ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 2 เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่

ในเช้าวันต่อมา...

หลินหลินตื่นขึ้น พร้อมกับอาหารที่อาเป่าได้จัดเตรียมไว้ให้ เด็กอายุเท่านี้ ช่างรู้ความยิ่งนัก แต่อยู่ๆก็นึกขึ้นได้ ว่าเหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่ นางรีบลุกจากเตียงแล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน

อาเป่าที่อยู่ๆก็เห็นแม่ของตนวิ่งออกไป เขาจึงรีบวิ่งตาม

"ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านจะไปไหน" อาเป่าร้องเรียก และวิ่งตามมารดาไป

หลินหลิน หยุดอยู่หน้าประตูบ้าน นางมองออกไป ด้านหน้า ที่อย่างดูเวิ้งว้างว่างเปล่า มีแค่บ้านนางอยู่เพียงโดดเดี่ยวเท่านั้น

นี่มันอะไรกัน มาอยู่ที่ไหน ทำไมไม่อยู่ที่โรงพยาบาล ที่นี่มันที่ไหน นางยืนครุ่นคิด เอามือจับที่หัวของตัวเอง

"ท่านแม่ ท่านเป็นไรไป " เด็กน้อย รีบวิ่งมากอดที่เอวของนางอย่างรัดแน่น พร้อมทั้งร้องไห้ออกมา หลินหลินได้สติ

ข้าคือแม่ของเด็กน้อยคนนี้ เขาคือลูกข้า ไม่! ข้าจะมีบุตรได้อย่างไร ข้าไม่เคยแต่งงาน

"เด็กน้อย เจ้าจำคนผิดแล้ว ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้า" นางพูด พร้อมกับดึงแขนของเด็กน้อยออก และวิ่งออกไปทันที

"ไม่! ท่านคือท่านแม่ ท่านแม่จะไปไหน อย่าไป อือออ!! อย่าทิ้งข้า !" อาเป่าวิ่งตามหลินหลิน ที่วิ่งออกมาโดยไม่มีจุดหมาย

อาเป่า วิ่งตามมารดา เพราะกลัวว่ามารดาจะทิ้งเขาไป ทั้งวิ่งตาม ทั้งร้องไห้ น่าเวทนายิ่ง

"อือออ!! ท่านแม่ รอข้าด้วย! อย่าไปนะ ! ท่านแม่ ท่านแม่ ! " เด็กน้อยวิ่งตามอย่าสุดกำลังเพื่อจะตามแม่ของเขา แต่ก็ต้องสะดุดล้มลงกับพื้น

อาเป่าพยายามจะลุกขึ้น แต่กลับเจ็บที่ขา ปากก็ร้องไห้หาแม่ เด็กน้อยช่างน่าสงสารนัก เขาร้องเรียกมารดาอยู่นาน จนมารดานั้นวิ่งหายลับตาไป

อาเป่าค่อยๆยืนขึ้น ขาก็เจ็บ เขาค่อยๆลุกขึ้น แล้วหันหลังเดินกระเผลกๆ กลับไปที่บ้าน ทั้งร้องไห้หาแม่ ที่จากเขาไป เขามาถึงที่บ้าน นอนร้องไห้หาแม่อย่างโดดเดี่ยวจนผล็อยหลับไป น่าสงสารยิ่งนัก

ทางด้านหลินหลิน นางวิ่งออกมาได้ไม่ไกลเท่าไรนัก นางไม่หันหลังกลับมามองเด็กน้อยคนนั้นที่ร้องเรียกหาแม่อย่างน่าเวทนา เพียงแต่คิดว่า หากออกไปจากตรงนี้ นางจะต้องหาหน่วยงานมาดูแล้เด็กคนนี้อย่างแน่นอน

ตอนนี้นางรู้สึกร้อน พอดีกับเจอลำธารใส นางอยากจะล้างหน้าสักหน่อย จึงเดินเข้าไป แต่ยังไม่ทันจะได้ล้างหน้า เงาที่สะท้อนภายในน้ำ กลับไม่ใช่ หลินจื่อซิน แต่กลับเป็น ใครก็ไม่รู้ หน้าตาดูมอมแมม ผมเพ่ารุงรัง เหมือนกับคนบ้า ช่างหน้าเกลียดน่ากลัวยิ่งนัก

ยังไม่ทันจะตั้งสติ ชาวบ้านที่ผ่านมา มองเห็นนาง ต่างพากัน หยิบก้อนหินขึ้นมาปานาง เพราะดูแล้ว นางคงบ้าอย่างที่พวกเขาเห็น

"กลับไปบ้านแกเลยนะ นังบ้าหลินหลิน ! ตัวสกปรกเหม็นโฉ่ยังกล้าออกมาพบผู้คน ไป ไป๊! "

ก้อนหินถูกขว้างมาที่นางอย่างรวดเร็ว นางยืนขึ้น แล้วเก็บก้อนหินเหล่านั้นขว้างกลับไป

"แกสิ! พวกบ้า ชอบรังแกคนที่อ่อนแอ กว่า นี่ พวกแกต้องโดนซะบ้าง " นางหยิบก้อนหินขึ้นมาหลายก้อน แล้วปาไปใส่พวกชาวบ้านเช่นกัน

"หน็อยแหน่ะ ! นังบ้า กล้าว่าพวกข้ารึ ! มาเร็วๆ เจ้าข้าเอ้ยย! มาดูคนบ้า ทำร้ายร่างกายพวกข้าหน่อยเร็ว มาช่วยพวกข้าสั่งสอนนางหน่อยเร็ววว! " เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

หลินหลินมองเห็นคนที่มามุงนางมากขึ้น นางก็รู้สึกกลัว หากโดนทำร้าย ต้องตายอย่างแน่นอน นางเห็นท่าไม่ดี จึงใช้ทีเผลอ วิ่งหนีออกมา และวิ่งย้อนกลับไปที่บ้านของอาเป่าเช่นเดิม

นางวิ่งมาอย่างหอบเหนื่อย แล้วค่อยเดินเข้ามา นางมองเห็นอาเป่าที่นอนหลับไปพร้อมคราบน้ำตา ช่างหน้าสงสารยิ่งนัก นางค่อยๆเดินเข้าไปนั่งข้างๆตัวของอาเป่า แล้วมองดูเขา

นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไรกัน นี่นางย้อนอดีตมาแน่ๆ หรือว่า นางตายแล้ว นางครุ่นคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากเป็นเรื่องจริง นางต้องมาอยู่ในร่างของหญิงบ้าที่ชาวบ้านต่างรังเกียจงั้นรึ แล้วเด็กน้อยนี้เล่า นางจะต้องทำอย่างไร

แม้ร่างกาย และเลือดเนื้อของนางนั้น เป็นหญิงบ้า แต่จิตวิญญานนี้ไม่ใช่ ฉันคือ หลินจื่อซิน งานและบริษัทของฉันกำลังรุ่ง แล้วแบบนี้ ทุกอย่างก็พังหมดสิ

ทำอย่างไรได้ ในเมื่อมาแล้วสวรรค์ คงอยากให้ฉันมาแก้ไขชีวิตของสองแม่ลูกนี้แน่ๆ หากใช่ นางจะต้องเริ่มจากสิ่งใดก่อน

นางต้องเริ่มสานสัมพันธ์กับเด็กคนนี้ ที่ได้ขึ้นชื่อว่าลูก แล้วต้องทำอย่างไร ฉันไม่เคยมีลูก ! นางคิด

หลินหลิน ค่อยๆลูบไปที่หัวของอาเป่าอย่างเบามือ แต่อาเป่าเป็นเด็กที่รู้ตัวง่ายเพราะต้องตื่นตัวเพื่อมาดูมารดาของเขาตลอด และครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาลืมตาขึ้น

"ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว !" เด็กน้อยลุกขึ้นอย่างไว และกอดมารดาทันที

"ท่านแม่ ท่านอย่าทำแบบนี้อีกนะ ทำแบบนี้ ข้ามิอาจจะปกป้องท่านได้!"

หลินหลินได้ฟังที่เด็กพูด โธ่!เด็กน้อย ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"ท่านแม่หิวหรือไม่ หากท่านหิว ข้าจะไปหยิบหมั่นโถวมาให้ ข้าเก็บไว้ให้ท่าน!"

เด็กน้อยพูดออกมาเพราะรอยยิ้ม หลินหลิน ยิ่งได้ฟังเด็กน้อยพูด ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ ตัวแค่นี้ ช่างกตัญญูยิ่งนัก ยอมหิว แต่แม่ต้องอิ่ม นางมองเด็กน้อยสักครู่

"หนูน้อย เจ้าชื่ออะไรรึ" หลินหลินจับใบหน้าเล็กๆของอาเป่า

อาเป่ายิ้มออกมา เขาดีใจที่แม่ถามเขาออกมา แม้จะรอมานานมากเหลือเกินก็ตาม ในที่สุด ท่านแม่ก็อยากรู้ชื่อเขา

"ท่านแม่ ข้าอาเป่า หลินเป่า ท่านชื่อ หลินหลิน เป็นแม่ของข้า เป็นแม่ที่ข้ารักที่สุด" พูดจบเขาก็กอดแม่ของเขาอีกครั้ง

หลินหลินรู้สึกประทับใจ กับการกระทำของเด็กน้อย แม้จะมีมารดาสติไม่ดี แต่คำพูด และกริยาของอาเป่าคนนี้ช่างตรงกันข้ามยิ่งนัก หากสวรรค์เลือกนางแล้ว นางจะเป็นยอดมารดาที่ดีที่สุด ให้กับเด็กน้อยคนนี้เอง

"เอาล่ะ อาเป่า เจ้ากอดแม่มากแล้ว ต่อจากนี้ เจ้าจะต้องเชื่อฟังแม่นะ"

"ท่านแม่! ท่านพูดกับข้าได้ซะที " อาเป่าโผลกอดมารดาอีกครั้ง ด้วยความดีใจ

"ก่อนอื่น เจ้าต้องกินหมั่นโถวลูกนี้ให้หมด ได้หรือไม่"

"แต่ ท่านแม่ ท่านยังไม่ได้กินอะไรเลย ท่านกินก่อน หากเหลือ ข้าจะกินต่อเอง"

"โธ่! อาเป่า ไหนเจ้าบอกว่าจะเชื่อฟังแม่อย่างไรเล่า "

"ขอรับ ข้าจะกิน ข้าจะเชื่อท่านแม่ทุกอย่าง " อาเป่ารีบกินหมั่นโถวลูกนั้น อย่างอร่อย นานแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้กินอิ่มท้องแบบนี้มานานมากแล้ว

"อาเป่า วันพรุ่งนี้ พาแม่ออกไปรับอาหารกับเจ้าด้วย ดีหรือไม่ ไปหลายคน คงได้อาหารมาเยอะ"

"แต่ท่านแม่ ...ข้ากลัวว่าคนอื่นจะทำร้ายท่านอีก "

"อืม ! ถ้าเช่นนั้น เอาอย่างนี้ เจ้าไปรับอาหาร ส่วนแม่ จะทำความสะอาดบ้านให้เจ้า ซักเสื้อผ้าให้สะอาด ดีหรือไม่"

"ขอรับดีขอรับ ได้ ถ้าเช่นนั้น นอนเสียเถิด พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ทุกอย่างในบ้านนี้แม่จะจัดการเอง นอนเสียเถอะ"

หลินจื่อซิน นางคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่อาเป่าคนนี้จะมีความสุขบ้าง ย้อนเวลาหรือ นางไม่คิดกลัว เพราะกว่านางจะเติบโตจนได้เป็นเจ้าของธุรกิจ อาหาร และการเกษตร นางต้องผ่านสิ่งใดมาบ้าง

ลูกชายของสตรีบ้าจะต้องมีความสุขที่สุด นางหลับตา พร้อมกับเด็กน้อย ที่นอนกอดนางอย่างเหนียวแน่น อย่างกลับว่ากลัวนางจะหายไป แม้ว่านางจะต้องเริ่มสานสัมพันธ์ใหม่ทั้งหมดกับเด็กคนนี้ ...

จบตอนที่2

_________________________________

? ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ