ในวันนี้เป็นวันที่แต่งตั้งองค์ชาย เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างเข้ามาแซ่ซ้องยินดี กับองค์ชายพระองค์ใหม่ อาเป่าได้สมญานามใหม่ว่า องค์ชายหมิงอัน
การเฉลิมฉลองจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แต่ในการฉลองครั้งนี้กลับมีแต่เสียงร้องไห้ของเด็กน้อย อาเป่าไม่ยอมรับและไม่คุ้นเคย และไม่ชิน เขากลายเป็นเด็กที่้เกรี้ยวกราดขึ้นมา
หลังจากเสร็จงานพิธี อาเป่าก็ไม่สนใจสิ่งใดแม้พระบิดาจะพาออกไปดูพลุเฉลิมฉลองการสถาปนาองค์ชาย แต่เขากลับมีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาแทนรอยยิ้ม
หมิงเยี่ยดีใจที่ได้อาเป่ามา เขาคือคนเดียวที่จะสืบทอดบัลลงค์แห่งนี้ เขาก้มลงมองเด็กน้อยที่จับมือของเขาอีกทั้งน้ำตายังไหลเอ่อออกมา
หมิงเยี่ยจึงนั่งลงต่อหน้าของเด็กน้อย แล้วพูดขึ้น
"อาเป่า เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้ไม่หยุดกันเล่า อยู่ที่นี่สุขสบายยิ่งนัก เหตุใดจึงเอาแต่ร้องไห้ วันหน้าเจ้าจะต้องได้เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน อย่าแสดงความอ่อนแอให้เหล่าขุนนา
