6 แรกพบสบตา

1980 Words

“มาแล้วค่ะ รอนานมั้ยคะ” หญิงสาวเดินถือถาดน้ำชามาเสิร์ฟพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ๆ ออกมาให้คุณปู่ที่เธอเพิ่งจะรู้จัก เธอขยับเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับคุณปู่คนนี้เธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะอยู่รอหลายชายตัวน้อยเป็นเพื่อนคุณปู่ ท่านจะได้ไม่เหงา อีกอย่างเธอก็อยากรู้ว่าหลานน้อยของคุณปู่คนนี้จะน่ารักน่าชังขนาดไหนกันนะ “ไม่นานหรอก หนูชื่ออะไรบอกฉันได้มั้ย” คุณปู่ยกถ้วยชาที่หญิงสาวค่อย ๆ รินให้ แล้วดื่มน้ำชาอย่างช้า ๆ เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติชา “หนูชื่อดาร์เรนเดียร์ค่ะ” “ฉันเรียกว่าเรนเดียร์ได้ใช่มั้ย หนูถือรึเปล่า” “ไม่ถือหรอกค่ะ เรียกได้ตามสะดวกเลยค่ะ” หญิงสาวหยิบกาแฟขึ้นมาดูดพลางมองไปที่ใบหน้าของคุณปู่ที่เธอเพิ่งรู้จักแม้ว่าตอนนี้ท่านจะอายุมากแล้ว แต่ว่าท่านก็ยังคงดูดีอยู่ สงสัยว่าลูกหลานคงจะดูแลท่านดีน่าดูเลยทีเดียว ใบหน้าของท่านตอนนี้แม้จะมีริ้วรอยตามวัยแต่ก็ดูใจดี และดุด้วยในเวลาเดียวกัน เห็นแล้วก็อดคิดถึงคุณตากับคุณยายไม่ได้ “เป็นอะไรไปหรือหนูเรนเดียร์ ทำไมทำหน้าแบบนั้น หรือนั่งกับคนแก่ ๆ อย่างฉันแล้วมันหดหู่” “เปล่าค่ะ หนูแค่คิดถึงคุณตากับคุณยายน่ะค่ะ” “งั้นเหรอ หนูอยู่กับคุณตาเหรอ” “เปล่าหรอกค่ะ หนูอยู่คนเดียว คุณตากับคุณยายเสียไปนานแล้วค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้นคนที่แก่กว่าก็ชะงักไป “งั้นเหรอ ฉันเสียใจด้วยนะ” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่ต้องคิดมากหรอกนะคะ” เด็กคนนี้เติบโตมายังไงเนี่ยโตมาอย่างดีเลยทีเดียว “คุณปู่อยากได้อะไรอีกมั้ยคะ เดี๋ยวหนูต้องไปทำงานแล้วค่ะ” เห็นว่าหลานชายของคุณปู่คนนี้ยังไม่มาสักทีเธออยู่รอเป็นนานสองนานก็ไม่เห็นแม้แต่วี่แวว แล้วนี่เธอก็ออกมานานมากแล้วด้วยประเดี๋ยวเมียเจ้านายก็มาหงุดหงิดใส่เธออีกขณะที่กำลังคิดหาคำพูดเพื่อบอกลา และขอโทษคุณปู่ที่ไม่ได้อยู่รอหลานตัวน้อยเป็นเพื่อน เธอก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา แกร๊ก ประตูร้านกาแฟถูกเปิดออกปรากฏร่างของชายชุดดำหลายคน หนึ่งในชายชุดดำเป็นคนที่เปิดประตูร้าน ตามมาด้วยชายชุดดำอีกสองคนที่เดินนำมาแล้วยืนราวกับว่ากำลังรอใครบางคนอยู่ ขณะที่ดาร์เรนเดียร์กำลังจ้องมองตรงประตูด้วยความสงสัยก็ปรากฏร่างกำยำสูงราว 187 เห็นจะได้ ใบหน้าหล่อคม ไฝที่ใต้ตาเด่นชัด มีลายสักรูปหัวกะโหลกที่มือหนาข้างขวา ริมปากสวยราวกับผู้หญิงคาบบุหรี่มวนเล็กพลางปล่อยควันขาวคลุ้งออกมาจนทั่วบริเวณ หล่อนะเนี่ย แต่... “แปลกชะมัด สักรูปกะโหลกด้วยเหมือนนักเลงปลายแถวเลยคุณปู่คิดเหมือนกันมั้ยคะ” คุณปู่ที่ว่าเหลือบสายตามองเด็กสาวที่ตัวเองชอบใจ ก่อนจะกลิ้งสายตามองไปที่ ‘นักเลงปลายแถว’ ที่ว่านั่น พลางหลุดหัวเราะออกมาในลำคอราวกับพอใจนักหนา ในที่สุดก็มีคนคิดอย่างเขาแล้ว ตอนที่เห็นเจ้าเด็กนี่เดินเข้ามาหาด้วยหน้าตากวนประสาท ก็ทำเขาแทบจะเป็นลมเพราะไอ้ลายสักที่มันไปสักมานี่แหละ เขาบอกให้ไปลบออกแต่เจ้าเด็กนี่ก็ขู่เขา ‘ถ้าคุณปู่จะให้ผมลบ ผมก็จะไม่รับช่วงต่ออะไรทั้งนั้น’ ดูมันสิ หวา... ดะ เดินมาทางนี้แล้ว อย่าบอกนะว่าจะมาหาเรื่องคุณปู่อีกน่ะ คุณปู่ท่านนี้ก็น่าสงสารเสียจริง ไม่รู้ไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ อะ หรือว่าแท้จริงแล้วคุณปู่เป็นคนไม่ดีไปแอบลักขโมยแม่ของพ่อของหมอนี่ไปเป็นภรรยา! ต้องใช่แน่ หมอนี่เลยยกพวกมาทำร้ายคุณปู่คนนี้ ขวับ! ดาร์เรนเดียร์ตวัดสายตามองคุณปู่ที่เดิมทีเธอเคยคิดว่าเป็นคนอบอุ่น เพราะดูคล้ายกับคุณตาของเธอ “คุณปู่ไปทำอะไรผิดไว้คะ” เธอยกมือขึ้นป้องปากถามคุณปู่น้ำเสียงกระซิบ ที่ถามเพราะว่าหากคุณปู่เป็นฝ่ายผิดเธอจะได้วิ่งหนีให้ไกล “อ้อ สงสัยว่าฉันคงไปขโมยแม่ของพ่อเจ้านั่นมาครอบครองล่ะมั้ง” ป๊าบ! ว่าแล้ว ซื้อหวยไม่เคยถูก ดาร์เรนเดียร์ตบเข่าฉาด “เอ่อ พะ พี่ชาย ฉันแค่มานั่งเป็นเพื่อนฉันไม่ได้สนิทเลยนะ” เมื่อชายหนุ่มเดินมาถึงดาร์เรนเดียร์รีบเอาตัวรอดในทันที เธอกับคุณปู่เพิ่งเจอหน้ากันได้ไม่ถึงวันจะให้มาซวยซ้ำซวยซ้อนเพราะคุณปู่มันก็... แต่เมื่อมองกลับไปที่ชายหนุ่มหน้าตาดุราวกับสุนัขพันธุ์โดเบอร์แมนที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อที่เธอเปิดปาก หญิงสาวก็หุบปากลงในทันที “โสเภณีชั้นต่ำที่ไหนมาเร่ขายของที่ไม่มีใครเอาให้คนแก่คราวปู่ที่นี่!” โอ้โห ไอ้เวรนี่! หญิงสาวนึกโมโหฟึดฟัด หันมองคุณปู่ที่อ้าปากค้างพอ ๆ กับเธอ เธอต้องรีบเช็กปากของตัวเองทันทีว่าเธออ้าปากค้างหน้าตาน่าเกลียดแบบนั้นหรือเปล่า อ่า เธอเองก็อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัวเหมือนกันสินะ “นะ นายว่าไงนะ นายว่าใคร!” “หึ” เขาไม่สนใจตอบเธอแต่เลื่อนสายตาดุดันมองไปที่คุณปู่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ ก่อนจะมองมาที่เธอด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับว่าเธอเป็นแค่ขยะเปียกชิ้นนึงเท่านั้น “ทำไมมาช้า” หญิงสาวหันขวับไปมองคุณปู่อีกครั้งเธอก็อ้าปากค้างอีกหนเพราะเหมือนกับว่าตอนนี้เธอจะเข้าใจแล้ว ทักทายแบบนี้ อย่าบอกนะว่าหลานน้อยที่เธอคิดคือไอ้ร่างยักษ์น่าเกลียดที่ดูถูกเธอทางสายตาคนนี้นะ! “คะ คะ คะ คุณ ปะ ปะ ปู่คะ” ติดอ่างเฉย! หญิงสาวชี้ไปที่โดเบอร์แมนตัวยักษ์ก่อนจะชี้มาที่คุณปู่อย่างช้า ๆ และเมื่อคุณปู่ยิ้มพยักหน้าหญิงสาวก็เข้าใจในทันที ไม่อยากจะเชื่อ! “ออกไป” น้ำเสียงเย็นชาพูดอยู่เหนือศีรษะของเธอ หญิงสาวนึกโมโหเธอยืนขึ้นทันทีเผชิญหน้ากับโดเบอร์แมนตัวนี้! “นายสิออกไป คนอุตส่าห์ช่วยยังมาปากหมาใส่กันอีก!” มาเฟียหนุ่มคิ้วกระตุกนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าว่าเขา ‘ปากหมา’ เขาคิดว่าปากเขามันไม่ได้หมาสักหน่อยเขาแค่พูดความจริงแม้ว่าจะเป็นการตัดสินคนจากภายนอกก็ตามแต่สำหรับเขาแล้วการตัดสินคนจากภายนอก และความเชื่อของตัวเองเป็นสิ่งที่ดีที่สุด “ช่วย? คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องให้ใครมาช่วย” จองหอง! “ฉันช่วยคุณปู่ของนายยังไงล่ะ” “เหอะ สภาพนี้เนี่ยนะจะมาช่วยคุณปู่ฉัน ช่วยตัวเองให้ได้ก่อนเถอะ” ช่วยตัวเอง? ทำไมเธอต้องช่วยตัวเองด้วย? “วะ ว้าย! มาจับฉันทำไม ปล่อยนะ” สองหนุ่มหล่อเดินเข้ามาล็อกแขนของเธอแล้วกดเอาไว้ที่โต๊ะ ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม “เป็นโสเภณีแต่หวังสูงมาขายของที่ไม่มีราคากับปู่ฉันเนี่ยนะ เธอไปขายให้ตาแก่โง่ ๆ คนอื่นเถอะ” ตาแก่โง่! ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ เขาเลี้ยงมันมาให้มีนิสัยอย่างนี้ได้ยังไงนะ “นี่ ๆ ปล่อยแม่หนูนี่ซะ” คุณปู่ออกโรงปกป้องเองเพราะกลัวว่าเหตุการณ์จะบานปลาย “ยังไม่ทันไร...” “โอ๊ย!” เสียงร้องของหนึ่งในบอดี้การ์ดดังขึ้นมาเฟียหนุ่มก็รีบหันไปมองในทันทีภาพที่เขาได้เห็นทำเอาเขาตกใจไม่น้อย เพราะหญิงสาวที่ควรจะถูกกดล็อกเอาไว้กับโต๊ะ เธอใช้ศีรษะกระแทกหน้าผากของบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้เธอที่สุดพร้อมกับหันไปกัดอีกคน และกระทืบเท้าของสองหนุ่มบอดี้การ์ดจนตัวเองหลุดออกมาจากการถูกล็อก หญิงสาวขึ้นไปยืนบนเก้าอี้เพราะตัวเธอเล็กกว่าเขามาก วิธีนี้จึงจะทำให้เธอดูตัวสูงกว่าเขาขึ้นมาหน่อย “เธอ ทำอะไร!” “กล้าดียังไงมาล็อกตัวฉัน นายเป็นใคร ยิ่งใหญ่มาจากไหนกัน!” ก็ไม่ยิ่งใหญ่มาจากไหนหรอกก็แค่เป็นหลานเจ้าของอาณาเขตที่หญิงสาวคนนี้อาศัยอยู่ก็เท่านั้น ไม่ได้การแล้วหากยังเป็นอย่างนี้ร้านของเขาต้องพังยับแน่นอน “เอ่อ...” หวา... ยังไม่ทันพูดเลยมาเฟียหนุ่มหลานเจ้าของอาณาเขตก็มองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแล้ว “คือว่า...” “ถ้าร้านพัง ฉันจะให้แม่นี่จ่ายคืนให้ทุกบาททุกสตางค์เลย” “ถะ ถ้าเธอไม่มี...” “ฉันก็จะทำทุกทางให้แม่นี่มีเงินมาจ่ายค่าเสียหายให้ดีมั้ย ต่อให้เอาของไม่มีราคาไปขายแต่ฉันก็มีวิธีทำให้มันมีราคาขึ้นมาได้” สายตาของเขามองไปที่ส่วนสงวนของหญิงสาวก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นจ้องตาเธอ เจ้าของร้านได้ยินอย่างนั้นก็ไม่กล้าเสี่ยงพูดต่อ แม้ว่าตอนนี้ลูกค้าจะหายออกไปจนหมดแล้วก็ตาม ปึ้ง! “ทริกเกอร์!” น้ำเสียงดุดันดังขึ้นทำให้มาเฟียหนุ่มหยุดพูดจาร้ายกาจใส่หญิงสาว “อ่า... หนูเรนเดียร์ ฉันต้องขอโทษแทนหลานชายของฉันด้วยนะ” เห็นแก่คุณปู่หรอกนะ เธอถึงยอมหยุด! “เหอะ” ดาร์เรนเดียร์ลงจากเก้าอี้ พลางหันมาโค้งตัวลาคุณปู่ แล้วเดินผ่านมาเฟียหนุ่มออกไป ในตอนที่เดินผ่านตัวเขาสองสายตาประสบกันตรง ๆ เป็นครั้งแรก หลังมือของเธอแตะถูกหลังมือของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ “เฮ้ย! ขายให้ปู่ฉันไม่ได้ เลยจะมาขายให้ฉันแทนงั้นเหรอ” “เจ้าทริกเกอร์!” คุณปู่ปรามอย่างเหลืออด หญิงสาวชักสีหน้าใส่เขา เขาไม่ชอบ เขาไม่ยอม จึงคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ตั้งใจจะให้เธอขอโทษที่กล้าชักสีหน้าใส่เขา ทว่า! ซ่า! ปัก! ดาร์เรนเดียร์กลับหยิบเอาแก้วกาแฟที่อยู่ตรงโต๊ะใกล้ ๆ ขึ้นมาสาดใส่หน้ามาเฟียหนุ่มพร้อมกับปาแก้วใส่ตัวเขา และเตะเข้าที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชุลมุนจนใครหลายคนไม่ทันได้คาดคิดแม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันได้คาดคิดเช่นกัน “ถ้ายังหาตะกร้อมาครอบปากนายไม่ได้ ก็อย่าเที่ยวเห่าไปทั่ว มันน่ารำคาญ!” หญิงสาวเดินออกไปจากร้านด้วยความอารมณ์เสียขณะที่ชายที่อายุมากที่สุดยังอ้าปากค้าง แต่เมื่อได้สติกลับมาแล้วเขากลับยกยิ้มพอใจอย่างมีความสุขราวกับว่าไม่ได้เจอเรื่องน่าสนุกแบบนี้มานานมากแล้ว “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจอของแข็งเข้าแล้ว” “แม่หนูคนนี้ น่าสนใจชะมัด” คุณปู่พูดจบก็เดินออกมาขณะที่กำลังเดินผ่านหลานชายที่ใบหน้าเปียกไปด้วยน้ำกาแฟ ปากเปิดกว้างราวกับกำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาตบไหล่หลานชายสองสามทีด้วยความพึงพอใจ แล้วเดินออกมาพร้อมกับลูกน้องทั้งหมดของตัวเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more