ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 6 คนบ้าซื้อของ

"พวกเจ้าช่างไม่ได้เรื่องนักห้าปีกว่าที่ข้าตามหานาง สั่งการลงไป ข้าจะออกตามหานางด้วยตัวเอง ! "

.....

อาเป่าพาหลินหลินเข้ามาในตลาด ที่นี่ผู้คนจอแจ นางมองไปรอบๆ จนมีผู้หญิงคนหนึ่งมองนางและลูก

"เอ๊ะ! นั่นมัน หลินคนบ้าและลูกชาย วันนี้แต่งตัวสะอาด นึกว่าชาวบ้านเขาไม่รู้หรือไง ว่าบ้า! จะชำระล้างตัวสะอาดแค่ไหน มันก็คนบ้า!"

หลินหลินได้ยินสิ่งที่ยายป้าคนนั้นพูด นางไม่ยอมเป็นแน่ เหตุใดจึงมาต่อว่านางและลูก นางไม่เคยไปทำความเดือดร้อนให้ใคร ถึงนางจะบ้า แต่นางก็มีลูกที่น่ารัก

อาเป่าก็ได้ยิน เขารีบดึงมือท่านแม่ ให้รีบเดินออกจากคนพวกนั้น แต่ก็ไม่เป็นผล พวกคนเหล่านั้นยิ่งพูดมากขึ้นกว่าเดิม

" โธ่ ! นังบ้า อาบน้ำแต่งตัวสะอาด แต่ก็ยังบ้า อีกทั้งยังพาไอ้ลูกไม่มีพ่อ มาเที่ยวเดินอวดโฉมในตลาด ให้คนเขาชังอีก..หน้าไม่อายสิ้นดี !"

อาเป่าหน้าเศร้าขึ้นมาทันที เขาคงโดนด่าทอแบบนี้เป็นประจำสินะ เขาเด็กขนาดนี้ไม่สมควรได้รับคำพูดจากปากของคนที่โตแล้ว พวกเขาช่างใจมืดบอดเสียจริง มีหรือ คนอย่างนางจะยอม

หลินหลิน หยุดชะงัก พร้อมกับคนที่มาตามด่านางและลูก

"หยุดนะ! พวกเจ้ามีสิทธิ์ใดมาด่าข้าและลูก "

"ก็สิทธิ์ ที่พวกข้า ยังไม่บ้า และมีสติดีน่ะสิ! นางบ้าอย่างแก อย่ามาขึ้นเสียงกับพวกข้านะ!"

หลินหลินตาขวางขึ้นมา สายตาของนางดูเกรี้ยวกราด นางมองไปยังยายป้าที่ปากพล่อยคนนั้น

หลินหลิน ตบมือขึ้นอย่างดัง

"เจ้าข้าเอ้ย! เจ้าข้าเอ้ย ! มาดูคนสติดี รังแกคนบ้ากันเร็วว คนสติดีคนนี้ จิตใจคับแคบ ด่าว่าข้ากับลูก ว่าข้าบ้า ข้าบ้าแล้วอย่างไร ข้าออกมาข้างนอกกับลูกไม่ได้หรือ สรุป ใครกันแน่ที่บ้า พวกท่านรู้จักข้าว่าข้าบ้า !... " หลินหลินมองไปที่ยายป้าคนนั้นแล้วเดินเข้าไปใกล้

"หากข้าบ้า ! คนบ้าคนนี้ จะนำเรื่องนี้ไปร้องเรียนที่ศาลท่านเจ้าเมือง ว่าพวกเจ้า ! พวกเจ้า! ดูถูกดูแคลนข้ากับลูก ทุกคนที่นี่เป็นพยาน คนบ้าเช่นข้า หากบ้าก็จะบ้าเอาเรื่องยายปากพล่อยคนนี้ให้ถึงที่สุด !"

ทุกคนที่มุงดู อึ้งกับคำพูดของนาง นางมีสติ

"หากข้าไปฟ้องเจ้าเมือง และท่านเจ้าเมืองสืบได้ว่าข้าไม่บ้า พวกเจ้าทุกคนจะโดนลงโทษ ตบปากเป็นพันครั้ง อีกทั้งยังชดใช้เงินที่ทำให้ข้าเสียชื่ออีก หากพวกท่านไม่กลัว วันนี้ข้าจะไปร้องเรียน เดี๋ยวนี้! "

นางป้าคนนั้นถึงกับหน้าเสีย คนที่มามุงต่างพากันต่อว่ายายป้าคนนั้น นางรู้สึกขายหน้าจึงรีบเดินหนีออกไป ต่อจากนี้ ใครที่ว่านางและลูก นางจะจัดให้หนักเลยทีเดียว

โม่ซางรู้สึกประทับใจ หลินหลิน นางกลับมามีสติแล้ว อีกทั้งยังปกป้องลูกของนางอย่างดี เขาลอบตามทั้งสองแม่ลูกไป ตอนแรกนึกว่านางจะโดนพวกนั้นทำร้าย แต่ฝีปากของนาง ช่างคมยิ่งนัก

"อาเป่า พาแม่ไปร้านขายข้าวก่อน "

"ขอรับท่านแม่"

อาเป่าพานางเดินเข้าร้านขายข้าว พอนางกับลูกเดินเข้าไป เถ้าแก่ของร้านเห็นว่าเป็นหลินคนบ้า เขารีบเดินเข้ามาไล่นางออกไป

"นี่เถ้าแก่ ถึงข้าจะบ้าข้าก็มีเงินมาซื้อนะ"

"นังบ้า! เจ้านี่พูดไปเรื่อยๆ ไปๆ พาลูกเจ้าออกไป เกะกะทางลูกค้าของข้า!"

หลินหลินรู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก นางจึงเดินออกไปซื้อข้าวร้านตรงข้าม ซึ่งเป็นร้านเล็กๆ

"เฮ้อ! อาเป่า เจ้าจงจำไว้ให้ดี ร้านนี้ บริการแย่ ภายหน้าหากมีเงินมากเท่าไร แม้แต่หนึ่งอีแปะ อย่าได้มาทำตกอยู่หน้าร้านแห่งนี้นะ"

นางพาลูกเดินออกไป พร้อมกับเถ้าแก่ที่อยากจะด่าทอ แต่ลูกค้าดันเข้ามา คำพูดของนังบ้าเจ็บแสบยิ่งนัก

นางเข้ามาร้านตรงข้าม เถ้าแก่ของร้านเดินเข้ามา

"อ้าว อาเป่า เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเจ้ามารับอาหารบ้านท่านเศรษฐีเลยนะ"

"ขอรับเถ้าแก่ ท่านแม่ไม่ให้มา ท่านแม่ทำของกินให้ข้า"

"อ่ะอ่อ ดีแล้ว เจ้าจะได้นอนเต็มอิ่มนะ"

"ขอรับ"

"วันนี้มีอะไรรึป่าว อาเป่า "

"เอ่อ..ข้าพาท่านแม่มาซื้อข้าว"

"อ้อ.. มาสิ เจ้าจะเอาเท่าไร ล่ะ"

"ข้าขอไปถามท่านแม่ก่อนได้หรือไม่"

"เอาสิ"

อาเป่าเดินไปจูงมือของแม่เข้ามา ในร้าน

"ท่านแม่ ท่านจะซื้อข้าวกี่ถุง"

เถ้าเเก่มองหน้าของนาง เขาสังเกตุว่าสองแม่ลูกดูแต่งตัวสะอาดขึ้น กลิ่นเหม็นก็ไม่มี อีกทั้งอาเป่า ก็ดูสะอาดสะอ้านขึ้น ดูน่ารักยิ่ง เขารู้สึกเอ็นดู อาเป่าที่กตัญญูต่อมารดา อายุเพียงเท่านี้ ก็ทำทุกอย่างได้

"เถ้าแก่ ข้าวท่านขายกระสอบละเท่าไร"

" กระสอบละ ห้าร้อยอีแปะ แบบแบ่งขายก็มีนะ หาก.. "

"ข้าเอาสองกระสอบเอาไปส่งที่บ้านข้าได้หรือไม่ "

หลินหลิน ทำหน้าเรียบตึงให้ดูน่าเกรงขาม เวลาทำธุรกิจหรือซื้อขายห้ามทำตัวอ่อนแอ มิเช่นนั้น ผู้ค้าย่อมเอาเปรียบเสมอ นางวางเงินให้เถ้าแก่

เถ้าแก่ร้านข้าวมองหน้าหลินหลิน นางมีเงินมากเพียงนี้ เชียวรึ

"อ่อ..ได้ๆ เดี๋ยวข้าให้ลูกน้องไปส่ง"

หลินหลิน รับเงินทอน และจูงมืออาเป่าเดินออกมา ต่อไปก็เป็นเกลือ มันหมู เนื้อ น้ำตาล หมู ที่นอน หมอน และมุ้งใหม่ ที่สำคัญ ทั้งคู่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ และเครื่องปรุงอาหารต่างๆ นางเข้าออกแต่ละร้าน ซื้อของที่ต้องการได้ทั้งหมด ที่สำคัญ นางซื้อเมล็ดพันผักมาปลูก และดอกไม้ มา

อาเป่าและนางเดินจูงมือกันมา อาเป่าเห็นของเล่นใบพัดกระดาษ เขาหยุดมองมันทันที หลินหลินรู้เลยว่า อาเป่าก็คงอยากเล่นของเล่น นางไม่รอช้า ซื้อให้อาเป่าทันที

อาเป่าดีใจยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ วันนี้เป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด นางซื้อขนมไว้ให้อาเป่ากินเพิ่ม

อาเป่าที่เดินจูงมือกันกับมารดา เขามองของเล่นทั้งมองหน้าของแม่ เด็กน้อยอบอุ่นใจ และมีความสุขยิ่งนัก จนอาเป่าลืมมองทาง จนชนกับบุรุษคนหนึ่งเข้า อย่างแรง จนอาเป่าล้มลง

และของเล่นใบพัดกระดาษ นั้นหลุดมือ อาเป่าร้องออกมา

"โอ้ยยย! ! "หลินหันไปเห็นลูกของตัวเองล้มลง นางไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปพยุงลูก ใบพัดกระดาษพังลง พร้อมกับอาเป่าที่น้ำตาไหลออกมา เพราะอันนี้คือของเล่นชิ้นแรกที่แม่ซื้อให้เขา

"นี่ นังคนบ้า! พาลูกเดินอย่างไร ไม่มองทาง! " คนที่ติดตามบุรุษนั่นพูดออกมา

หลังจากที่นางลุกขึ้น จากการพยุงอาเป่า คำพูดที่ได้ยินไม่เข้าหูยิ่งนัก

" แล้วอย่างไร เจ้าคนสติดี! ถนนนี้เป็นของเจ้าหรืออย่างไร หรือว่า ใหญ่โตคับถนน จนคิดอยากจะเดินชนใครก็ได้งั้นรึ!

คำพูดของนาง ทำเอาคนฟังถึงกับอึ้งไปไม่เป็น บุรุษคนนั้น ที่ยืนจ้องอาเป่าอยู่อย่างตาไม่กระพริบ

"เฉินอี้ ไปซื้อของเล่นมาให้เด็กคนนี้ใหม่"

"ขอรับ"

"ไม่ต้อง ของเล่นของลูกข้า ข้าซื้อให้ลูกข้าใหม่ได้ แต่สิ่งที่ข้าอยากได้คือคำขอโทษ แต่งตัวดีมีราศีแล้วจะมาข่มเหงคนอื่น ข้าไม่ยอม!"

บุรุษผู้นั้นยิ้มออกมา เขาช่างถูกชะตาสองเเม่ลูกคู่นี้นัก พวกเขาเป็นใครกันนะ เหตุใดคนแถวนี้เรียกนางว่าสตรีบ้า

"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอโทษ เจ้าและลูกด้วย" บุรุษหนุ่มคนนั้น ยกมือขึ้นประสาน แล้วโค้งตัวเพื่อคารวะ เพื่อเป็นการไถ่โทษ

คนที่ติดตามถึงกับห้ามไม่ทัน

"นายท่าน...อย่า!.." เขาจะห้ามแต่ไม่ทันแล้ว

"ดี ถ้าเช่นนั้น ข้าและลูกจะไม่ถือสาหาความ ไปกันเถอะอาเป่า ของที่ซื้อมากมายนัก "

อาเป่าพยักหน้า แล้วเดินออกไปพร้อมกับมารดา ทั้งคู่จูงมือกันเดินออกไป อาเป่า หันหลังกลับมามองบุรษคนนั้น ที่ยังคงยืนมองเขาอยู่เช่นกัน

สองเเม่ลูก เดินทางกลับไปที่บ้านพร้อมของมากมาย

โม่ซาง ที่ยืนมองสองแม่ลูก หลินหลิน นางไม่ได้บ้าอีกทั้งยังซื้อของที่มีประโยชน์ต่ออาเป่าทั้งนั้น อาเป่า ต่อจากนี้ เจ้าคงได้รับความสุขอย่างสมบูรณ์แล้วสินะ โม่ซางยืนกอดอกดูทั้งคู่เดินกลับไป

บุรษหนุ่มคนนั้น ยิ้มออกมา

"อาเป่างั้นรึ! " เขามองตามทั้งคู่ไป

จบตอนที่6

_________________________________