ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 3 ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง

หลินหลินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนอาเป่า นางลุกขึ้น และเดินสำรวจดูรอบๆบ้าน ภายในบ้าน ข้าวของสกปรก ฝุ่นละอองมีเยอะ ถ้วยจานมีน้อย เตาไฟ มีแต่ไม่เคยได้ใช้งาน ภายในบ้าน ก็มีแต่ของที่เก็บมาจนรก

ทำอย่างไรได้ ในบ้านมีแค่เด็กน้อยกับคนบ้า นางเริ่มเก็บข้าวของ และเอาทั้งหมด ไปทิ้งไว้ด้านนอกบ้าน นางหักกิ่งไม้ที่มีใบไม้ติดอยู่มากำมือหนึ่ง แล้วใช้ผ้ามัดรวมกัน เพื่อทำเป็นไม้กวาด นานแล้วสินะที่นางไม่ได้ทำแบบนี้ ดีนะที่แม่ของนางสอนไว้ตอนเด็ก

นางมองดูบริเวนนอกบ้าน ต้นหญ้า ต้นไม้ ขึ้นรกเต็มบ้าน แต่ในบ้าน ไม่มีสิ่งใดเลยพอที่จะถางพวกหญ้ารกนี้ออกได้

ถ้าเช่นนั้น วันนี้ ทำความสะอาดภายในบ้านก่อนก็แล้วกัน นางคิด หลินหลิน เริ่มทำความสะอาดทันที

เมื่อภายในบ้านสะอาดแล้ว นางเก็บเสื้อผ้าที่แข็งทื่อ อีกทั้งยังเหม็นสาบมากองไว้รวมกัน นางจะใช้สิ่งใดซักดีนะ ขี้เถ้า ต้องเอาขี้เถ้าไปแช่น้ำ แล้วรอให้น้ำใส จึงเอาน้ำนั้นมาแช่ผ้าไว้ แต่จะไปหาที่ไหน ในเมื่อที่บ้านนี้ก็ไม่มีอะไรเลย

คงต้องซักน้ำเปล่าไปก่อน อาเป่าตื่นขึ้นมา เป็นครั้งแรกที่นางได้มองอาเป่าชัดๆ อาเป่า ลุกขึ้นมาก็ต้องรีบเดินดูว่าแม่ของเขาอยู่ตรงไหน เขาเห็นนางก้มๆเงยๆ ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดนางแบบไม่ทันตั้งตัว

นางมองหน้าของอาเป่า ใบหน้าเล็กเรียว ผมพันกัน อีกทั้ง เสื้อผ้ายังขาดวิ่น ใบหน้าก็แห้งกร้าน แตกดำและมีแต่รอยช้ำ คงโดนทำร้ายมาบ่อยสินะ หลินหลิน รีบกอดลูกไว้ในอก เหตุใดนางจึงนึกสงสารเขาเช่นนี้ อาจเป็นเพราะจิตสำนึกภายนจิตใจของหลินหลิน

"ท่านแม่ ท่านรออยู่ที่บ้าน ห้ามออกไปไหนนะขอรับ ข้าจะรีบไปรับอาหารแล้วจะรีบกลับมา "

"อาเป่า เจ้าทำแบบนี้ทุกวันเลยหรือ "

"ขอรับ ท่านย่าลู่เซียงสั่งไว้ แต่ก่อน ท่านย่า นำอาหารมาให้ แต่ตอนนี้ตายไปแล้ว"

"แล้วบ้านท่านย่าของเจ้าอยู่ไกลมั้ย "

"ไม่ไกลมากขอรับ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่บ้านนั้นเช่นกัน "

"แล้วท่านย่าเจ้าไม่มีลูกหลานรึ"

"ท่านย่าเคยบอก ว่าตายหมดเเล้ว "

"อืมดี.. ถ้าเช่นนั้นเจ้ากลับมา พาแม่ไปบ้านท่านย่าเจ้าหน่อยละกัน"

"ไปทำไมขอรับ"

"ไปยืมของบางอย่างมาใช้น่ะสิ เอาล่ะอาเป่ารีบไปซะ เดี๋ยวจะสายเอาได้"

"ท่านแม่อย่าหนีข้าไปไหนนะ" อาเป่าบอกกับแม่ของเขาย้ำแล้วย้ำอีก หลินหลินพยักหน้ารับ อาเป่าจึงรีบวิ่งออกไป

หลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จ นางเดินสำรวจรอบๆบ้าน และเดินไปทางหลังบ้าน ตรงนั้นเป็นลำธารกว้าง พบแล้ว นางจะซักผ้าทั้งหมด และอาบน้ำตรงนี้ อาเป่าเจ้ากลับมา ข้าจะอาบน้ำให้เจ้า ให้สะอาดเลยทีเดียว

หลินหลินเดินกลับมา เอาผ้าทั้งหมดไปซัก นางก็แค่ ขยี้หลายๆรอบ เมื่อซักเสร็จ นางก็ถอดเสื้อผ้าลงอาบน้ำ ทำความสะอาดร่างกาย นางดำผุดดำว่ายอย่างสนุกสนาน ไม่นาน ก็เสร็จเรียบร้อย

นางขึ้นมาพร้อมกับหยิบผ้ามาใส่ แล้วเดินกลับบ้านไป นางหาที่ตากผ้าไปพลางๆก่อน เพราะ ตอนนี้ยังไม่มีที่ใดที่ว่างเลย

ตอนนี่นางอาบน้ำแต่งตัว ใบหน้าดูสะอาด ผมก็มัดเรียบร้อย แค่รวบขึ้น และใช้เศษผ้ามัดไว้ เหมือนในยุคของหลินจื่อซิน ตอนนี้บ้านกว้างขวาง ดูสะอาดตาขึ้น

อาเป่า กลับมาแล้ว เขาทั้งเดินทั้งวิ่ง ในใจนึกดีใจที่แม่ของเขา คุยกับเขา วันนี้ท่านเศรษฐีใจดี แจกเงินมาคนละ ยี่สิบอีแปะ พอที่จะซื้อหมั่นโถวได้ถึงสี่ลูก

"ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ ! " เสียงอาเป่าร้องเรียกหาแม่ของตัวเอง เขาวางของทั้งหมด และเดินเข้าไปในบ้าน อาเป่าต้องร้องออกมา เพราะบ้าน ช่างสะอาดกว้างขึ้น

เขามองเห็นหญิงสาวชุดขาว ที่ตอนนี้ กำลังยืนตากผ้าอยู่หลังบ้าน ดูสะอาดตานัก แต่ก็ตกใจ ผู้หญิงคนนี้คือใคร

"ทะท่าน เป็นใคร !" อาเป่าถามขึ้นพร้อมกับอาการกลัว

หลินหลิน นางได้ยินเสียงอาเป่าเรียก นางค่อยๆหันหน้ามา แล้วยิ้มออกไปให้อาเป่า

"อาเป่า เจ้ากลับมาแล้วรึ " อาเป่ามองหญิงสาวตรงหน้า ที่ดูสะอาดสะอ้านยิ่งนัก เขาไม่เคยคิดว่า แม่ของเขา อยู่ๆจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

"ท่านแม่ " อาเป่าไม่รอช้า เขาวิ่งเข้าไปกอดแม่ของเขาทันที

"ท่านแม่ ท่านหายแล้ว! ท่านไม่บ้าแล้ว ท่านแม่ ข้าดีใจเหลือเกิน อือออ!"

หลินหลินย่อตัวลง "ไปอาเป่า วันนี้ลูกได้สิ่งใดมา พาแม่ไปดูซิ "

อาเป่าคลายกอดมารดาแล้วจูงมือนางไป

"โห! วันนี้อาหารมากมายเช่นนี้ จะกินหมดได้อย่างไร"

"ท่านแม่ วันนี้ ท่านเศรษฐี ใจดี แจกเงินมาให้อีกคนละยี่สิบอีแปะ นี่ท่านแม่ ท่านเก็บไว้" อาเป่าล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก แล้วยื่นมาให้นาง

เงินยี่สิบอีเเปะ คือเท่าไรกัน นางไม่รู้ แต่ที่รู้ คือ เด็กคนนี้ ช่างรู้ความยิ่งนัก

"อาเป่า เจ้าคงหิวแล้ว กินข้าวก่อนเถอะ"

อาเป่ามองหน้าของมารดา แล้วส่ายหน้าไปมา

"ไม่ได้ ท่านต้องกินก่อน หากเหลือข้าถึงจะกิน "

"โธ่! อาเป่า เจ้าต้องกินเยอะๆ ร่างกายต้องเติบโต เจ้าทำเพื่อแม่มามากแล้ว กินเสียเถอะ กินให้อิ่ม แม่จะพาเจ้าไปชำระร่างกาย"

อาเป่ายิ้มออกมา เขาจะเชื่อสิ่งที่แม่พูดทุกอย่าง เขารีบกินอย่างหิวโหย และอาหารก็อร่อยยิ่งนัก วันนี้เข้ารู้สึกอบอุ่นมาก

เมื่อกินอิ่มแล้ว หลังจากอาหารย่อย หลินหลินก็ลุกไปเอาผ้า แล้วจับมือของอาเป่า

"อาเป่า เจ้าต้องอาบน้ำ ทำความสะอาดร่างกายนะ มิเช่นนั้น เชื้อโรคจะสะสม อาจทำให้เจ้าเจ็บป่วยได้ เจ้าดูแม่ตอนนีสิ สะอาดมั้ยเล่า "

อาเป่ามองแม่ เขาพยักหน้าลงไป ยอมตามแม่ของเขาออกไป

หลินหลินอาบน้ำให้อาเป่า นางใช้ผ้า ถูไปตามตัวของเด็กน้อย ขี้ไคลถูกกำจัด ออกไปมากอยู่ ตอนนี้เด็กน้อยดูสะอาดเกลี้ยงเกลาขึ้นมา อาเป่าแม้จะลำบาก หากทำความสะอาดออกแล้ว เขาช่างผิวขาว มากกว่าเด็กทั่วไป พ่อของเขาเป็นใครกันนะ หลินหลินสงสัยขึ้นมา

ตอนนี้อาเป่าดูสะอาดขึ้น ผมที่ติดกันเป็นสังกะตัง ถูกนางทำความสะอาดจนหมดสิ้น ไม่มีหวี แต่นางก็หักกิ่งไม้มาสางผมให้ลูกชายแทนหวี ต่อจากนี้ ต้องคิดหาวิธีทำกิน อาเป่าจะได้ไม่ต้องตื่นไปขออาหารอีกต่อไป

"อาเป่า พาแม่ไปดูบ้านท่านย่าของเจ้าทีสิ"

"ขอรับท่านแม่"

ทั้งคู่เดินจูงมือกันออกไป พร้อมตระกร้าใส่ของ

จบตอนที่3

____________________________________

? อาเป่าของไรท์น่ารักยิ่งนัก