8 โน้มน้าว

1699 Words

“โอ๊ย! ร้อน” เสียงภายในห้องเป็นเสียงสุดท้ายที่ดาร์เรนเดียร์ได้ยิน อันที่จริงกาแฟร้อนที่ซื้อมามันหายร้อนแล้ว เธอเลยไปเติมน้ำร้อนในห้องกาแฟมาให้เพราะรู้ว่าการทะเลาะกันของทั้งคู่จะมีจุดจบอย่างไร เธอเห็นมาหลายครั้งแล้ว และครั้งนี้ก็มั่นใจว่ามันจะเป็นแบบเดิมนั่นก็คือภรรยาของเจ้านายเธอสาดกาแฟใส่ใบหน้าของสามีเหมือนอย่างเคย และก็เป็นอย่างที่เธอคาดคิด ดาร์เรนเดียร์เดินออกมายังไม่ทันพ้นจากห้องทำงานเธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องที่เธอเพิ่งออกมาพร้อมกับเสียงตะโกนของภรรยาเจ้านายดังขึ้น “นังดาร์เรนเดียร์!” ภรรยาของเจ้านายตรงปรี่มาหาเธอ ดาร์เรนเดียร์มีประสบการณ์แล้วหลายครั้งจึงเบี่ยงตัวหลบทันส่งผลให้ภรรยาของเจ้านายเซไปด้านหน้า และล้มลง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มีหลายคนพบเห็น และทุกคนต่างก็เอือมระอากันหมดเพราะว่าภรรยาของเจ้านายมักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอ “เป็นอะไรมั้ยคะ” ดาร์เรนเดียร์รีบปรี่เข้าไปทำทีช่วยเหลือ ภรรยาของเจ้านายอับอายที่ล้มลงต่อหน้าพนักงานหลายคน เธอรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนที่จะอับอายไปมากกว่านี้ “แก แกมัน...” “โอ๊ย!” เสียงร้องโอดครวญดังออกมาจากห้องทำงาน ทำให้ภรรยาของเจ้านายหันไปทางนั้นแล้วรีบวิ่งกลับไปทันที “ให้ฉันเรียกรถพยาบาลให้มั้ยคะ” ถึงแม้ว่าน้ำที่สาดไปจะไม่ได้ร้อนมาก แต่ก็ทิ้งความเจ็บแสบเอาไว้ได้มากเลยทีเดียว ด้วยความที่เจ้านายเป็นนักการเมืองท้องถิ่นเขาชอบทำอะไรที่มันเวอร์วังอยู่แล้ว เธอจึงจำต้องเรียกรถพยาบาลมาให้ทั้ง ๆ ที่แค่ขับรถไปเองก็ได้ เพราะดูแล้วมันก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นเสียหน่อย “ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่!” ภรรยาของเจ้านายขู่อาฆาต แต่เธอก็ยิ้มรับด้วยความเต็มใจ เมื่อทั้งคู่ประคองกันออกไปดาร์เรนเดียร์ก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หญิงสาวนั่งทำงานต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานเธอก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินทางกลับบ้านทันที ก่อนกลับบ้านเธอแวะซื้อเกาลัดมาด้วยสองถุงให้คุณลุงกับคุณป้าเจ้าของห้องพักที่เธอเช่าอยู่ เพราะคุณลุงกับคุณป้ามีน้ำใจกับเธอ แม้เธอจะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าได้ตรงตามกำหนด และค้างจ่ายอยู่หลายเดือนแต่คุณลุงกับคุณป้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำให้เธอเกิดความละอายใจขึ้นมาเป็นเหตุผลให้เธออดทนทำงานกับเจ้านายหัวงู เธอหวังแค่ว่าเมื่อใช้หนี้จนหมดแล้วเธอก็คงจะหางานใหม่ที่ไม่ต้องประสาทเสียแบบนี้อีกแล้ว ขณะที่ดาร์เรนเดียร์กำลังเดินใกล้จะถึงที่พักของเธอแล้ว ก็มีกลุ่มชายชุดดำสามสี่คนเดินมาขวางหน้าเธอไว้ เธอขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วถามโพล่งออกไป “มาขวางฉันทำไม!” “สวัสดีครับคุณดาร์เรนเดียร์ ขออภัยหากพวกเราทำให้ลำบากใจนะครับ แต่รบกวนคุณช่วยมากับพวกเราหน่อยได้มั้ยครับ เจ้านายของเราอยากจะคุยด้วย” “ทำไมฉันต้องไปด้วย!” “ไปเถอะครับ พวกเราสัญญาว่าคุณจะไม่เกิดอันตราย” ในเมื่อพวกเขาสัญญา และเธอไม่รู้ว่าพวกเขาจะสัญญาได้จริงไหม แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอสามารถดูแลตัวเองได้อย่างแน่นอน ดาร์เรนเดียร์ไม่ได้อยากไปแต่เพราะเธอเกรงใจป้าเจ้าของที่พักของเธอ เธอกลัวว่าหากป้ามาเห็นว่าเธอกำลังจะมีเหตุให้ทะเลาะวิวาทป้าอาจจะช็อกไปเลยก็ได้ “ก็ได้” เดินทางมาจนถึงร้านกาแฟหนึ่งในกลุ่มคนที่มากับเธอเปิดประตูร้านให้ เมื่อเดินเข้าไปก็เจอกับใครบางคนที่กำลังนั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว “เชิญครับ” คนที่เปิดประตูให้เธอผายมือเชิญให้เธอนั่ง ดาร์เรนเดียร์นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มคนนั้น เธอจ้องมองเขาด้วยความพิจารณา ชายหนุ่มคนนี้มีรูปร่างกำยำ ที่ลำคอมีลายสักภาษาจีน เขาเป็นหนุ่มตี๋ใส่แว่น ถ้าให้เธอเดาน่าจะเป็นลูกหลานคนจีนแน่ “สวัสดีครับ ผมพอลนะครับ” พอล! หน้าตี๋ขนาดนี้ ชื่อ พอล! “สวัสดีค่ะคุณพอล เชิญฉันมาอย่างอุกอาจแบบนี้มีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” ผู้ช่วยพอลรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังโดนด่าทางอ้อมก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เขารับรู้ถึงความร้ายกาจอยู่แต่ดู ๆ ไปก็รู้สึกน่ารักน่าเอ็นดูสมกับที่นายใหญ่ของเขาเอ็นดูเธอ “ขอไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะครับ นายใหญ่ของเราอยากได้คุณไปทำงานด้วยครับ” หืม! “ขอปฏิเสธค่ะ” เธอไม่รู้เลยว่านายใหญ่ของเขาเป็นใคร แล้วทำไมถึงอยากได้เธอไปทำงานด้วย อีกอย่างการที่อยู่ ๆ มาซื้อตัวเธอแบบนี้เธอคิดว่ามันไม่ชอบมาพากลอย่างไรก็ไม่ทราบได้ “ใจเย็น ๆ ครับ อย่าเพิ่งปฏิเสธ ขออภัยที่ผมต้องถามตอนนี้คุณได้เงินเดือนเท่าไหร่ครับ” ละลาบละล้วงมาก ๆ ไม่ใช่ว่านายใหญ่ของหมอนี่เป็นพวกบ้ากามหรอกนะ “ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย” อ่า... เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น เลยคิดหาวิธีโน้มน้าวใจมาด้วย ดีนะที่เขาฉลาดอยู่บ้าง “ถ้ามาทำงานกับเราเงินเดือนทางเราให้เพิ่มเป็นสองเท่าจากที่คุณได้ สวัสดิการค่ารักษาพยาบาล ลาพักร้อน ลาวันเกิด ลาต่าง ๆ เรามีให้เหมือนบริษัททั่วไป แต่เจ้านายคุณนิสัยจะแปลกหน่อย ๆ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องชู้สาว แต่เป็นเรื่องของความเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์” เขาไม่คิดปิดบังถึงอนาคตเจ้านายของหญิงสาว เพื่อให้เธอได้รู้แต่เนิ่น ๆ ว่าเธอจะเจอกับเจ้านายประเภทไหน “และไม่มีเรื่องหึงหวงให้ปวดหัว” ไม่มีเรื่องหึงหวงงั้นเหรอ ดาร์เรนเดียร์เริ่มคิดหนักเพราะเรื่องหึงหวงของภรรยาเจ้านายทำให้เธอทำงานได้อย่างไม่ปกติสุขสักเท่าไหร่ แต่หากเจ้านายใหม่ยืนยันว่าจะไม่มีเรื่องหึงหวง เธอคิดว่าก็น่าสนใจ ไหนจะสวัสดิการ และเงินเดือนที่ได้มากกว่าปัจจุบันถึงสองเท่า อันที่จริงเธอรู้สึกตาโตตั้งแต่รู้ว่าจะได้เงินเดือนเพิ่มมากขึ้นแล้ว “เอ่อ...” อยากตอบตกลงในทันที แต่เธอคงต้องพิจารณาดูอีกสักหน่อย ขณะที่กำลังคิดทบทวนไปมาก็ได้ยินเสียงเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นดูถึงได้เห็นว่าทุกคนที่พาเธอมาที่นี่ รวมถึงคุณพอลหน้าตี๋ก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวลงด้วยความนอบน้อม “ยังต้องคิดอะไรอีก” “คะ คุณปู่!” คุณปู่คนนี้เป็นคนที่เธอเคยช่วยเอาไว้ ไม่อยากเชื่อว่าแท้จริงแล้วท่านก็เป็นคนรวยที่ต้องการพนักงานไปทำงานให้ “ไม่อยากมาทำงานให้ฉันเหรอ” “เอ่อ หนูขอเอากลับไปคิดอีกนิดได้มั้ยคะ” เธอพูดออกไปตามความเป็นจริง การเปลี่ยนงานมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอ แต่งานใหม่ที่ทางคุณปู่เสนอมาด้วยจำนวนเงินแล้วเธอสามารถหมดหนี้ได้เร็วขึ้น “ได้สิ พอลเอานามบัตรให้เธอไป” “ครับ นายใหญ่” เห็นท่าทางคุณพอลที่มีต่อคุณปู่แล้วเธอก็อดที่จะเกร็งไปด้วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าท่านเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ไหนแต่ดูแล้วคงจะมีเงินมากโขอยู่นะ “นี่ครับ ยังไงก็ลองคิดดูนะครับ” “ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” “ฉันจะรอเธอติดต่อมานะ” “ค่ะ” พวกเขาจากไปแล้วหลงเหลือไว้เพียงแค่ความว่างเปล่าที่อยู่ตรงนี้ หญิงสาวมองออกไปด้านนอกท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว แถมยังมีใบไม้ที่ร่วงลงมาจากต้นพัดปลิวไปตามแรงลม เธอหันไปหยิบของแล้วเดินออกมาจากร้านกาแฟพร้อมกับเก็บนามบัตรที่คุณปู่ให้ไว้เป็นอย่างดี กรุ๊งกริ๊ง~ มือเรียวแบมาตรงหน้าทันทีที่เธอเปิดประตูกระจกเข้าหอพัก หญิงสาวผมสั้นใบหน้าสวยคมครบเครื่อง ปากเคี้ยวหมากฝรั่งดังแจ๊บ ๆ มืออีกข้างเท้าเอวเอาไว้อย่างหาเรื่อง “ค่าเช่า!” “เอ่อ ฉันขอติดไว้ก่อนนะ” “ติดอีกแล้ว! นี่มันกี่เดือนแล้ว นี่เธอลืมรึเปล่าว่าเธอเป็นผู้เช่านะไม่ใช่ลูกสาว” “ฉันใช้หนี้ที่เก่าอีกเดือนเดียวก็หมดแล้วล่ะ เงินเดือนเดือนหน้าฉันจะเริ่มจ่ายค่าเช่าที่ค้างไว้นะ” “นี่! เห็นว่าที่นี่เป็นห้องเช่าการกุศลรึไง จ่ายมา ไม่มีก็ออกไป” “ลิลลี่!” เสียงแข็งกร้าวดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้หญิงสาวตรงหน้าสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว “มะ แม่!” “ฉันเป็นคนอนุญาตให้หนูเรนเดียร์ติดค้างค่าเช่าเอง เอาเวลามาทวงค่าเช่าไปช่วยงานที่ร้านหน่อยดีมั้ย หะ!” “แม่อ่า ชอบดุหนูต่อหน้าคนอื่น!” ลิลลี่เดินกระทืบเท้าปึงปังไปยังตึกข้าง ๆ ซึ่งป้าจินนี่ กับลุงเบนเปิดเป็นร้านอาหารเอาไว้ “ขอโทษด้วยนะหนูเรนเดียร์” “หนูต้องขอโทษป้าด้วยนะคะ ที่ค้างค่าเช่าป้าหลายเดือน เดือนหน้าหนูจะเริ่มจ่ายคืนป้าแล้วค่ะ” “ถ้ายังไม่มีก็ไม่ต้องก็ได้” ที่เธอใจดีกับดาร์เรนเดียร์ขนาดนี้เป็นเพราะว่าห้องที่ดาร์เรนเดียร์อยู่เดิมทีก็ไม่ได้ใช้งาน แถมยังอยู่ที่ดาดฟ้าอีกต่างหาก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more