พ่ายรักเจ้าพ่อมาเฟีย

คำอธิฐาน

“สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะเมเบล” เสียงใสที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดีของผู้เป็นเเม่พูดขึ้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นเค้กปอนด์ก้อนโตส่งไปให้ลูกสาววัยห้าขวบ

"อธิฐานสิลูก" เสียงทุ้มลึกอัดเเน่นไปด้วยความอ่อนโยนเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางมือลงบนศีรษะของลูกน้อยพลางคลี่ยิ้มออกมา

"ขอให้คุณพ่อกับคุณเเม่อยู่กับเมเบลไปนานๆ ฟู่ววว ~" เสียงเจื้อยเเจ๋วพูดขึ้นพลางกลั้วหัวเราะก่อนจะเป่าเทียนดับจนหมด

"ลูกสาวใครเนี่ย~ น่ารักที่สุดเลย ><" เสียงหวานเอ่ยเเซวพลางโอบกอดลูกสาวไว้เเน่นก่อนจะก้มลงจุ๊มเเก้มลูกสาวรัวๆ

"คิกๆ หนูจั๊กกะจี้นะคะคุณเเม่ คิกๆ" เด็กน้อยหัวเราะร่า

"จุ๊บพ่อด้วยสิครับ" พูดจบคุณพ่อเองก็พลัดกันหอมเเก้มฟอดใหญ่ตรงเเก้มนุ่มๆ ของเด็กน้อย สาวน้อยชอบใจใหญ่เอาเเต่หัวเราะคิกคักแต่ทว่า..

ปัง !

ปึง !!

"เฮือกก !!!"

เสียงกระสุนปืนเเละเสียงประตูที่ปิดลงเสียงดังจากด้านนอกทำเอาทุกคนสะดุ้ง คนเป็นพ่อเเละเเม่หันมองหน้ากันในใจฉุกคิดกันว่าพวกเขาไม่ได้ชวนใครมาร่วมงานวันเกิดของลูกสาวสุดรัก วินาทีนั้นพวกเขารับรู้ได้ถึงภัยอันตราย หญิงสาวรีบอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมเเขนก่อนจะรีบพาลูกรักเข้าไปเเอบในตู้เสื้อผ้าเมื่อเสียงฝีเท้าดังชัดขึ้นเรื่อยๆ

"ลูกรัก.. ห้ามออกมาจนกว่าจะได้ยินเสียงมาเทโอนะ เข้าใจมั้ยค่ะ ?"

ลูกน้อยจ้องมองคุณเเม่ด้วยสายตาที่หวาดผวาเมื่อเห็นท่าทางของเเม่ต่างออกไปจากทุกทีในใจพลันเฝ้าภาวนาให้พี่ชายกลับมาโดยเร็ว

"ขะ เข้าใจค่ะ" สาวน้อยตอบเสียงสั่น

"เก่งมากจ๊ะ.." คุณเเม่ยิ้มกว้างก่อนจะผลักประตูตู้ให้ปิดสนิท

ปัง !

แกร๊ก !

"เฮือกก !!" เสียงเเบบเดิมดังขึ้นอีกครั้งทำเอาสาวน้อยที่หลบในตู้ถึงกับสะดุ้ง สาวน้อยชันเข่าซุกลงหน้าลง มือน้อยสองข้างยกขึ้นปิดหูเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดที่หยาบคายจนเสียดเเทงจิตใจ ดวงตากลมโตหลับตาเเน่นบ่งบอกว่าไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

เเต่ทว่า !

ปัง !

เสียงกระสุนดังสนั่นทะลุเข้าในโสตประสาทพร้อมด้วยน้ำเสียงปวดร้าวที่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของคนเป็นพ่อ

"ที่รัก !!!!"

สิ้นเสียงของพ่อ สาวน้อยรวบรวมความกล้ายื่นมือข้างหนึ่งค่อยๆ เเง้มประตูตู้ให้เปิดเล็กน้อยเเต่ต้องนิ่งชะงักเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า มือน้อยอีกข้างยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้เเน่นพลางกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ดังเล็ดออกไปด้านนอก

ตุบ !

หญิงสาวล้มลงกองกับพื้น กระสุนยิงทะลุขมับขวาเลือดสีเเดงไหลนองหน้าอาบเยิ้มไปตามพื้นห้อง ก่อนหมดลมหายใจเธอเหลือกตามองไปทางตู้อีกครั้ง เเสงสว่างที่เล็ดลอดนั้นทำให้หญิงสาวเห็นนัยต์ตาคู่สวยของลูกน้อยในใจพลันนึกเสียใจที่ตนเองไม่ได้อยู่คอยดูลูกเติบโต น้ำตาหยดใสไหลลงอาบเเก้ม ดวงตากลมโตที่เคยสุขใสคล้อยปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่หยุดลง...

"ไม่นะ ! ไม่ๆ ที่รัก!! คุณอย่าจากผมไปแบบนี้สิ" ชายหนุ่มทิ้งตัวลงกับพื้นพร้อมกับดึงร่างภรรยาอันเป็นที่รักขึ้นมากอดไว้เเน่น เขาคร่ำครวญออกมากจากก้นบึ้งของหัวใจ รู้สึกราวกับช่วงเวลาหยุดหมุนไปขั่วขณะเมื่อเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจของคนอันเป็นที่รักได้อีกต่อไป

"เป็นไง ! ความรู้สึกที่โดนพรากสิ่งที่รักไป !! ทีนี้มึงเข้าใจกูยัง !!!" ฆาตรกรตะโกนลั่นพร้อมกับหัวเราะร่าอย่างกับคนเสียสติ

"กูไม่เคยเเย่งอะไรของใครมาทั้งนั้น ที่กูมีวันนี้ได้ก็เพราะความพยายามของกูเอง" ชายหนุ่มเถียงกลับพร้อมกับจ้องเขม็งใส่ฆาตรกร

"เหอะ !! เพราะมึงไม่ใช่เหรอที่ทำให้แก็งค์กูล้ม !! ทำให้กูโดนดูถูก !!"

"....."

"เพราะมีมึง !! สิ่งที่ทำมาทั้งหมดกลับพังพินาศ !!!"

"......"

"มึงทำให้กูตกอับ !! ลูกเมียหนีหายจากกูไปหมด เเล้วมันจะไม่ใช่ความผิดของมึงยังไง !!!"

"ที่เมียมึงหอบลูกหนี เพราะมึงทุบตีพวกเขาตะหาก และที่มึงพังไม่เป็นท่าก็เพราะไปไว้ใจคนผิด !! กูก็เตือนมึงตั้งหลายหนแล้ว !!" ชายหนุ่มตวาดลั่น

"มึงว่าไงนะ !!! มึงก็ดีเเต่เอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่น !! อยู่ไปก็รกโลกตายซะเถอะ !!!"

ปัง ! ปัง ! ปัง !!

"อึก !!" กระปืนยิงทะลุหน้าอกของชายหนุ่มทั้งสามนัดจนเขากระอักเลือดออกมา "มึงเป็นเพื่อนสนิทของกูเเท้ๆ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงขาดๆหายๆ น้ำตาหยดใสไหลโรยรินลงจากหางตา พลันนึกย้อนเรื่องราวเก่าๆ ที่เคยทำร่วมกันมา

"ฮ่าๆ ตายซะๆ ในที่สุดมึงก็ตายเสียที กูรอวันนี้มานาน ถ้ามึงตายไปแก็งค์มึงก็จบเห่เหมือนกัน ฮ่าๆ" ฆาตรกรหัวเราะร่าอย่างคนขาดสติก่อนจะทิ้งปืนลงและรีบวิ่งออกไปโดยที่ไม่หันกลับมาชายตาเหลียวแลเพื่อนสนิทเขาเลยแม้แต่น้อย

กลิ่นเลือดคละคลุ้งโชยเข้ามาเเตะจมูกสาวน้อยจนเธอเเทบเสียอาการ มือน้อยสั่นระริกค่อยๆผลักประตูให้เปิดออก ดวงตาพร่ามัวจากม่านน้ำตาทำให้เธอเห็นไม่ชัด

“มะ ไม่ ฮือ !!! พ่อ !! แม่ !!! พี่มาเทโอมาช่วยที ใครก็ได้ !!! ฮือออ !!!” สาวน้อยร้องไห้ลั่นพลันตัวสั่นระนิกอย่างคนขาดสติเพราะไม่คิดว่าครั้งหนึ่งจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันเกิดของตน

"อย่าออกมา !" เฮือกสุดท้ายของชีวิตชายหนุ่มกลั้นใจพูดเมื่อได้ยินเสียงลูกน้อยร้องไห้คร่ำครวญ เขาไม่อยากให้ลูกต้องมาเห็นภาพสุดท้ายอันน่าเวทนาของพวกเขา เพราะเขารู้ดีว่านี้คือปมครั้งใหญ่ในชีวิตของลูกสาววัยเเค่ห้าขวบ

"พ่อ..." สาวน้อยเอ่ยเสียงอ่อนทำเอาคนเป็นพ่อน้ำตาไหลไม่คิดว่านี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ตนจะได้ยินลูกเรียกตนว่าพ่อ

"มาเบล.... ขอโทษนะลูกที่พ่อกับเเม่ทิ้งลูกไว้ลำพัง" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับน้ำตาไหลลงจากหางตาหยาดลงสู่พื้น

"ฮึก ฮืออ พ่อ เมเบลไม่มีใครนะ ฮืออออ" ลูกน้อยร้องลั่นกำปั้นน้อยๆทุบอกตัวเอง

"อย่าทำ.. อย่าทำให้ตัวเองเจ็บ ขอร้อง.."

"อยากอยู่กับลูกให้นานกว่านี้.. ต่อไปต้องเชื่อฟังมาเทโอนะลูก รักลูกนะมาเบล" ชายหนุ่มยิ้มกว้างส่งให้ลูกน้อยก่อนจะคล้อยตาปิดลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่หยุดลง...