ตื่นขึ้นมาในร่างสตรีบ้าตัวเหม็น!

ตอนที่ 5 เงินหมื่นอีแปะ

"อาหลิน หลบไป! พ่อจะล่อมันออกไปให้!"

"กรี๊๊ดดดดด!!!! "

นางวิ่งหนีออกมากับภาพที่สะเทือนใจ ผู้ชายคนหนึ่ง ถูกเสือในป่าขย้ำตายคาตาของนาง นางวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง พร้อมน้ำตา ตอนนี้ นางกลัวจนไม่รู้ว่า จะต้องทำอย่างไรต่อไป

นางวิ่งเข้าไปหลบที่ถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งในนั้น มีบุรุษที่ถูกพิษสมฤดีเข้า เขาก็หนีมาหลบที่นี่เช่นเดียวกับนาง

ชายคนนี้ หอบถี่สายตามองมาที่นางที่ตอนนี้ขาดสติ สั่นกลัวจนไม่รู้สิ่งใด เขาไม่รอช้า หากไม่ทำสิ่งนี้ เขาก็ไม่อาจถอนพิษออกได้

เขาเข้ามาจับแขนของนางแล้วกดตัวของนางที่สั่นกลัวอย่างสุดหัวใจ นางร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ที่อยู่มีใครก็ไม่รู้ มาทำแบบนี้กับนาง ร่างน้อยๆ ของนาง ถูกกระทบเข้าออกจากชายแปลกหน้า แต่เสียดาย สติของนางขาดสิ้นไปแล้ว

หลินหลิน ตื่นขึ้นมากับอาการตกใจกลัว ฝันรึ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ อย่างกับเรื่องในฝันเป็นความจริง ชายคนนั้น หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง

นางมองมาทางอาเป่าที่ตอนนี้นอนหลับอยู่ อาเป่าน้อย ชีวิตเจ้าช่างอาภัพนัก พ่อของเจ้าคือใครก็ไม่รู้ หนำซ้ำแม่ก็ยังเป็นบ้าอีก

หากเรื่องเป็นเช่นนั้นจริง เท่ากับว่า แม่ของเจ้ามีตราบาปที่ไม่อาจจะชำระออกได้ จนตราบาปนั้น มาตกอยู่กับเจ้า เรื่องราวของแม่เจ้าก็น่าสงสารเช่นกัน นางดึงผ้าห่มมาคลุมให้อาเป่าที่นอนหลับสนิทอยู่

"ท่านแม่ อืออ!! อย่าทิ้งข้าา!! อือ !!"

"จุ๊ๆๆ โอ๋เด็กน้อย แม่อยู่นี่ นอนซะ แม่จะทิ้งเจ้าไปไหนได้ " นางนอนลง พร้อมกับอาเป่ากอดแม่ ตลอดเวลา เขาแค่ต้องการความรักจากแม่ก็เท่านั้น นางจุกในอก แทบอยากจะร้องไห้ออกมา นางกอดอาเป่าไว้ในอ้อมอกเช่นกัน

ในตอนรุ่งเช้า..

หลินหลินตื่นขึ้นมาทำความสะอาดบ้าน นางสำรวจบ้านทั้งหมดว่า ขาดสิ่งใด และบ้านพังตรงไหน เมื่อสำรวจครบแล้ว นางมานั่งเขียนลงตรงลานดินหน้าบ้าน

สิ่งที่ขาดคือ ข้าว เกลือ หม้อหุงข้าว กระทะ นางจะไปหามาได้อย่างไร ให้แต่อาป่ากินปลา ไม่มีข้าว เขาคงไม่โตแน่ๆ อีกอย่าง อาเป่าต้องได้รับสารอาหารอย่างครบถ้วน นางนั่งคิด

อยู่ๆอาเป่าตื่นขึ้นมากอดแม่จากด้านหลัง

" ท่านแม่ ข้าตื่นแล้วไม่เห็นท่าน ข้าตกใจยิ่งนัก"

หลินหลินหันหน้ามา

"อาเป่าของเเม่แสนดีขนาดนี้ แม่จะหนีไปไหนได้ " นางลุกขึ้น

"ไป เจ้าตื่นแล้ว แม่จะพาเจ้าไปล้างหน้า และบ้วนปาก อีกอย่างแม่จะพาเจ้าไปดู ว่าแม่หาปลาได้อย่างไร"

"ขอรับ"

ทั้งคู่เดินจูงมือกันไป ที่ลำธารด้านหลังบ้าน ก่อนไปนางคว้าจอบขึ้นมาด้วย

เมื่อมาถึงลำธาร นางให้อาเป่าล้างหน้า อาเป่ากวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า แล้วรีบเดินมาหามารดา แต่ถึงจะรู้ความแค่ไหน เด็กก็คือเด็ก ล้างหน้าอย่างไร ขี้ตายังเต็มเบ้าตา

หลินหลิน ยิ้มออกมา ทั้งอยากจะขำเด็กน้อย

"อาเป่า มานี่ แม่จะล้างหน้าให้เจ้าใหม่ " หลินหลินล้างหน้าให้ลูกชาย เสียงหัวเราะของทั้งคู่ เต็มไปด้วยความสุข

เมื่อล้างหน้าเสร็จแล้ว หลินหลิน พาเขาไปยัง บ่อดักปลา

วันนี้ปลาเข้ามาที่บ่อเยอะนัก อาเป่าเห็นแล้วถึงกับดีใจ

"นี่อย่างไรเล่า บ่อดักปลาของเเม่ เราแค่ขุดหลุม แล้วทำทางน้ำไหล ไม้ต้องกว้างนัก เดี๋ยวพวกปลาก็ค่อยเข้ามาเอง "

"ท่านแม่เก่งจัง" อาเป่าชมมารดาของเขา แม่ของเขาเก่งจริงๆ เขารู้สึกรักแม่เพิ่มขึ้นอีก

"เดี๋ยวแม่จะพาเจ้าทำอีกบ่อ"

นางพาอาเป่าหัดทำบ่อดักปลาข้างลำธาร บ่อแบบนี้ท่านปู่ของหลินจื่อซินทำเป็นประจำ และมันได้ผลดีมาก ขอบคุณท่านปู่ที่สอนข้าในวันนั้น

เมื่อกลับมา หลินหลินและอาเป่า ก็กินปลาในตอนเช้าเช่นเคย

"อาเป่า เจ้าพาเเม่ไปที่ตลาดได้หรือไม่"

"ท่านแม่ หากท่านออกไป ชาวบ้านต้องหาเรื่องทำร้ายท่านอีกเป็นแน่ "

"อาเป่าเอ๋ย จะทำร้ายกันได้เช่นไร ในเมื่อเราไม่ได้ทำใครก่อน เจ้าเชื่อเเม่พาแม่ไปเถอะ แม่จะพาเจ้าไปซื้อข้าวขืนกินแต่ปลาเจ้าไม่โตแน่นอน"

"เราไม่มีเงินนะท่านแม่"

"มีสิ " หลินหลินบอกอาเป่า

นางรีบแต่งตัวสะอาด แม้เสื้อผ้าจะเก่า แต่ความสะอาดต้องยกให้นาง อาเป่าตัวสะอาดขึ้น ผิวพรรณไม่เหมือนเด็กชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเล็กเรียว หากโตขึ้นเขาต้องเป็นหนุ่มหล่อเหลาสุดในย่านนี้อย่างแน่นอน เขาน่ารักขนาดนี้ ใครจะไม่หลงรัก

หากเป็นในอนาคต หน้าตาแบบอาเป่าคงได้เป็นดาราเด็กอย่างแน่นอน หลินหลิน หยิบเงินไป หนึ่งตำลึงทอง พร้อมกับอีก ยี่สิบอีแปะที่ อาเป่านำมาให้ในวันนั้น

นางไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีค่าเท่าไร แต่มันเป็นทอง คงมีมูลค่ามากโข เขาหยิบเข้ากระเป๋าตรงแขนเสื้อ

ทั้งคู่ออกจากบ้าน เดินจูงมือกันออกไปที่ตลาด ทั้งคู่ค่อยๆเดินมา ก่อนถึงตลาดต้องผ่านหมู่บ้านเล็กๆไปก่อน เริ่มมีผู้คนเดินไปมา

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา หากไม่สังเกตุก็จำไม่ได้เลยว่า นางคือหลินคนบ้าและลูกไม่มีพ่อ จนเดินมาเจอ โม่ซาง เขากำลังเดินกลับจากในเมืองพอดี

โม่ซาง จำได้ทันทีว่านั่นคืออาเป่า เขาทักอาเป่าขึ้นมา

"อาเป่า วันนี้เจ้าพาแม่ของเจ้าออกมาทำไม"

"เอ่อ..ข้าพาแม่มาซื้อข้าว"

"ซื้อข้าว ! พวกเจ้าเอาเงินมาจากที่ใด"

หลินหลินได้ยินสิ่งที่โม่ซางพูดกับเด็กน้อย อาเป่าไม่กลัวโม่ซางคนนี้ เหมือนกับคนอื่นๆ เขาน่าจะเป็นคนดี นางยืนฟังทั้งคู่คุยกันสักพัก

"ท่านแม่บอกว่า เงินนี้ เป็นเงินเก็บของท่านตาที่ตายไปแล้ว " เขาบอกโม่ซางตามคำบอกเล่าของเเม่

หลินหลินนางไม่อยากให้อาเป่ารู้เรื่องเงินมากนัก

"ท่านโม่ ท่านมั่นใจได้ เงินนี้เป็นเงินของบิดาข้า ลูกของข้าหิว ข้าจึงให้เขาพาข้าออกมา "

"นี่ เจ้า หลินหลิน เจ้าหายบ้าแล้วรึ"

"แล้วที่ข้าคุยกับท่าน ท่านเห็นว่าข้า บ้าหรือไม่ "

"ฮะๆๆอาเป่า แม่ของเจ้า!" โม่ซางแปลกใจ

"ท่านแม่ ท่านลุงโม่ ช่วยพาข้าไปเข้าแถวรับอาหารทุกวัน ท่านลุงโม่ใจดี"

หลินหลินมองลูกชายที่หันมาบอกนาง จริงๆแล้ว ท่าทางโม่ซางคนนี้ดูซื่อๆ น่าจะดีจริง มิเช่นนั้นเด็กน้อยขี้ระแวงอย่างอาเป่าคงไม่เข้าใกล้

"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอถามท่าน ..คือ เอ่อเงินนี้ มีค่าเท่าไรกัน"

นางควักเงินออกมา ให้โม่ซางดู อีกอย่างเพื่อลองใจเขาว่าเขาดีจริงหรือไม่ หากไม่ใช่ เขาจะโลภขึ้นมาทันที

โม่ซางตาโต เขาตกใจเป็นอย่างมาก นางมีเงินมากมายขนาดนี้ เงินขนาดนีซื้อข้าวของได้เป็นเกวียน

เขารีบเข้ามายืนบัง และมองซ้ายขวา

"นี่ แม่นางหลิน เงินนี้มากมายนัก "

"ที่ท่านว่ามากมาย มันเท่าไรกัน"

"เงินที่เจ้าถือมา เป็นเงิน หนึ่งตำลึงทอง

1 ตำลึงทอง = 10 ตำลึงเงิน

1 ตำลึงเงิน = 1 ก้วนเหรียญทองแดง

1 ก้วน = 1000 เหวินหรือ อีแปะ ซึ่งเป็นเหรียญทองแดงผสม

สรุปคือ 1000 เหวิน = 1 ก้วน = 1 ตำลึง"

"ถ้าเช่นนั้น เจ้าก้อนทองก้อนนี้ ข้ามีเงินถึง หนึ่งหมื่นอีแปะ ใช่หรือไม่ ดี ! ถ้าเช่นนั้นข้าจะซื้อของให้อาเป่า ทั้งหมดนี่"

"ห๊าา! เจ้าว่าอย่างไรนะ" โม่ซาง ตกใจ นางจะใช้เงินหมื่นอีแปะภายในวันเดียว "

" ขอบคุณท่านมาก ข้ากับลูกต้องไปแล้วล่ะ"

นางจูงมือของอาเป่า ออกมา นางจะช้อปปิ้งในยุคนี้ให้ชาวบ้านเล่าลือกันไปเลย หลินหลินยิ้มออกมา

โม่ซางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ หากหลินหลินนางหายบ้าจริงๆ แล้วถ้านางเข้าไปซื้อของในตลาด พวกพ่อค้าต้องโก่งราคาจากนางแน่ ไม่ได้การ เขาจะต้องตามไปดูนางกับลูกของนางเสียก่อน

โม่ซางตามนางไปทันที ..

จบตอนที่5

_______________________________

? ใจเย็นๆนะคะ พ่อของอาเป่ากำลังจะออกตามหา

??ไรท์รู้ตัวว่าเขียนค่าเงินผิดนะคะ ไรท์จะกลับมาแก้ไขตอนนี้ใหม่ทั้งหมดนะคะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ เพราะต้องแก้ไขทั้งตอน....

???ไรท์ได้แก้ไขค่าเงินแล้วนะคะ

ขอบคุณที่แนะนำนะคะ