“ใจร้ายจังเลยนะเมเบล..” ผมพูดเสียงอ่อนพลางเค้นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบพลันเหลือบไปเห็นภาพวาดที่วางเกลื่อนเต็มมุมห้อง จากนั้นจึงยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนสาวเท้าเดินไปก่อนจะย่อเข่าลงและค่อยๆ เก็บภาพขึ้นมาทีละแผ่น ภาพแรกเป็นภาพเด็กน้อยนั่งขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งท่ามกลางความมืดมิด
ภาพที่สองคือภาพเงาทะมึนนอนจมกองเลือดอยู่ตรงพื้นห้อง
ภาพที่สามคือภาพเด็กน้อยโอบกอดเงาพ่อและแม่ที่นอนจมกองเลือดท่วมตัว
ภาพที่สี่คือภาพเด็กน้อยนั่งขดตัวในสภาพโชกไปเลือด
ผมค่อยๆ หยิบภาพวาดขึ้นทีละภาพก่อนจะหยัดยืนขึ้นและเดินตรงไปหยุดอยู่หน้าตู้หนังสือขนาดใหญ่ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะลงบนหนังสือเล่มหนึ่ง
ครืดดด….
ผ่านไปสักพัก ตู้หนังสือก็ค่อยๆ ขยับเคลื่อนเข้าไปด้านในเผยให้เห็นอีกห้องที่ด้านในมืดสนิท
พรึ่บ..!
ผมเอื้อมมือแตะสวิตซ์ไฟฝั่งซ้ายของผนัง ไม่นานนักไฟก็สว่างวาบเผยให้เห็นภาพวาดคล้ายๆ กันไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยรูปวางเกลื่อน
