“เฮ้อ...”
“ทำไมไม่มีที่ไหนรับฉันเลยเนี่ย! มันมีอะไรผิดพลาดตรงไหน”
ใบหน้าสวยฟุบลงกับโต๊ะพลางห่อเหี่ยวใจไปด้วย เธอยังหางานทำไม่ได้เลย เวลาเธอโทรไปถามในตอนแรกก็บอกว่ามีตำแหน่งว่างอยู่ แต่พอถามชื่อสกุลเธอแล้วกลับบอกว่าเดี๋ยวติดต่อกลับมาใหม่บ้างก็บอกว่าตำแหน่งเต็มแล้วเป็นแบบนี้เป็นสิบ ๆ ที่เลย ทำไมเธอถึงดวงกุดอย่างนี้เนี่ย หากยังหางานไม่ได้อีกเธอก็จะล้มเลิกความคิดที่จะตามหาพ่อ และย้ายกลับไปอยู่บ้านที่ชนบทแทน
ขณะที่กำลังเครียดอยู่กับเรื่องหางานก็มีชายหนุ่มเดินเข้ามาแล้ววางของเอาไว้กับเคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่เธอประจำอยู่ หญิงสาวหยิบของมายิงบาร์โค้ดแล้วเก็บเงินลูกค้าตามหน้าที่ เธอทำงานต่ออีกประมาณสองชั่วโมงก็เลิกงานแล้ว เมื่อเลิกงานเธอจะลองร่อนเรซูเม่เพื่อหางานอีกครั้ง
“สามร้อยสี่สิบห้าบาทค่ะ”
“รับมาห้าร้อยนะคะ หนึ่งร้อยห้าสิบห้าบาทเงินทอนค่ะ” ลูกค้าเดินออกไปแล้ว แต่ในตอนที่เดินออกไปเขาก็มองหน้
