ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 7 หาอาชีพ

อาเป่ากลับมาถึงบ้าน เขารีบปล่อยมือของมารดาแล้ววิ่งเข้าไปยังที่นอน หลินหลินไม่รอช้ารีบตามเขาไปทันที

อาเป่า นอนลงร้องไห้น้ำตาไหล เด็กน้อยแค่ยิ้มแย้มในห้วงเวลาที่มีความสุขเพียงชั่วครั้ง แต่เมื่อกลับมา เขาคงมีเรื่องให้สะเทือนใจยิ่งนัก

หลินเดินเข้ามาหาอาเป่า ที่นอนร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างกับว่า เขาเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

"อาเป่า เจ้าเป็นอะไร ลูกรัก เหตุใดจึงมานอนร้องไห้แบบนี้"

อาเป่านอนน้ำตาไหล ไม่ยอมพูดความในใจออกมา เขาหันหลังให้มารดา

"อาเป่า หากเจ้าไม่ยอมพูด แม่จะรู้หรือ ว่าเจ้าคิดสิ่งใด หันมาหาแม่หน่อยนะ เด็กดีของเเม่"

อาเป่าค่อยๆหันหน้ามาหาแม่ของเขา เสียงสะอื้นที่ออกมานั้น คงจะเจ็บปวดหรือสะเทือนใจยิ่งนัก ภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ภายในใจของเด็กน้อยคงมีแต่บาดแผล ที่ยากจะรักษาหาย

อาเป่ากอดมารดาทันที

"ท่านแม่ เหตุใดพวกเขาชอบด่าว่า ข้าเป็นลูกไม่มีพ่อ พ่อของข้าคือใคร ข้าเสียใจ ที่พวกเขาชอบมาด่าว่าข้าแบบนี้ อือ!! ทุกวัน ข้าเป็นเด็กดี ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาว่าข้า แต่เหตุใดพวกเขาจึงชอบมาว่าข้าแบบนี้!"

หลินหลินสงสารอาเป่ายิ่งนัก เขาต้องทนทุกข์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาต่อสู้กับคนพวกนั้น เพียงลำพัง เก็บงำความเจ็บปวดไว้ในใจตลอดมา หลินหลิน เจ้าช่างโชคดียิ่งนักที่ได้ลูกดีเช่นนี้

หลินหลินน้ำตาไหลลงมา สงสารเด็กน้อยอย่างสุดหัวใจ คำพูดของคนพวกนั้นคงทิ่มแทงใจดำของเขามากสินะ นางจะเติมเต็มสิ่งที่อาเป่าขาดหายไปทั้งหมดเอง

"อาเป่า เจ้าอย่าคิดมาก ตอนนี้เจ้ามีแม่อยู่แล้ว ตอนนี้พ่อของเจ้า อาจออกตามหาเจ้า หยุดเสียเถอะลูกรัก ลูกผู้ชายเขาไม่เสียน้ำตาออกมาง่ายๆนะ ป่ะ ไปดูของที่แม่ซื้อมาเถอะ มากมายก่ายกองขนาดนั้น แม่คงทำคนเดียวไม่ไหวแน่"

อาเป่าเช็ดน้ำตา แล้วค่อยๆลงไปจากเตียงนอน

"ดูสิอาเป่า จากนี้เรามีข้าว มีเนื้อ มีทุกอย่างครบ ดูฟืนของเราสิ มากมายก่ายกอง ต่อจากนี้ เจ้าจะต้องกินอิ่มนอนหลับ อย่าคิดหรือกังวลสิ่งใดอีกนะ อาเป่า"

"ขอรับท่านแม่"

หลังจากนั้นหลินหลิน ก็จัดแจงเปลี่ยนที่นอน เสื้อผ้าตัวที่เก่าขาดวิ่น นางเอามาทำไม้ถูบ้าน ห้องครัวเต็มพร้อมไปด้วยอาหาร

นางเอาเนื้อหมูมาแล่ และหมักเกลือ และตากแห้ง มันหมูก็เจียวไว้ได้น้ำมันหมูมาจนเต็มไห ส่วนเกลือเครื่องปรุงก็ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนปลาที่ดักไว้ มากนัก นางตากแห้ง ทำปลาแดดเดียวเช่นกัน

วันพรุ่งนี้ นางจะขุดแปลงเพื่อปลูกผัก และดอกไม้ ที่ได้เมล็ดพันธ์มา แค่นี้ทุกอย่างก็พร้อมสำหรับที่จะใช้ชีวิตต่อไปได้แล้ว

หลังจากนี้ นางจะต้องหาอาชีพให้ตัวเอง เงินที่ได้มาต้องเก็บไว้ต่อยอด นางจะต้องร่ำรวย หญิงบ้าคนนี้จะต้องอยู่ดี และทุกคนจะกดขี่นางและลูกอีกต่อไปไม่ได้

หลินหลินนั่งลง นางซื้อของไปมากมาย แต่ก็ยังไม่หมด ยังเหลืออีกตั้งสี่พันอีเเปะ เก็บไว้ก่อน พรุ่งนี้ ปลามีเยอะ อาจต้องซื้อรถเข็ญสักคัน แต่ต้องไปหาร้านรับซื้อปลาก่อน

นางคิดว่า ปลาส่วนหนึ่ง หากขายได้ก็จะขาย อีกส่วน จะนำมาทำปลาแดดเดียวขาย ต้องแปรรูปสินค้าให้ได้ แม้คนละยุคสมัย แต่นางเชื่อว่า ไม่ว่าสมัยใดทุกคนก็ต้องการความสะดวกสบาย นางคิดเช่นนั้น

ไม่นาน นางก็ลงแปลงผัก อาเป่าวางของเล่น เขาจะเข้ามาช่วยมารดา แต่หลินหลิน อยากให้เขาได้เล่น และมีพัฒนาการบ้าง นางจึงบอกให้เขาไม่ต้องทำ

เมื่อลงแปลงผักเสร็จ นางคิดว่ายังขาดบางสิ่งอยู่ นางยืนคิดอยู่นาน ไก่ไข่ นางต้องเลี้ยงไก่ไข่ไว้กินไข่ ดีเช่นกัน วันพรุ่งนี้เข้าเมือง และไปหาซื้อไก่ดีกว่า

หลินหลินคิดว่า บ้านนี้ต้องมีทุกอย่างให้ครบ อาเป่าจะต้องได้รับสิ่งดีๆตอบเเทน บ้าง เขาลำบากมาเยอะ หลินหลินมองไปที่อาเป่า เขาช่างน่ารักยิ่งนัก เด็กคนนี้หน้าตาดีขนาดนี้ อยากรู้เช่นกัน พ่อของเขาเป็นเช่นไรนะ นางยืนกอดอกมองดูลูกชาย ดูท่าแล้ว ตอนนี้นางหลงลูกคนนี้เข้าให้แล้ว

วันนี้ เหนื่อยมาทั้งวัน พักนี้ อาเป่ากินอิ่มนอนหลับ เขาดูมีน้ำมีนวลขึ้น วันนี้นางจะทำอาหาร ที่มีข้าวนุ่มๆให้เขาได้กินเต็มอิ่ม ถั่วเหลือง นางซื้อมาไว้เป็นกระสอบ นางนำมาแช่ เมื่อได้เวลานางก็ตำและบีบเอาน้ำมาต้มเป็นน้ำเต้าหู้ อาเป่าต้องได้กินทุกวัน

หนึ่งเดือนผ่านไป ทุกอย่างที่หลินหลินทำไว้เกิดผลผลิตขึ้นมามากมาย ผู้คนแถบนั้นไม่มีใครกล้ามายุ่งกับนาง เพราะคนที่เข้ามายุ่งจะถูกนางต่อว่าจนหน้าหงายกลับไป พร้อมกับความอับอาย

วันนี้โม่ซางได้พบกับนางอีกครั้ง เขารีบเข้ามาทักทายนาง

"แม่นางหลิน วันนี้เจ้าเข้าเมืองมาคนเดียว แล้วอาเป่าเล่า"

"ดูท่าทางเจ้าจะเอ็นดูอาเป่ามากนะ " หลินหลินถามเขาออกไป

"ข้าเอ็นดูอาเป่ามาแต่ไหนแต่ไร นานแล้ว ที่อาเป่าไม่มารับอาหาร ข้าก็คิดถึงเช่นกันนะ"

"ท่านโม่ ข้าจะเชื่อใจท่านได้หรือไม่ หากข้า อยากจะจ้างวานท่าน ไปทำหลังคาบ้านให้ข้า "

"จริงหรือ ข้ายินดี ข้ากำลังหางานอยู่พอดี อีกอย่าง ข้าก็อยากพบกับอาเป่าอีกด้วย "

"ดี ถ้าเช่นนั้น วันพรุ่งนี้ ท่านไปที่บ้านข้า"

หลินหลินโล่งใจ อย่างน้อยอาเป่าก็ได้พบคนดีๆ ดีแล้ว นางและลูกจะได้มีที่พึ่งได้

หลินหลินเดินเข้าเมืองไป โดยมีโม่ซางมองตามหลัง นางหายบ้าแล้วจริงๆ เป็นแบบนี้ก็ดี อาเป่าจะได้ใความสุขเสียที

จบตอนที่7

_________________________________