ขบวนรถม้าพาอาเป่าที่ร้องไห้น้ำตานองเคลื่อนตัวตรงไปยังวังหลวง อาเป่าน้อยคิดถึงมารดา กลัวว่าหากไม่มีเขาแล้วมารดาจะกลับมาป่วยเป็นสตรีบ้าอีกหรือไม่ ยิ่งไม่มีเขาอยู่ดูแลเคียงข้าง ความคิดของเด็กน้อยยิ่งทำให้เขาน้ำตาไหลออกมา
กงกงที่มองดูองค์ชายน้อยก็รู้สึกหดหู่ใจ พลางคิดไปว่า แม่นางหลินคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมขัดพระบัญชาได้จึงพลั้งพูดปฏิเสธออกไป นางคิดผิดอย่างมหันต์ ทำให้อาเป่าต้องเข้ามาอยู่ในวังเพียงคนเดียว
รถม้าเคลื่อนตัวเข้าประตูวัง โดยมีหมิงเยี่ย และฮองเฮาออกมารอรับตัวเขา เมื่อรถม้าจอดลง กงกงจึงพาเด็กน้อยที่ร้องไห้น้ำตานองเต็มสองใบหน้าเดินเข้ามาคุกเข่าคารวะฮ่องเต้
หมิงเยี่ย มองมาที่อาเป่าและมองหาใครอีกคน
"เหรินกงกง แม่นางหลินไม่มาด้วยรึ" หู่กงกงก้มตัวลงแล้วพูดขึ้น
"แม่นางหลินปฏิเสธการเข้ามาในครั้งนี้พะย่ะค่ะ "
หมิงเยี่ยคิดว่า นางช่างใจแข็งนักที่ปล่อยให้อาเป่าต้องเข้ามาอยู่ใน
