ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 11 การปรากฏตัว

โม่ซางมาส่งสองแม่ลูกถึงบ้าน รถเข็นก็มีน้ำหนักไม่น้อยเลยทีเดียว ตอนนี้อาเป่าหลับปุ๋ย เพราะรู้สึกถึงความสบายที่ได้นั่งรถเข็น โม่ซางจึงค่อยๆวางรถเข็นนั้นลงอย่างเบามือ

หลินหลิน อุ้มอาเป่าขึ้นมาเพื่อพาเขาเข้าไปนอน และไม่ลืมที่จะเชิญโม่ซางเข้าไปที่บ้านเพื่อรอกินข้าว

เมื่อโม่ซางได้เข้ามาข้างภายในบ้าน เขามองดูทุกมุมของบ้านนาง ช่างสะอาดตาเป็นระเบียบยิ่งนักแตกต่างกับเมื่อครั้งก่อนที่เขามาส่งอาเป่าเพราะถูกแย่งอาหารจนตัวเองนั้นบาดเจ็บ เมื่อหลินหลินเดินออกมา นางก็เชิญเขานั่งพร้อมจิบน้ำชา ก่อนที่จะลุกไปทำอาหาร

"พี่โม่ข้าขอขอบคุณท่านที่วันนี้ช่วยเป็นธุระให้ข้าสองแม่ลูก "

"ไม่เป็นไร ข้าเต็มใจช่วย "

"แม่นางหลิน ตั้งแต่เจ้าฟื้นคืนสติ บ้านช่องช่างดูสะอาดนัก อีกทั้งอาเป่าก็ดูมีความสุขมาก"

หลินหลินเงียบไป นางอยากจะบอกว่านางไม่ใช่หลินหลินเหลือทนนัก

"ข้าก็แค่ชดเชยให้อาเป่า เขาทุกข์ทรมานเพราะข้ามามาก" หลินหลินก้มหน้าลง

"พี่โม่ ตอนที่หลินหลินยังเป็นบ้า อาเป่าเป็นอย่างไร เล่าให้ข้าฟังบ้าง"

"ได้ ข้าได้รู้จักอาเป่ามาเมื่อปีที่แล้ว เขายังตัวเล็กกว่านี้ เขาเดินทางมาพร้อมกับท่านยายคนหนึ่ง เป็นเวลานับเดือน หลังจากนั้น ก็ไม่พบว่ายายคนนั้นพาเขามาอีก อาเป่าน่าสงสาร ต้องมาคอยรับอาหารทุกเช้า บางวันก็ถูกพวกผู้ใหญ่แย่งไป ต้องเดินร้องไห้กลับบ้านทุกครั้ง ข้าเห็นเขามาแบบนี้ทุกวัน ข้าจึงเข้าไปซักถาม เขาก็บอกว่า เอาอาหารมาให้แม่ "

โม่ซางจับมือของนางที่วางอยู่บนโต๊ะ

" หลินหลินเจ้าโชคดียิ่งนัก ที่ได้ลูกกตัญญูอย่างอาเป่า ทุกครั้งที่เขามา เขาต้องต่อสู้เพื่อให้ได้อาหารกลับไป ข้าและชาวบ้านต่างพากันสงสาร ก็เข้ามาช่วย ให้อาเป่าได้อาหารมาให้เจ้า ตอนนี้ถือว่าสวรรค์เมตตาอาเป่า ที่คืนเจ้ากลับมาให้แก่เขา"

หลินหลินถึงกับน้ำตาล่วงลงมา เขาทุกข์ยากลำบากขนาดนี้ แม้นางไม่ใช่แม่ แต่เมื่อได้ฟังแล้วแม้เป็นผู้อื่นก็ต้องน้ำซึมเช่นกัน

"ไม่เป็นไรนะ" มือใหญ่อันอบอุ่นของโม่ซางจับมาที่นางอีกครั้ง หลินหลินเช็ดน้ำตาแล้วมองหน้าของโม่ซาง นางค่อยๆชักมือออก

"พี่โม่ มาเหนื่อยๆ อย่าพึ่งกลับ อยู่กินข้าวบ้านข้าก่อน พรุ่งนี้ หลังจากข้าไปส่งปลาและผักให้บ้านท่านเศรษฐี ข้าจะกลับมาแล่เนื้อหมูของท่าน "

"หลินหลิน เจ้าทำงานหนักเกินไปแล้ว หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ ขอให้บอก"

"ข้า..." หลินหลินไม่รู้จะพูดต่ออย่างไร

"บางที เจ้าควรจะมีคนคอยดูแลทั้งเจ้าและอาเป่านะ"

"แต่ข้ายังไม่พร้อม " หลินหลินบอกกับโม่ซางออกไป

"ไม่เป็นไร หากเจ้าต้องการที่พึ่งพิง ขอให้นึกถึงข้า " โม่ซางหันหน้าเข้ามาหานาง แล้วจับมือนางขึ้น

"ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องเหนื่อยแบบนี้"โม่ซางพูดออกมาจากใจของเขา อาเป่าที่ตื่นนอน เขาจะออกมาหาแม่ของเขา แต่ก็ต้องหยุด เมื่อเห็นแม่ของตัวเองยืนจับมือกับลุงโม่

อาเป่าหยุดและยืนแอบดูพร้อมกับยิ้มแฉ่งถูกใจที่แม่และลุงโม่จับมือกัน แต่กระนั้น อาเป่าก็เกิดไอขึ้นมา ทำให้ทั้งคู่รีบปล่อยมือ เพราะความเขินอาย

"อาเป่าตื่นแล้วรึ " หลินหลินรีบหันไปถามลูกชาย ส่วนโม่ซางก็รีบนั่งลง

"หิวหรือไม่ แม่ทำกับข้าวและขนมไว้แล้ว พวกเราไปกินกันเถอะ"

อาเป่ารีบเดินออกไป และไปกินข้าวกับโม่ซางและแม่ของเขา

วันต่อมา ..

หลินหลิน ขนปลามาได้ประมานสิบชั่ง ยังเหลืออีกตั้งยี่สิบชั่ง นางรู้สึกเหนื่อยเหลือทน มีแต่อาเป่าที่ไม่ปริปากบ่น เขาเอาใส่ถังมาทีละสองตัว เด็กตัวเท่านี้ทำได้ขนาดนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

นางนั่งพักได้สักครู่ อยู่ๆ โม่ซางก็เข้ามา

"แม่นางหลิน ข้ามาช่วยพวกเจ้าขนปลาไปบ้านท่านเศรษฐี"

หลินหลินยิ้มออกมา นางดีใจที่โม่ซางมาช่วย เขาช่างพึ่งพาได้เสียจริง หลินหลินพาโม่ซางไปดูบ่ดักปลาของนาง เขาตะลึงงัน ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวทำไมเก่งกาจเช่นนี้

" แม่นางหลิน นี่เจ้าทำคนเดียวเลยหรือ ไม่เคยมีใครคนไหนทำแบบเจ้าเลยนะ เก่งจริงๆ" โม่ซางหันมาถามนาง หลินหลินพยักหน้ารับ

"ชมเกินไปแล้ว พี่โม่ ข้าบอกวิธีดักปลานี้ให้แก่ท่าน ขอให้ท่านอย่านำไปเผยแพร่ที่ใด ที่ข้าทำขึ้นมานี้ ทำเพื่อการค้าเท่านั้น "

"ได้ ข้าจะไม่บอกใคร เอาล่ะ เจ้าไปรอข้าเดี๋ยวทั้งหมด ข้าจะจัดการเอง "

หลินหลินเดินไปหน้าบ้าน แต่มีหรือนางจะอยู่นิ่ง นางรีบตัดหัวผักกาด เพื่อให้ทันพอดีกับที่โม่ซางขนปลา ส่วนอาเป่า ก็เก็บผักกาดมากองไว้ให้แม่ ทุกคนทำงานอย่างขยันขันแข็ง

ปลาและผักถูกขนไปเต็มคันรถ โม่ซางเป็นคนเข็นรถออกไป โดยมีหลินหลิน และอาเป่าเดินตาม

เมื่อมาถึงบ้านท่านเศรษฐี พ่อบ้านออกมาดูและตรวจนับสินค้าที่สั่ง

"ปลา สามสิบชั่ง ชั่งละสามสิบอีแปะ เท่ากับ เก้าร้อยอีแปะ ส่วนผักกาด ยี่สิบชั่ง ชั่งละ สิบ อีแปะ เท่ากับ สองร้อยอีแปะ คิดเป็นหนึ่งตำลึงเงินกับเงินกับร้อยอีแปะ"

เมื่อท่านพ่อบ้านจ่ายเงินครบแล้ว โม่ซางเข็นรถออกไปด้านนอก นางและอาเป่าเดินตามไป อยู่ก็มีบุรุษคนหนึ่งมาขวางทางนางและลูก

"แม่นาง จำข้าได้หรือไม่ "

หลินหลินเงยหน้ามองเขาคนนั้น ไม่ได้จำไม่ได้ เขาเป็นใครกัน นางครุ่นคิด แต่อยู่ๆก็รู้สึกเหมือนกับว่า เคยเจอเขาที่ไหนสักแห่ง แต่ช่างเถอะ เสียเวลานาง นางจะเดินจากเขาออกไป

"เดี๋ยวก่อน ลูกชายของเจ้าน่ารักยิ่งนัก พ่อของเขาที่อยู่ด้านนอก คงรักมาก"

อาเป่าได้ยินดังนั้น ด้วยความเป็นเด็ก เขาจึงพูดออกมา

"ปล่าวขอรับ ลุงโม่มาช่วยขนปลา มีแต่แม่กับข้าเท่านั้น พ่อข้าไม่รู้ว่าเป็นใคร"

หน้าที่ยิ้มแย้มของบุรุษคนนั้นเจื่อนลงทันที เขาขบกรามแน่น เพื่อสกัดกลั้นอารมณ์ของเขาไว้

"เด็กน้อย เจ้าอายุเท่าไร"

" ห้าขวบขอรับ ข้าได้ห้าขวบพอดี "

อาเป่าตอบออกไป มือที่กำพัดของบุรุษนั้นกำแน่น

"อาเป่า รีบไปกันเถอะ แม่มีงานต้องทำอีกเยอะ เลิกคุยได้แล้ว นายท่าน ข้าขอตัวเจ้าค่ะ" นางจูงมือลูกเดินออกไป อาเป่ายังคงเหลียวหลังกลับมามองชายคนนั้นอีกเช่นเคย

จบตอนที่11

__________________________________

?เขามาแล้วจ้า.....

1ชั่ง=600กรัม

เงิน1พวง =100 อีเปะ