ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 9 เริ่มเปิดการขาย

หลินหลินนางกลับมาพร้อมกับขนมในมือมากมาย วันนี้เป็นวันที่ดีของนางอีกหนึ่งวัน นางกลับเข้ามาภายในบ้าน เหตุใดจึงดูเงียบเชียบเช่นนี้ อาเป่าหายไปไหน นางตกใจที่ไม่เห็นอาเป่าออกมารับนาง

หลินหลินรีบวางของทั้งหมด แล้วรีบเดินเข้าไปดูภายในบ้าน ปากก็ร้องเรียกหาอาเป่า สุดท้ายนางก็มาเจออาเป่านอนหลับอยู่ที่เตียงนอน ในมือถือของเล่นพัดกระดาษ

นางยิ้มออกมาแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาอาเป่า แม้ว่าเขาจะทำตัวให้ดูโตกว่าวัยแค่ไหน เด็กอย่างไรก็คือเด็กได้กินอิ่มก็นอนหลับตามวัยของเขา

หลินหลินห่มผ้าให้อาเป่า ตอนนี้อากาศเริ่มเย็น นางอยากให้อาเป่าได้รับความอบอุ่นมากที่สุด หลินหลินลุกขึ้นและเดินเข้าครัวไปเพื่อหุงหาอาหาร หากอาเป่าตื่นขึ้นมาเขาจะได้มากินข้าวพร้อมกับข้าวอร่อยๆที่นางทำไว้รอ

หลินหลินเดินเข้าไปดูแปลงผัก ผักกาดของนางที่ปลูกไว้ช่างงดงามยิ่งนัก นางคิดว่าแค่ผักกาดตรงนั้นยังไม่พอ ต้องหาผักมาปลูกเพิ่ม

หลังจากนั้นนางหยิบจอบขึ้นมาเดินไปที่ลำธาร วันนี้นางจะขุดหลุมดักปลาเพิ่ม

ในวันต่อมา..

โม่ซางมาหานางแต่เช้า อาเป่าและหลินหลินกำลังจะกินอาหารเช้า อาเป่าจำเสียงเรียกได้เขาจึงขอท่านแม่ของเขาวิ่งออกมาต้อนรับโม่ซาง

โม่ซางเขามาพร้อมอุปกรณ์ที่จะซ่อมหลังคาให้นาง เขามองไปรอบๆบริเวณบ้านของนางดูสะอาดตายิ่งนัก ไม่เหมือนครั้งก่อนนั้นที่มาแล้วบ้านของนางช่างทรุดโทรมยิ่งนัก

อีกทั้งบริเวณบ้านก็เต็มไปด้วยแปลงผัก และดอกไม้ดูงามตาขึ้น หลินหลินเดินตามอาเป่าออกมา

อาเป่าวิ่งเข้ามากอดที่เอวของโม่ซางเขาดีใจที่วันนี้ได้เจอโม่ซาง

"ท่านลุงโม่! ข้าดีใจที่ได้เจอท่าน" อาเป่าวิ่งเข้าไปกอดที่เอวของเขา

"อาเป่าน้อย ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ดูจ้ำม่ำขึ้นนะเรา ไหนลุงโม่ขอดูเต็มๆตาซิ "

โม่ซางจับเด็กน้อยหมุนตัวไปมา พลางคิดในใจว่า หลินหลินนอกจากนางจะหายจากอาการบ้าแล้ว นางยังเลี้ยงดูบุตรได้ดีเยี่ยงนี้ อีกอย่างดูท่าทางนางเป็นคนขยัน พื้นที่บ้านแม้จะเต็มไปด้วยผัก แต่ก็ดูไม่รกหูรกตา

หลินหลินเดินตามอาเป่าออกมา

"ท่านโม่ มาแล้วหรือ " นางเอ่ยทักทายออกมา เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี

"อย่าเรียกท่านเลยเรียกข้าว่าพี่โม่ก็ได้ ดูเป็นกันเองกว่า" เขาบอกแก่นาง

"เอ่อ..เจ้าค่ะ พี่โม่ กินอะไรมาหรือยัง "

"อ้อ! ข้ายัง.." โม่ซางจะพูดออกมาแต่พูดยังไม่จบ

"มากินข้าวกับข้าและอาเป่าก่อน พวกข้ากำลังจะกินข้าวพอดี"

"ไม่เป็นไร รบกวนเจ้ามากเกินไปแล้ว..ข้ามาใช้แรงงาน จะมาเบียดเบียนอาหารบ้านเจ้า ไม่ดียิ่งนัก"

"เบียดเบียนอย่างไรกันเล่า ที่ผ่านมาท่านคงช่วยอาเป่าไว้เยอะ มิเช่นนั้นอาเป่าคงไม่ดีใจที่ได้พบท่าน มาเถอะพี่โม่ทำงานหนักต้องใช้แรงเยอะมากินให้อิ่มจะได้ทำงานให้ข้าอย่างเต็มที่ อีกอย่าง ข้าจะให้ท่านทำเล้าไก่เพิ่มให้ข้าอีก เพราะในอีกสองสามวันนี้ เถ้าแก่ร้านไก่จะนำไก่มาส่งข้า"

"ไปเถอะลุงโม่วันนี้กินข้าวเป็นเพื่อนข้านะข้าอยากให้ท่านกินข้าวกับข้า"

อาเป่าดึงชายเสื้อของโม่ซาง เขาก้มลงมองเห็นสายตาของอาเป่าที่อ้อนเขาในตอนนี้ช่างน่าอ็นดูยิ่งนัก ผิวขาวๆแก้มแดงน่าหยิกชะมัด เขายิ้มให้อาเป่า

"ได้ อาเป่าข้าจะกินพร้อมกับเจ้าและแม่ของเจ้า"

โม่ซางเดินเข้าไปในบ้านของหลินหลิน เขานั่งลงที่โต๊ะกินข้าวของนางเขามองดูกับข้าวที่นางทำ แม้จะเป็นอาหารพื้นๆ แต่ก็เต็มไปด้วยเนื้อหมู และเนื้อปลา เขามองหน้าของนาง หลินหลินพยักหน้าให้โม่ซาง เพื่อให้เขานั้นกินได้

โม่ซางกินอาหารบ้านของหลินบ้าเป็นครั้งแรก ตอนแรกเขากลัวว่านางจะทำอาหารไม่อร่อยเพราะคิดว่า นางเพิ่งหายจากอาการบ้า แต่ที่ไหนได้อาหารบ้านนางวันนี้อร่อยยิ่งนัก นางทำทุกอย่างได้ดีขนาดนี้ มิน่าอาเป่าถึงขาดแม่ไม่ได้

โม่ซางกินอาหารอย่างอิ่มท้อง ไม่นานนางลุกขึ้น ยกแก้วน้ำเต้าหู้มาให้เขาดื่ม เขามองหน้าของนาง

"กินเถอะพี่โม่ วันนี้ต้องทำงานหนัก " นางวางแก้วน้ำเต้าหู้ให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มของนาง

โม่ซางก้มหน้าลงเขารีบดื่มหมดอย่างรวดเร็ว

งานซ่อมหลังคาเริ่มขึ้น อาเป่าสนใจงานซ่อม เขามายืนมองโม่ซางที่ซ่อมหลังคาไป ส่วนหลินหลิน นางก็อยู่ในสวน ผุดลุกผุดนั่ง นางดูแลทุกอย่างในบ้านนี้อย่างดี

โม่ซางที่ซ่อมหลังคาไปลอบมองนางไป นางทำทุกอย่างได้ขนาดนี้ นางเก่งจริงๆ เขายิ้มออกมาและรู้สึกชื่นชมนางในใจ

โม่ซางเขาเป็นชายหนุ่มชาวบ้านทั่วไป แต่รูปร่างของเขาสูงใหญ่กำยำ หน้าตาก็ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ เขาไม่มีบิดามารดา เพราะเสียชีวิตไปหมด เขาโตมาด้วยตัวเองเพียงลำพัง

เขาเห็นอาเป่าที่ตัวเล็กแค่นั้น ไปเบียดเสียดรอรับอาหาทุกวัน เขาจึงรู้สึกเอ็นดูอาเป่าเป็นอย่างมาก เพราะอาเป่าต้องสู้ชีวิตมาคล้ายๆกับเขา

หญิงสาวในหมู่บ้านหลายคน ต่างหมายปองเขาไปเป็นสามี เพราะโม่ซางเป็นคนขยัน หนักเอาเบาสู้ ใครได้ไปเป็นคู่ครอง หญิงคนนั้นต้องอยู่สบายเป็นแน่

โม่ซางซ่อมหลังคาเสร็จได้เพียงไม่นาน เขาก็ลงมา

"แม่นางหลิน ข้าทำเสร็จแล้ว เดี๋ยวข้าจะทำเล้าไก่ต่อจะได้ไม่ต้องรอขัดวันประกันพรุ่ง "

หลินหลินรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำพูดของโม่ซาง เขาช่างไม่เลือกวันเวลาเลย ทำเสร็จก็ลงมือทำต่อ หลินหลินพยักหน้าแล้วไปหยิบจอบให้กับเขาเพื่อขุดหลุมฝังเสา

เพียงไม่นานเขาขุดหลุมทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย หลินหลินถึงกับอึ้งโม่ซางช่างแข็งแรงนัก เพียงไม่นานเขาก็ทำเสร็จเขาช่างเเข็งแรงเหลือเกิน หลังจากนั้นเขาก็ไปแบกเสามาหลงหลุมทันที โม่ซางถอดเสื้อออกเพื่อที่จะได้ทำงานอย่างถนัด

หลินหลินที่เห็นร่างกายของโม่ซาง ช่างกำยำเสียจริง กล้ามเนื้อร่างกายดูแข็งแกร่งยิ่งนัก เหงื่อไหลไปตามตัวของเขา โม่ซางทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน หลินหลินเห็นว่าเขาทำงานเหนื่อยจึงไปนำน้ำดื่มมาให้เขาดื่ม

เขาพักกินน้ำได้เพียงชั่วครู่ก็ทำงานต่อ หลินหลินเกรงใจโม่ซาง กลัวว่าจะใช้เขาทำงานหนักเกินไป จึงบอกให้เขาหยุดพัก

"พี่โม่ ข้าเกรงใจท่าน หยุดพักบ้างก็ได้นะเจ้าคะ"

"ไม่เเป็นไร แม่นางโม่ ข้าอยากทำให้เสร็จไวๆ หากเถ้าเแก่มาส่งไก่ไวกว่ากำหนด เจ้าจะได้ใช้งานเลยทันที "

หลินหลินยิ้มออกมา โม่ซางทำงานถูกใจนางเป็นอย่างมาก หากมีสิ่งต้องทำนางเรียกใช้เขาเป็นแน่

โม่ซางทำงานไม่หยุดพัก จนมาถึงตอนเที่ยง นางรีบทำอาหารกลางวันไว้ให้เขาและอาเป่า ทุกอย่างนางทำร้อนๆ เวลากินจะได้สบายท้อง โม่ซางกินข้าวกลางวันบ้านนางอย่างอร่อยเขาไม่คิดเลยว่า หลินหลินนางจะดูแลเขาดีขนาดนี้

หลังจากนั้นเล้าไก่ที่โม่ซางทำก็เสร็จเรียร้อย มันออกมาดูดีและสวยงามมาก แต่ก็ใช้เวลามากเช่นกัน ในตอนเย็นโม่ซางก็ถูกนางและอาเป่าอ้อนให้กินข้าวเย็นก่อนกลับ เขาได้ทั้งค่าจ้างได้ปลา ผัก และกับข้าวกลับไป

โม่ซางประทับใจหลินหลินในครั้งนี้นัก เขาจะต้องหาโอกาสไปหานางบ่อยขึ้น บางครั้ง นางก็อาจต้องการความช่วยเหลือจากเขาบ้าง

วันต่อมา ไก่ไข่ถูกนำมาส่งให้นางก่อนกำหนด นางคิดได้ เป็นอย่างที่พี่โม่พูดจริงๆ หากเขาไม่รีบทำให้ ก็ไม่รู้ว่า ไก่ที่นางซื้อจะอยู่ยังไง ต้องหนีเข้าป่าไปเป็นแน่ ขอบคุณพี่โม่จริงๆ นางคิดถึงโม่ซางที่คิดการณ์ไกลได้ดี

หลังจากพ่อค้ามาส่งไก่กลับไปแล้ว ทางบ้านท่านเศรษฐีก็มาส่งข่าว ขอรับซื้อปลาทั้งหมดของนาง รวมทั้งผักกาดที่กำลังงามพอดี

นางดีใจ รีบรับคำทันที บัดนี้แล้วสินะ นางจะเริ่มเปิดการขาย วันนี้ต้องออกไปซื้อรถเข็นแล้วสินะ หลินหลินดีใจ นางรีบเข้าไปในบ้าน และกอดอาเป่าที่นั้งเล่นของเล่นอย่างดีใจ

"ท่านแม่ อยู่ๆท่านมากอดข้า ท่านดีใจใช่หรือไม่ "

"ใช่แล้วลูกรัก แม่ดีใจ ต่อไปนี้ เจ้ากับแม่จะไม่ต้องลำบากอีกแล้ว แม่จะทำให้เจ้าเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด สองแม่ลูกกอดกันอบ่างรักใคร่ปรองดอง

โม่ซาง เข้ามาหาคนทั้งสองพอดี

"อาเป่า แม่นางหลิน อยู่บ้านกันหรือไม่ "

เสียงร้องตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน ทั้งคู่คลายกอดกันแล้วออกมา หลินหลินยิ้มดีใจที่โม่ซางมาได้จังหวะพอดี เขาไม่ได้มามือเปล่า เขานำหมูป่าที่ไปล่ามา นำมาด้วย

อาเป่าไม่รอช้า วิ่งเข้าไปดูทันที

จบตอนที่9

________________________________

คนที่ไม่รักกลับเป็นพ่อ คนที่ไม่ใช่พ่อกลับรักหนักหนา อาเป่าจะเลือกสิ่งใด