เจ็ดปีก่อน…
“เมเบล.. ตื่นได้แล้ว” เสียงทุ้มลึกดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งตื่น แต่เปลือกตาที่แสนหนักอึ้งทำให้ยากที่จะลืมตาตื่น
“อื้ม~”
“หื้ม? เธอเป็นไข้” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจก่อนจะวางมือลงบนหน้าผากของฉันเพื่อวัดอุณหภูมิ” ตัวร้อนจี๋เลย!!!”
“มะ ไม่เป็นไร” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น
“นอนลงไปเลย” พูดจบเขาผลักฉันลงนอนบนเตียงตามเดิม “รอแป๊ปนะ เดี๋ยวฉันเอาโจ๊กมาให้” พูดจบเขารีบเดินออกไปทันที และเมื่ออาการปวดหัวเพราะฤทธิ์ไข้ถาโถมเข้ามาฉันจึงผล่อยหลับไปอีกครั้ง
สิบนาทีผ่านไป..
“เมเบล ตื่นก่อน..” เดเมี่ยนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“อื้ม…”
“กินโจ๊กก่อนสิ แล้วจะได้กินยา” เขาพูดขึ้นพร้อมทั้งตักโจ๊กขึ้นเป่าให้หายร้อนและยื่นจ่อปากของฉัน
ผ่านไปสักพัก
“ไปเรียนได้แล้ว.. มันจะสายอยู่แล้วนะ” ฉันพูดขึ้นหลังจากที่กินยาเสร็จ พลางแหงนหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนฝาผนังที่เข็มสั้นชี้ตรงเลขเจ็ด
