กึก!
“ถึงแล้วครับนาย..” เจสพูดขึ้นขณะที่รถยนต์คุยหรูจอดสนิท “จะลงไปเลยไหมครับ?” เขาจ้องมองชายหนุ่มผ่านกระจกรถ
สายตาเฉียบคมก้มมองปรายสายที่พยายามโทรหาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ
“อื้ม” ผมตอบสั้นๆ เจสจึงรีบวิ่งลงจากรถและปรี่เข้ามาเปิดประตูฝั่งด้านหลังคนขับ ผมจึงลงจากรถและเดินเข้าไปในตึกทันที
“กรี๊ดดดดด!!!!!!”
โครมมม!!!!
ปลายเท้าของผมหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงใสที่คุ้นเคยตามมาด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม ผมจึงทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้าเห็นนักศึกษาบางส่วนยืนทำสีหน้าลำบากใจอยู่หน้าห้องๆ นั้น ผมจึงรีบสาวเท้าเดินเข้าไปทันที
“เอาไงดี! เป็นแบบนี้อีกแล้ว”
“ใครจะกล้าเข้าไปล่ะ ใครๆ ต่างก็รู้จักนิสัยพี่เมเบลดี”
“แต่ถ้าไม่เข้าไปต้องแย่แน่เลย”
“แกก็เข้าไปสิ! อาจารย์ก็เคยสั่งห้ามแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ผมนิ่งชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกันเกี่ยวกับเมเบล และผมต้องเบิกตากว้างเมื่อมองเข้าไปใน
