ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 4 ขอยืม

สองแม่ลูกหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของป้าลู่ ที่ตอนนี้กลายเป็นบ้านร้างไปแล้ว หลินหลิน คุกเข่าลงหน้าประตูบ้านทันที อาเป่าที่เห็นมารดาของตน อยู่ๆก็คุกเข่า เขาก็ทำตาม คุกเข่าลงเช่นกัน

นางอธิษฐานในใจ ' ป้าลู่ ข้าคือหลินจื่อซิน ข้ามาจากอนาคตข้างหน้า ต่อจากนี้ ข้าจะดูแล อาเป่าแทนแม่ของเขา และดูแลแทนทุกๆคนที่เป็นห่วงเขาเป็นอย่างดี วันนี้ ที่ข้ามา ไม่ได้มาเพื่อล่วงล้ำสิ่งใด เพียงแต่ มาขอยืม สิ่งของบางอย่างเพื่อใช้อยู่ และใช้ในการดำเนินชีวิต ป้าลู่ หากท่านรักอาเป่า เอ็นดูหลินหลิน โปรดให้ข้าขอยืมของใช้ที่บ้านท่าน ต่อไปภายหน้าหากข้ามีครบทุกอย่างแล้ว ข้ากับอาเป่าจะนำของที่ยืมไปมาคืนทั้งหมด '

หลินหลิน ก้มคำนับสามครั้ง อาเป่าที่เห็นแม่ทำแบบนั้น เขาก็ทำตาม หลินหลินจับมือลูกชายลุกขึ้น แล้วค่อยๆเปิดประตูบ้านของป้าลู่เข้าไป สิ่งที่นางอยากได้ ไม่หลายอย่าง เพียงแค่ ต้องการมีด ถ้วย จานชาม และจอบขุดดิน เพียงแค่นี้

นางเดินเข้าไปภายในบ้าน ของทุกอย่างดูเป็นระเบียบ แต่เต็มไปด้วยฝุ่น และหยากไย่เกาะเต็มไปหมด หลินหลินรีบหาของที่ต้องการ เมื่อได้ครบแล้ว นางจะเดินออกไป พร้อมกับอาเป่า อยู่ๆ ก็มีถุงผ้าเก่าๆ ตกลงมาต่อหน้าของทั้งคู่

อาเป่าตกใจ กอดมารดาแน่น หลินหลิน หยุดชะงัก นางค่อยๆเดินไป แล้วหยิบถุงผ้านั้นขึ้นมา หลินหลินค่อยๆเปิดออกมา นางตกใจ เบิกตากว้าง เห็นเป็นก้อนๆ สีทอง มันคือสิ่งใด นางหยิบขึ้นมา แล้วพิจารณาดู

"อาเป่า นี่มันสิ่งใดกัน " หลินหลินหันมาถามเด็กน้อย อาเป่า เข้ามาใกล้ๆแล้วมองมัน พร้อมกับมองหน้าของมารดา

"ท่านแม่ มันเหมือนเงิน ข้าเคยเห็น ท่านเศรษฐี เอาไปแลก แต่เงินสีทองแบบนี้ ข้าไม่รู้เช่นกัน "ข้าไม่เคยได้เห็น " อาเป่าบอกกับมารดา

ต้องเป็นของมีค่าอันใดสักอย่าง ป้าลู่ หากเป็นสิ่งมีค่าจริง หมายความว่า ท่านมอบมันให้กับข้าใช่หรือไม่ นางคิด ถ้าเช่นนั้น ข้าขอบคุณท่านมากๆ ข้าจะเก็บไว้เพื่อตั้งตัว กับอาเป่า หากวันใด ข้าหาได้มากพอ ข้าจะนำเงิน และสิ่งของเหล่านี้ กลับมาคืนท่านทั้งหมด

หลินหลินไม่รู้เลยว่า สิ่งที่นางได้พบ คือเงิน สิบตำลึงทอง ซึ่งมากมายยิ่งนัก ป้าลู่ ใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่านางนั้น ก็เป็นเศรษฐีย่อมๆเช่นกัน

หลินหลินและอาเป่ารีบออกมา นางปิดประตูบ้านและพาอาเป่าเดินกลับบ้าน นางได้ของที่บ้านป้าลู่ครบแล้ว กลับไป นางจะถางหญ้ารกร้างข้างบ้าน ให้เตียนหมดแน่ๆ

ขอบคุณป้าลู่ ที่มอบของทั้งหมดให้นาง เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลินหลินไม่รอช้า นางถือจอบเดินออกไปหน้าบ้าน นางค่อยๆถางหญ้าที่ขึ้นรกเต็มหน้าบ้าน ออกที่ละนิด อาเป่าเห็นมารดาทำงานเหนื่อย เขาไม่รอช้า

ขนหญ้าที่ถูกถางออกแล้วไปกองรวมกันไว้ เด็กน้อยไม่ต้องรอให้เอ่ยปากบอก เขารีบช่วยมารดาของเขา อย่างไม่รู้จักเหน็จเหนื่อย อาเป่า มีความสุขยิ่งนัก ที่แม่ของเขาหายบ้าแล้ว

"ท่านแม่ ท่านเหนื่อยหรือไม่ หากเหนื่อย ก็พักก่อนเถอะขอรับ"

"โธ่! อาเป่า เหตุใดเจ้าช่างน่ารักเช่นนี้ เจ้าถามแม่เช่นนี้ แม่ก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง "

"จริงหรือขอรับ ท่านแม่ แต่..ข้าไม่อยากให้ท่านทำงานหนัก ข้ากลัวท่านจะป่วยอีก" อาเป่าเดินเข้าไปกอดเอวของมารดาที่กำลังดายหญ้าอยู่

หลินหลินหยุดชะงัก นางวางจอบลงข้างๆ แล้วนั่งลง จับใบหน้าของอาเป่า

"แม่จะป่วยอีกได้อย่างไร ในเมื่อมีลูกชายที่แสนดีขนาดนี้ อาเป่า แค่เจ้าเป็นเด็กดี ต่อให้แม่ต้องเหนื่อยแค่ไหน แม่ก็จะไม่เหนื่อย และไม่ป่วย ดีหรือไม่"

อาเป่ายิ้มออกมา หลินหลินมองหน้าของอาเป่า เวลาเขายิ้มช่างน่ารักเหลือเกิน เสียดาย ที่แม่ของเขาไม่ได้ชื่นชมอาเป่าในเวลาแบบนี้ นางคิด

"เอาล่ะ อีกนิดเดียว บ้านก็จะสะอาดแล้ว หลังจากนั้น แม่จะพาเจ้าไป อาบน้ำ วันนี้ แม่มีปลาให้เจ้ากิน "

"ปลาหรือขอรับ ข้าไม่ได้กินปลามานานแล้ว ตั้งแต่ท่านย่าตายไป " อาเป่าหน้าเศร้าลงไป

"ไม่เป็นไร วันนี้แม่จะย่างปลา ให้เจ้ากิน"

"ขอรับ แต่ท่านแม่ได้มันมาอย่างไร ขอรับ"

"เดี๋ยววันหน้า แม่จะสอนเจ้านะ วันนี้ เจ้ากินให้อิ่ม แล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ แม่จะพาเจ้าไปเก็บฟืน อากาศเริ่มเย็น เราต้องมีฟืนเก็บไว้มากๆ "

"ขอรับ ท่านแม่ "

ทั้งคู่ช่วยกันจนเสร็จ งานในวันนี้ กองไฟหน้าบ้าน ลุกโชนอย่างรวดเร็ว เพราะหญ้านั้นเป็นเชื้อเพลิงได้อย่างดี หลินหลินนำปลาที่ดักได้ มาปิ้งให้อาเป่ากิน อากาศเริ่มเย็น สองแม่ลูกนั่งคุยกัน และหัวเราะไป

เมื่อกินอิ่ม หลินหลิน จึงเรียกอาเป่า นางกอดอาเป่าไว้ในอ้อมกอด พร้อมทั้งห่มผ้าไว้จากกายของนาง ช่างอบอุ่นยิ่งนัก อาเป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่ ตอนนี้เข้ารู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และสบายใจยิ่งนัก

หลินหลิน นางเริ่มเล่านิทานให้อาเป่าฟัง

"อาเป่า เจ้าอยากฟังนิทานกับเเม่หรือไม่ "

อาเป่าเงยหน้าขึ้น

"อยากฟังขอรับ ข้าอยากฟังอยากเห็นทุกอย่างที่เป็นท่านแม่ "

คำพูดของเด็กน้อยช่างเดียงสา บริสุทธิ์ยิ่งนัก นางก้มลง และจุมพิตหน้าผากของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา เพราะรู้สึกว่า เขาช่างน่ารักเหลือเกิน

"เจ้าจงตั้งใจฟังนะ ...กาลครั้งหนึ่ง .." หลินหลินเริ่มเล่านิทานในยุคของหลินจื่อซินให้เขาฟัง อาเป่าตั้งใจฟัง อย่างตั้งใจ แต่ยังไม่ทันจะจบ ด้วยความเป็นเด็ก หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน เขาหลับไปในอ้อมอกของนาง

หลินได้ยินเสียงหายใจถี่ๆของเด็กน้อย นางก้มลง และยิ้มออกมาเล็กน้อย อาเป่า เจ้าคงไม่เคยได้รับความสุขความอบอุ่นแบบนี้มานานแล้วสินะ นางค่อยๆลุกขึ้น และอุ้มอาเป่าเข้าไปนอน พร้อมกับตัวของนาง

วันนี้เหนื่อยมามาก พรุ่งนี้ยังมีสิ่งต้องทำอยู่อีกมาก รีบนอนก่อน พรุ่งนี้จะได้มีแรงทำงานต่อ

ในตอนรุ่งสาง อาเป่าตื่นขึ้น เขาจะออกไปรับอาหารจากท่านเศรษฐี แต่วันนี้ หลินหลินที่ตื่นก่อนกลับห้ามไว้

" อาเป่า ต่อไปนี้ ไม่ต้องออกไปรับอาหารจากท่านเศรษฐีแล้วนะ แม่ทำอาหารไว้รอเจ้า แม้ไม่มีข้าว แต่ก็มีปลา ให้เจ้าได้กินอิ่ม วันนี้ แม่จะพาเจ้าไปดู ว่าแม่หาปลามาให้เจ้ากินได้อย่างไร "

อาเป่ายิ้มออกมา พร้อมกับกอดมารดาเพราะดีใจ นางจะฝึกฝนทักษะการอยู่รอดให้อาเป่าเอง หากวันหน้าเจ้าตาจน เขาจะได้นำมันออกมาใช้

จบตอนที่4

___________________________________