ร้านเหล้าริมทาง
“เฮ้อ.. หายหัวไปตั้งสองวัน แถมยังมาเมาหัวราน้ำอีกเหรอเมเบล?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วยุ่งเหลือบตามองเห็นร่างบางที่นั่งตรงโต๊ะด้านในสุดเอาแต่กระเหล้าเข้าปากไม่หยุดหย่อน
“อย่าขี้บ่นนักได้ไหมรุคาว่า..” ฉันเงยหน้ามองเพื่อนหนุ่มชายญี่ปุ่นด้วยสีหน้าเซ็งแซ่ จริงๆ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กแล้วแหละ และเหตุผลที่สนิทกันก็เพราะครอบครัวของรุคาว่าต้องทำงานให้กับครอบครัวของฉันไงล่ะ ปกติแล้วคนอื่นๆ ชอบคิดว่าเราเป็นแฟนกันเพราะเราตัวติดกันแทบตลอด แต่พอช่วงเข้ามหาลัยเขาก็คลุกตัวอยู่ในกลุ่มเพื่อน แต่เขาก็ชอบมาหาฉันทุกครั้งที่ตัวเองว่าง
รุคาว่าจัดว่าเป็นผู้ชายที่หล่อมากๆ คนนึงเลยแหละ และเขาก็มีส่วนสูงไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบสอง ดวงตาสีดำสนิทยิ่งทำให้เขาดูน่าค้นหา เรือนผมสีดำเงางามยาวสลวยประบ่าถูกรวมไว้ด้วยหนังยารัดแกงเพียงเส้นเดียว กล้ามเนื้อที่ล่ำสันทำให้เขาดูสูงใหญ่และสุขภาพดี แต่จริงๆ แ
