Yıllar önce kara toprağa verdiği gelinini kanlı canlı karşısında bulan Münevver hanım, bu heyecana dayanamayan kalbine elini bastırarak gördüğünü diğerleri de görüyor mu diye yüzlerine baktı.
Bir kuğu gibi gözlerinin önünden süzülen genç kız tam önünde durup hurileri kıskandıracak kadar zarafetle gülümsedi.
“Münevver teyzem.”
“Kızım sen..”
Kadının dili tutulmuş, bu mucizeyi bozmak istemez gibi devamını getiremez olmuştu.
“Ben Lale, büyüdükçe ablama benzemişim değil mi?”
Kızın tatlı dilinden dökülen kuş cıvıltılarını andıran sesleri gözleri dolu dolu dinledi Münevver hanım. Sırf yüzü değil melek misal huyu da benzemişti ablasına demek ki. Konuştukça konuşsun, özlemiyle bağrını yakan gelininin yarasına su serpsin istiyordu.
“Evet çok.. çok benzemişsin.”
Kız aldığı cevaptan so
