พ่ายรักเจ้าพ่อมาเฟีย

แอบถ่าย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“อื้ม…~” เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ก่อนจะชะโงกหน้าขึ้นจากหมอนนุ่มเพื่อทอดสายตามองไปยังบานประตูที่ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับสาวใช้ตัวเล็กที่กำลังเดินเข้ามาในห้องจนเกือบถึงเตียงนอนที่ฉันนอนอยู่

มันน่าแปลกใจที่เช้านี้ฉันตื่นมาโดยที่ไม่มีท่าทางวิตกกังวลหรือหวาดผวาทั้งๆ ที่เมื่อคืนฉันก็จำได้ลางๆ ว่าตัวเองก็ฝันถึงเหตุการณ์ในอดีต

“ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้านะคะ แต่นายท่านเชิญคุณเมเบลไปร่วมทานมื้อเช้าคะ” สาวใช้ตอบอย่างนอบน้อม

“ฝากไปบอกเขาด้วยว่าฉันไม่กินมื้อเช้า” ฉันตอบพร้อมกับยันตัวพิงหัวเตียง พลางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อควานหาโทรศัพท์

“ค่ะ.. งั้นเดี๋ยวดิฉันไปเตรียมน้ำอุ่นให้อาบนะคะ ส่วนอันนี้เป็นชุดที่นายท่านเตรียมไว้ให้คุณเมเบลคะ” เธอพูดพร้อมกับวางถุงผ้าแบรนด์หรูไว้ตรงปลายเตียงและเดินไปทำงานต่อ

เมื่อสาวใช้เดินออกไปได้สักพักฉันจึงลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับหยิบถุงผ้าและเดินตรงเข้าไปอาบน้ำทันที

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..

ฉันย่างเท้าออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดที่เดเมี่ยนเตรียมไว้ให้ในชุดกระโปรงเอี๊ยมที่มีความยาวเหนือเข่าแค่คืบและเสื้อครอปแขนยาวตามสไตล์ที่ฉันชอบใส่ ผมดำยาวสลวยถูกถักเป็นเปียเดียววางพาดมาด้านหน้า ฉันมองสำรวจความเรียบร้อยของตนเองในกระจกอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องทันที

“ทำอะไร ?” ฉันเอ่ยถามหลังจากที่เดินลงมาชั้นล่างและเห็นว่าสาวใช้คนเมื่อครู่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทางหวาดกลัวโดยมีเดเมี่ยนนั่งกอดอกจ้องมองเธออยู่ตรงเก้าอี้ตำแหน่งหัวโต๊ะ

“ฉันสั่งให้ยัยนี้ไปตามเธอลงมากินข้าวไม่ใช่หรือไง !”

“ก็ใช่ แต่ฉันบอกแล้วไงว่าไม่กิน !”

“ฉันก็ลงโทษที่ยัยนี้ที่ไม่ทำตามคำสั่งอยู่นี้ไง !”

“ประสาท !” ฉันตวาดลั่นพร้อมกับเดินตรงไปประจัญหน้ากับชายหนุ่มที่เอาแต่เหยียดยิ้มท้าทายมองตรงมาทางฉันอย่างไม่วางตา

“นั่งลงกินข้าวซะ ! ไม่งั้นยัยนี้ก็ต้องนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งวัน !”

“นี้ ! เลิกบังคับฉันสักที !” ฉันชักสีหน้าใส่เดเมี่ยนด้วยความเหลืออด

“นั่งลงเมเบล ! อย่ามาท้าทายฉัน เธอก็รู้ดีนี้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน ?!”

ฉันนิ่งเงียบและจ้องมองเขม็งไปทางชายหนุ่ม แต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาก่อนจะจำใจยอมนั่งตามที่เขาสั่งแต่โดยดี

“ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว หยุดทำโทษคนที่ไม่เกี่ยวได้แล้ว”

“……” ชายหนุ่มนิ่งเงียบเอาแต่นั่งมองฉัน

“เฮ้อ !!” ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นและตักโจ๊กเข้าปาก

“ไปได้แล้ว” เขาหันไปสั่งสาวใช้ เธอจึงรีบลุกขึ้นเเละโน้มตัวคำนับอย่างสุภาพก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที

‘บ้าอำนาจ !’ฉันได้แต่จ้องมองชายหนุ่มและขบคิดในใจ

“วันนี้เธอต้องเข้าบริษัทกับฉัน” เขากล่าวเสียงเรียบทำเอาฉันฉุนกึกขึ้นมาทันที

“อะไรของนายอีก ! เลิกยุ่งกับฉันสักที !” ฉันวางช้อนที่อยู่ในมือพร้อมกับหันไปพูดเสียงแข็ง สายตาจ้องเขม็งไปทางชายหนุ่มอย่างเชือดเฉือด

‘ขอร้องเถอะ เลิกยุ่งกับฉันสักที !’ฉันขบคิดในใจ มือบางอีกข้างที่วางอยู่หน้าตักกำมือแน่น

“รังเกียจฉันมากหรือไง !!” เขากดเสียงต่ำพร้อมกับลุกขึ้นเดินตรงมายืนคร่อมร่างฉันไว้จากทางด้านหลัง ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาเช่นกัน

“ใช่ ! ฉันสะอิดสะเอียนนายเต็มทีแล้ว !!”

“หึ ! งั้นฉันคงต้องปล่อยไปเธอไปสินะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาก่อนจะเขยิบตัวถอยห่างและเดินกลับไปนั่งประจำที่แต่โดยดี

จังหวะนั้นฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกทันที

แต่ทว่า !!

“อ๊ะ..อ๊า ดะ เดมี่ยน อ๊า !

“อ๊า เมเบล อ๊า

“อ๊า ยะ..หยุด อ๊ะอ๊า !”

ปลายเท้าของฉันหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงครวญครางของตัวเองดังออกมาจากสมาทโฟนของชายหนุ่มที่เขากำลังถืออยู่ในมือด้วยใบหน้าแป้นยิ้ม

‘เวรเอ๋ย !! ฉันโดนถ่ายคลิปเหรอเนี่ยย !!!’ ฉันขบคิดในใจพร้อมกับกัดฟันแน่น

“ไอ้ระยำเอ๊ยยย !!” ฉันสบถอย่างหัวเสียก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินกลับไปประจัญหน้ากับชายหนุ่มอีกครั้ง

“ฮ่าๆ ถึงฉันจะรู้ว่าเธอไม่ใช่คนอ่อนหวานอะไร แต่ดูเหมือนจะหยาบคายขึ้นเยอะเลยนะ” ชายหนุ่มหัวเราะลั่นทำเอาฉันฉุนกึกขมวดคิ้วยุ่งเป็นปมจนแทบพันกัน

“จะเอายังไง ?!” ฉันกอดอกช้อนตาถาม

“ไม่เอาไงหรอก ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้เธอก็จะหนีไปอีกนะสิ !” เขาแสยะยิ้มมุมปาก มือหนาคว้าเอวฉันไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาตัวจนฉันเสียหลักนั่งลงบนตักแกร่ง

“ถึงฉันจะรู้ว่านายมันบ้า แต่แบบนี้มันเข้าขั้นประสาทแล้วนะ” ฉันกัดฟันแน่น เล็บเรียวยาวจิกทึ้งลงบนแขนแกร่ง

“จะเป็นยังไงนะถ้าคลิปนี้หลุดออกไป” เขาโน้มตัวกระซิบใส่หูฉัน แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาวางพาดลงบนไหล่บางและพูดขึ้นอีกครั้ง “เอาไงดีเมเบล ครั้งนี้เธอจะหนีฉันไปด้วยวิธีไหนอีก หื้ม ?” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเริงร่า

“นายมันไม่รู้อะไรเลย เดเมี่ยน..” ฉันพูดเสียงอ่อน

“หื้ม ?”

“ไปสิ.. จะไปบริษัทไม่ใช่หรือไง ?”

“พูดง่ายแบบนี้แต่แรกก็จบละ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับคลายอ้อมกอดทันที ฉันจึงลุกขึ้นถอยห่างจากเขาและเดินตรงไปขึ้นรถที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ทันที