หมิงเยี่ยกลับถึงราชวัง เขาทรุดตัวนั่งลงอย่างรู้สึกผิด ที่ต้องใช้อำนาจแห่งแผ่นดินบีบบังคับนาง ตอนแรกนางไม่ได้สมยอม มีแต่เขาที่เฝ้าคิดถึงและห่วงหา หลินหลินนางเป็นคนมีความรู้ พูดจาคมคายฉะฉาน นางคงไม่ยอมให้อาเป่ามาอย่างแน่นอน
สิ่งเดียวที่จะทำได้คือต้องใช่อำนาจที่มีเพื่อนำนางและอาเป่ามาเข้าวังเพื่อให้เขาได้รับสิ่งที่ดีที่สุด แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารู้สึกคะนึงหานางมาโดยตลอด
แต่เมื่อเห็นอาเป่า เขาน่ารักยิ่งนัก อีกใจก็นึกสงสารเขาอย่างสุดซึ้งที่ไม่ได้เกิดมาเพราะความรัก เมื่อเกิดมาก็ต้องมาเผชิญชะตากรรมอันแสนเข็ญ หมิงเยี่ยน้ำตาซึมเมื่อคิดถึงคำพูดของหลินหลินที่บอกว่า
ระหว่างนางเสียสติ อาเป่าที่ตัวเล็กเเค่นั้นต้องไปต่อแถวรับข้าวจากโรงทานเพื่อปะทังชีวิต ยิ่งคิดยิ่งปวดในหัวใจยิ่งนัก เขามีศักดิ์ที่สูงส่งแต่กลับต้องเผชิญชะตากรรมอย่างทรมาน
อาเป่ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของเชื้อพระวงศ์ เขาไม่อาจวางใ
