“ฮ่าววว ~” ฉันหาวปากวอดเมื่อทันทีที่เด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอน ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้นอนเต็มอิ่มเพราะไม่มีฝันนั้นมาคอยรบกวน ฉันก็แปลกใจเหมือนกันนะหรือเป็นเพราะว่าอาการของฉันดีขึ้นแล้ว.. แต่ช่างมันเถอะถ้าดีขึ้นก็ดีแล้ว ฉันสะบัดความคิดฟุ้งซ้านทิ้งไปก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปอาบน้ำทันที
ผ่านไปสักพัก..
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อเดินออกจากห้องก็พบคนตัวสูงนั่งกินกาแฟอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว เขาสวมเสื้อยืดสบายตัวและกางเกงลำลองขายาวทรงตรงดูสบายตา ใบหน้าหล่อเหลาถูกล้อมกรอบด้วยแว่นสายตาแบรนด์หรูพลางจดจ่ออยู่กับกองเอกสารตรงหน้า ภาพลักษณ์ที่ดูสมูทจนสบายตาทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาจากเขาได้
“ฉันหล่อใช่มั้ย?” เขาเลิกคิ้วถามพลางยกยิ้มมุมปาก ทำเอาฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์
“ทำไมนายอยู่ที่ห้องฉันได้ล่ะ?” ฉันขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะเดินไปนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขา ดวงตากลมโตหยุดมองแซนวิซผักตรงหน้าด้วยความ
