ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 8 มีครบทุกอย่าง

หลินหลิน เดินเข้าเมืองไปเพียงลำพัง นางให้อาเป่า อยู่ที่บ้าน ไม่อยากให้เขามาด้วย เพราะไม่อยากให้เขาได้ยินคำพูดที่ไม่ดีจากพวกปากพล่อย นางเดินเข้ามาถึงตลาด

โม่ซางไม่สบายใจ ที่นางกล้ามาตลาดในครั้งนี้เพียงลำพัง เขาแอบตามมาดูนางอยู่ห่างๆ วันนี้นางใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ผมเพ่าถูกเกล้าขึ้นอย่างสวยงามเป็นระเบียบ

มันก็แน่นอนอยู่แล้ว เมื่อก่อน หลินจื่อซินเป็นคนรักสะอาด เสื้อผ้าหน้าผมต้องเรียบร้อยที่สุด เพราะธุรกิจ ต้องมีภาพลักษ์ที่ดีเป็นองค์ประกอบ ตอนนี้ก็เช่นกัน

แม้ว่าแต่ก่อนนางจะเป็นคนบ้าตัวเหม็น ตอนนี้ต่างกัน นางคือหลินหลิน ผู้ที่จะทำให้ตลาดค้าอาหารของเมืองนี้รุ่งโรจน์ นางเดินเข้าไปที่ร้านขายไก่ไข่

หน้าตาของนางเรียบตึงดังเดิม นางเข้าไปในร้าน

"เถ้าแก่ ข้าอยากมาซื้อไก่ไข่ไปเลี้ยง ท่านขายตัวละเท่าไร

"อ่ะอ้อ! นึกว่าใคร หลินบ้านี่เอง"

"หยุดนะ เถ้าแก่ หากท่านอยากค้าขายดี อย่าเรียกข้าแบบนี้อีก "

"นี่เจ้าเป็นคนบ้า แล้วยังอยากจะซื้อไก่ไปเลี้ยงจะไปได้เท่าไรกันเชียว "

"เถ้าแก่ ข้าเห็นร้านของท่านใหญ่โตนัก น่าจะอยากขายของให้กับทุกชนชั้นได้อย่างเป็นกลาง แต่ท่านกลับดูถูกลูกค้าที่จะเข้ามาซื้อของร้านท่าน บ้าไม่บ้า รวยไม่รวย จนไม่จน ทุกคนที่เข้ามา เอาเงินมาให้ท่านทั้งนั้น หากพูดจาแย่เช่นนี้ เห็นทีลูกค้าคงไม่มาเข้า"

"นังบ้า! ออกไป! อย่ามาพูดจาไร้สาระที่ร้านข้า "

เถ้าแก่ร้านไก่ไล่นางออกไป อนาจจริงๆ หลินหลิน

"ได้! ข้าไม่ซื้อร้านท่านก็ได้ เดิมทีข้าว่าจะมาซื้อไก่ไข่กับท่านสักห้าสิบตัว แต่ท่านปฏิเสธเงินจากคนบ้าเช่นข้า เงินคนบ้าของข้าก็จะไปอุดหนุนร้านอื่น ฟังข้านะท่านค้าขายแบบนี้ เลือกที่รัก มักที่ชัง สักวันหากมีคู่แข่ง ระวังร้านท่านจะหาคนมาเข้าร้านไม่ได้ "

นางควักเงินออกมา แล้วคลี่กระเป๋าออก

"เสียดายจังเลย เงินในกระเป๋าของคนบ้าอย่างข้าก็หนักเสียจริง พ่อค้ากลับไม่อยากได้เห็นทีต้องไปเล่าให้ลุงป้าน้าอาฟังบ้างแล้ว ว่าร้านนี้ ไม่รับลูกค้าคนจน ไปเถอะเงินจ๋า ไปหาที่ที่เขาต้องการเจ้าเถอะ"

นางปิดกระเป๋าแล้วเดินอกไป เถ้าแก่ถึงกับหน้าเหวอไปไม่เป็น

หลินหลินรู้สึกหัวเสียที่เขาไม่ยอมขายไก่ให้ เดินดูอีกสักหน่อยดีกว่า อาจมีสักร้านที่อยากได้ลูกค้าคนบ้าบ้าง

นางเดินมาเรื่อย ๆ เข้าไปในตรอกเล็กๆ มีร้านขายไก่ไข่อยู่

นางลองเดินเข้าไป เถ้าแก่ต้อนรับขับสู้ดีมาก นางเข้าไปสอบถามซื้อขาย สุดท้ายนางได้ราคาที่ถูกมาก และเมื่อไก่นั้นออกไข่มามาก เขาก็ยินดีรับไข่ของนางมาขาย การเจรจาของนางช่างได้ผลนัก วันนี้ได้ไก่ไข่มาห้าสิบตัว นางต้องทำเล้าไก่เพิ่ม

หลินหลินเดินออกมาจากร้าน นางอารมณ์ดี พวกเถ้าแก่หน้าเลือดที่ดูถูกเงินของข้า หากวันหน้า สิ่งที่นางคิดไว้สำเร็จผล นางจะไม่มีวันรับซื้อของของคนเหล่านั้นมาขายเด็ดขาด

ยังเหลืออีกเรื่อง ปลาที่นางดักไว้ตอนนี้ มีมากเพราะนางทำหลุมดักไว้เกือบยี่สิบหลุมแล้วถ้าชั่งเป็นน้ำหนักสากล น่าจะเกือบห้าสิบกว่าโล แค่ทำกินกับอาเป่า ตัวเดียวก็แทบทำไม่หมด หากไปตามเหลา คงถูกด่าอีกเป็นแน่

โรงทานของท่านเศรษฐีเขาแจกอาหารทุกวัน หากไปเสนอขายที่นั่น ก็คงจะดี ลองเสี่ยงไปถามดูก่อน ท่านเศรษฐีมีจิตเมตตา เขาคงไม่ดูแคลนของของหญิงบ้าอย่างนาง อีกอย่างหากพวกเหลาอาหารต่างๆ ได้ยินว่าเขารับปลามาจากนาง ในราคาถูก ขี้คร้านจะมาเสนอราคาให้นางเอง นางไม่รอช้า เดินเข้าไปที่หน้าบ้านของท่านเศรษฐี นางเคาะประตูไปสามที

ท่านพ่อบ้านมาเปิดประตู

"แม่นางเจ้ามาหาใคร "

"ข้ามาขอพบท่านเศรษฐี "

"อ้าว! นี่เจ้า แม่นางหลิน เจ้า!" ท่านพ่อบ้านแปลกใจที่วันนี้อยู่ๆ นางมาหาท่านเศรษฐี นางดูปกติดีแล้ว

"มีอะไรกันหรือ พ่อบ้านหลี่ " ท่านเศรษฐีออกมาพอดี

"คารวะท่านเศรษฐี" หลินหลินย่อตัวลง คำนับท่านเศรษฐี นางมองดูแล้ว ท่านดูเป็นคนใจบุญจริง ๆ

"เอ่อ นายท่านนี่แม่นางหลิน แม่ของอาเป่า ที่มารับอาหารจากเราขอรับ "

"อืม ไหนว่าเจ้าสติไม่ดี อ่อ ขอโทษที ข้าได้ยินมาแบบนั้น"

"เรื่องนั้นเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ ข้าสติไม่ดีจริง แต่เมื่อเดือนที่แล้ว อยู่ๆ ข้าก็ฟื้นคืนสติมา"

"แล้วเจ้ามาวันนี้ มีเรื่องอันใดรึ"

"ท่านเศรษฐีตลอดมา ข้าและลูกต้องขอบคุณในความใจบุญของท่าน ที่ทำให้ข้าและลูกไม่อดตาย วันนี้ข้ามีเรื่องที่อยากจะมาเสนอท่าน "

"อืม ว่ามา "

" ข้าได้ยินมาว่า ท่านต้องใช้จ่ายสินทรัพย์ในการซื้อเนื้อสัตว์ต่างๆ มาทำโรงทานในราคาสูง ข้าจึงมีสินค้ามาเสนอในราคาถูกกว่าท้องตลาด ตอนนี้ข้ามีปลาอยู่มากโข ข้าอยากจะมาเสนอขายให้ท่านในราคาถูก กว่าท้องตลาดเจ้าค่ะ"

"อืม ถ้าเช่นนั้น เจ้าจะเสนอราคาขายให้ข้าเท่าไร "

"ปลาสดข้าขายชั่งละสามสิบอีแปะ ซึ่งถูกกว่าท้องตลาดถึงยี่สิบอีแปะ หากท่านเศรษฐีสนใจ ข้าจะได้เตรียมจัดการให้ อีกอย่าง ข้ามีผักกาด ที่จำเป็นต่อการทำอาหาร ข้าก็มีขาย วันนี้ข้าพึ่งซื้อไก่ไข่ไป หากออกไข่ข้าก็สามารถจัดส่งท่านได้ ที่สำคัญ ตอนนี้ข้าทำปลาแห้งไว้ได้มาก ใช้กินกับข้าวต้มตอนเช้าอร่อยดีนัก ที่ข้าพูดมาทั้งหมด ขอให้ท่านเศรษฐีพิจารณา เพราะทุกอย่างต้นทุนของท่านจะลดลง และสามารถเพิ่มอาหารให้แก่ผู้ยากไร้ได้อีก หากท่านเศรษฐีสนใจ ให้คนมาแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ เจ้าค่ะ"

ท่านเศรษฐีรู้สึกพอใจ กับการมาเสนอขายของนางในวันนี้ นางหายบ้า แต่กลับมีวาทะศิลป์ในการค้าและเจรจา ข้อเสนอของนางน่าสนใจยิ่งนัก

"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้พ่อบ้านสรุปบัญชีดูก่อน หากเป็นดั่งที่เจ้าพูดมา ข้าจะรับข้อเสนอนั้น "

"ขอบคุณท่านเศรษฐีเจ้าค่ะ หวังว่าข้าและอาเป่าคงได้รับข่าวดีในเร็ววันนะเจ้าคะ ข้าขอตัวลาเจ้าค่ะ"

หลินหลิน ย่อตัวคำนับท่านเศรษฐี แล้วเดินออกไป เขาพอใจข้อเสนอของนางอย่างยิ่ง นางช่างรู้จักพูดจาเสียจริง

หลินหลินเดินออกมานางคิดว่า ท่านเศรษฐีต้องติดต่อนางกลับมา ไม่เกินสามวันนี้แน่นอน นางออกมานานแล้ว อาเป่าคงชะเง้อคอหานางเต็มทนแล้ว วันนี้เป็นวันที่ดีอีกหนึ่งวัน นางจึงแวะซื้อขนมไปฝากอาเป่า

จบตอนที่8

____________________________

1 จิน=500กรัม

1ชั่ง=600กรัม