9 ลาออก
1285 Words
ดาร์เรนเดียร์มาทำงานตามปกติ ในตอนที่เธอก้าวขาเข้ามาก็เห็นว่าคนในที่ทำงานต่างก็จ้องมองมาทางเธอ และซุบซิบกันใหญ่ ซึ่งเธอเองก็เริ่มคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้เสียแล้ว เธอเดินเข้าไปด้านในอย่างพยายามไม่สนอะไรแต่ในหัวเล็ก ๆ ของเธอก็คิดทบทวนเรื่องงานใหม่ที่คุณปู่คนนั้นมาเสนอให้เธอถึงที่
ทันทีที่มาถึงโต๊ะทำงานของตัวเองดาร์เรนเดียร์ก็จัดการเอกสารเรียงลำดับความสำคัญก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แสร้งยิ้มออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องเจ้านายหัวงู
“สวัสดีค่ะท่าน วันนี้ท่านมี...”
“หนูเรนเดียร์มาแล้วเหรอ มานี่ ๆ ฉันซื้อของมาให้หนูด้วยนะ” เธอชะงักหยุดเมื่อเห็นว่ากล่องที่เ*******ูนั้นหยิบขึ้นมาเป็นกล่องอะไร มันคือกล่องของเล่นผู้ใหญ่ หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว
“ทำไม เห็นแค่นี้ถึงกับอึ้งเลยเหรอ ทีเธอเติมน้ำร้อนในแก้วกาแฟ ฉันยังไม่ว่าอะไรเธอเลย” เขาต้องรู้อยู่แล้วเพราะว่าเขาโดนภรรยาสาดกาแฟใส่หน้าอยู่บ่อยครั้งแต่ปกติมันไม่ได้ร้อน แต่ครั้งล่าสุดที่เธอแอบเติมน้ำร้อนเข้าไปทำให้เขาแสบร้อนที่ใบหน้า และรู้ได้ในทันทีว่าเป็นฝีมือเธอ
“ทำหน้าฉันเกือบเสียโฉม คิดว่าฉันจะอยู่เฉย ๆ เหรอ”
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเธอหมุนตัวตั้งใจว่าจะหนีออกมากลับถูกชายหนุ่มสองคนที่มายืนด้านหลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้จับล็อกตัวเธอเอาไว้
“ปล่อยนะ!”
“เหอะ ฉันแตะนิดแตะหน่อยทำเป็นรังเกียจ เธอรู้มั้ยว่าคนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้! จับแม่นี่ไปขึงไว้ที่โต๊ะ” ดาร์เรนเดียร์หัวใจกระตุกร่วงหญิงสาวตัดสินใจทิ้งตัวลงทำให้คนที่ล็อกตัวเธอไว้เซนิดหน่อยเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว แต่หญิงสาวไม่ปล่อยให้จังหวะนั้นหลุดลอยไปเธอใช้ขาล็อกขาของคนที่อยู่ด้านขวาทำให้คนนั้นล้มลงเธอจึงยกส้นเท้าขึ้นส่งผลให้ส้นเท้าที่เธอยกขึ้นสัมผัสถูก ‘ของสำคัญ’ ของคนนั้นเข้าเต็ม ๆ
“โอ๊ย!”
ต่อมาหญิงสาวหยัดกายขึ้นยืนเธอเตะไปที่ข้อพับขาของชายอีกคนรัว ๆ หลายครั้ง เมื่อชายคนนั้นปล่อยมือเธอก็รัวหมัดใส่ใบหน้าของชายคนนั้นจนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว และล้มลงอีกคน
โครม!
“เฮ้ย! นี่เธอ!”
“คิดว่าฉันง่ายนักเหรอวะ มาเลยถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามา!”
ดาร์เรนเดียร์เดินอาด ๆ เข้าไปหาโอทิสอย่างหัวเสียเธอตั้งใจจะต่อยไอ้เวรนี่ให้หน้าหงายสักครั้งก่อนจะลาออกไป และแน่นอนว่าเธอทำจริง เธอเดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ โอทิสก็ถอยหลังห่างออกไปเรื่อย ๆ เช่นกันกระทั่งเขาไม่มีทางให้หนีแล้วถึงได้ยกสองมือขึ้นอย่างยอมจำนน
“คิดว่าฉันอยากทำงานที่นี่มากนักรึไง”
“แกมันปากก็เหม็น ตัวก็เหม็น กระจอกแล้วทำกร่าง งานก็ไม่ทำ อยู่ไปก็รกโลกชะมัด”
“ยะ ยอมแล้ว อย่าทำอะไรฉัน ฉันจะไม่แตะต้องเธออีก อย่าทำฉันเลยนะ”
“เหอะ! คิดว่าฉันจะอยู่ต่อรึไง ฉันไม่อยู่แม่งแล้วที่นี่”
“ได้ ๆ ตะ แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”
“คงจะไม่ได้”
โครม!
เสียงดังโครมครามจากด้านในห้องทำให้คนที่อยู่ข้างนอกอยากรู้อยากเห็น แม้จะรู้อยู่แล้วว่าน่าจะเป็นเพราะว่าเจ้านายของพวกเธอทำอะไรคุณเลขาเหมือนอย่างคนที่แล้ว ๆ มา
“สงสารคุณเลขาเนอะ”
“ใช่ ทำงานดีด้วย ไม่น่าเสียอนาคตเพราะคนเฮงซวยอย่างนี้เลย”
“ใช่ พวกเราจะช่วยคุณเลขายังไงดี”
“เราแกล้งตะโกนว่าคุณนายมาดีมั้ย” หนึ่งในคนที่เอาใจช่วยคุณเลขาอยู่ก็เสนอความคิดขึ้นมา คุณเลขาคนนี้ไม่มีท่าทีอ่อยเจ้านายของพวกเธออีกทั้งยังตั้งใจทำงาน และงานก็ออกมาดีเสมอ พวกเธอไม่อยากเสียคนที่มีฝีมือไปจึงตั้งใจว่าจะช่วย ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากตะโกนร้องช่วยคุณเลขาประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเจ้านายพวกเขาที่กระเด็นออกมาอย่างหมดสภาพ
โครม!
“เหอะ เก่งแต่กับคนไม่มีทางสู้!” สองคนที่เคยล็อกเธอไว้ไม่กล้าสู้เธอเพราะคนหนึ่งก็โดนหักแขน ส่วนอีกคนก็โดนบีบลูกรักจนหน้าเขียว
หญิงสาวเดินเชิดออกไปจากที่นี่ในทันทีเธอลาออกเธอไม่ทำแม่งแล้ว เสียสุขภาพจิตชะมัด ดาร์เรนเดียร์เดินออกมาจากอาคารที่ทำงานของพรรคการเมืองเธอล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพายข้างแล้วหยิบเอานามบัตรที่คุณปู่ให้ไว้ หญิงสาวมองไปรอบ ๆ บริเวณมองหาที่เหมาะ ๆ ที่สามารถพูดคุยธุระส่วนตัวได้ แต่แล้วเธอก็เลือกเดินไปที่ร้านกาแฟร้านเดิมเพราะคิดว่าที่นั่นเป็นที่ที่เหมาะที่สุดแล้ว
“เอาอเมริกาโน่ร้อนค่ะ”
“เดี๋ยวไปเสิร์ฟที่โต๊ะนะคะ” พนักงานสาวพูดขึ้นพลางผายมือให้เธอไปนั่งที่โต๊ะ เมื่อดาร์เรนเดียร์หาที่นั่งเหมาะ ๆ ที่จะคุยธุระได้ เธอก็กดต่อสายหาคุณปู่ทันที
ตืด... ตืด...
(ครับ พอลพูดสายครับ) รอสายไม่นานปลายสายก็กดรับสาย ดาร์เรนเดียร์พูดธุระขึ้นทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
“สวัสดีค่ะ คุณพอล ฉันดาร์เรนเดียร์นะคะที่คุณมาหาเมื่อวาน”
(ครับคุณดาร์เรนเดียร์)
“คือว่า ฉันอยากถามว่าคุณพอลรับคนอื่นไปแล้วหรือยังน่ะค่ะ”
(ยังครับ ตำแหน่งนี้รอแค่คุณดาร์เรนเดียร์เพียงแค่คนเดียว คุณตัดสินใจได้แล้วใช่มั้ยครับ)
“ค่ะ ฉันตัดสินใจได้แล้ว ฉันตกลงที่จะทำงานกับคุณปู่ค่ะ ว่าแต่งานที่ฉันต้องทำเป็นงานตำแหน่งอะไรเหรอคะ”
(เลขาน่ะครับ ถ้างั้นคุณช่วยส่งโลเคชันมาหน่อยครับเดี๋ยวผมไปรับ) เดี๋ยวนี้เลยเหรอ
“โอเคค่ะ”
หลังจากที่ส่งโลเคชันไปแล้ว กาแฟก็มาเสิร์ฟดาร์เรนเดียร์นั่งรอพลางคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอหมดความอดทนแล้วจริง ๆ แต่ที่ตัดสินใจออกมาง่าย ๆ ก็เพราะว่าเธอรู้ว่าเธอมีงานรองรับเธอจึงตัดสินใจออกมาได้ง่าย ๆ และไม่รู้ด้วยว่าทางนี้จะหาเรื่องอะไรเธออีกหรือเปล่าหากเธอยังทำงานอยู่ต่อ
เธอนั่งมองออกไปนอกกระจกก็เห็นผู้คนเดินอย่างขวักไขว่พลางคิดได้ว่า ชีวิตก็แบบนี้ สุดท้ายแล้วคนเราก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ดาร์เรนเดียร์เข้าใจนานแล้ว
“สวัสดีครับคุณดาร์เรนเดียร์ รอผมนานมั้ยครับ” กาแฟร้อนที่สั่งหมดไปแล้วเธอยังคงนั่งรออยู่อีกพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงเดินใกล้เข้ามาเมื่อเห็นว่าเป็นคุณผู้ช่วยพอลเธอก็ระบายยิ้มทันที
“ไม่นานค่ะ”
“โอเคครับ งั้นเราไปกันเลยนะครับ นายใหญ่รอคุณอยู่พอดีเลย”
“ค่ะ”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD