยิ่งนัก อาเป่า เดินเข้าไปจุดเทียน ทำให้บ้านสว่างขึ้นเล็กน้อย นางนั่งลงที่โต๊ะเล็กๆ ที่เก่าทรุดโทรม เหมือนจะพังตรงนั้น

นางมองหน้าของเด็กน้อย ที่เรียกนางว่าแม่ เด็กน้อยตอนนี้ ผอมแห้ง ใบหน้ามอมแมมแห้งกร้าน ผมเพ่าก็ยาวเป็นสังกะตังเหมือนไม่ได้สระมาเป็นแรมปี แต่รอยยิ้มที่อยู่ตรงหน้า บ่งบอกถึงความสุข ที่เขานั้นมี เด็กน้อยเดินเข้ามากอดมารดาด้วยความรักเหนือสิ่งอื่นใด

"ท่านแม่ วันนี้ ข้านึกว่าท่านจะจากข้าไปเสียแล้ว หากไม่มีท่านแล้ว ข้าก็ไม่ขออยู่ต่อ"

หลินหลิน ได้ฟังที่เด็กน้อยพูด ช่างแทงใจนางยิ่งนัก เหตุใด จึงอยู่อย่างแร้นแค้นเเสนเข็ญเช่นนี้นะ

หลินหลิน ยื่นสองมือของนาง มาจับใบหน้าของลูกชาย โธ่! เด็กน้อย ชีวิตคงลำบากมาเยอะสินะ นางมองหน้าของเด็กพลางคิดไป สุดท้ายนางจึงพูดออกมา

"เอาล่ะ วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวัน นอนซะเถอะนะ เป็นเด็กต้องนอนให้มากๆ กินให้เยอะๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง"

เด็กน้อยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

"ท่านแม่ ในที่สุด ท่านก็พูดกับข้าแล้ว"

อาเป่ากอดมารดาอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก

"มา แม่จะพาเจ้าไปนอน "

ทุกอย่างที่เกิดขึ้น คงเป็นความฝัน ตื่นขึ้นมาแล้ว ทุกอย่างคงกลับไปเป็นปกติ

อาเป่า นอนกอดมารดาวันนี้เขารู้สึกอบอุ่นกว่าทุกครั้ง ที่มารดาคุยกับเขาแล้ว เด็กน้อยค่อยๆหลับไปภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของมารดา

จบตอนที่1

_________________________________