Ep.6 ชื่อคุ้นๆ
1062 Words
วันนี้นลินเเละครีมมี่มีเรียนที่ตึกรวมจึงพากันเดินจากตึกบริหารไปที่นั่นเพราะเธอไม่อยากเจอพวกเด็กวิศวะ ไม่ชอบที่พวกเขาเเซวเธอ
"รีบเดินดิยัยครีม ฉันไม่อยากเจอพวกเด็กช้อปเเดงนะ"
"เเหมๆ ยัยนลิน เเกลืมไปเเล้วเหรอว่าคนที่มาส่งเเกเมื่อเช้าก็ใส่ช้อปเเดงนะ "
อาา..จริงด้วยสินะ ลืมไปเลยว่าพี่เจฟฟี่เองก็เรียนวิศวะเหมือนกัน
ไปๆยัยครีม ลิ้ฟต์มาพอดี
เธอเข้าไปในลิ้ฟต์พร้อมคนข้างในอีกสองสามคน เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
เสียงคุยซุบซิบกันในกลุ่มเเม้ฌธอไม่อยากฟังเเต่มันได้ยิน
"นี่เเก เมื่อคืนฉันไปทำงานที่ร้าน xxx เเล้วได้อึ้บกับรุ่นพี่คนดังม.ข้างๆเราด้วย เหมือนจะชื่อเจฟฟี่นะ ฉันได้ยินเพื่อนเขาเรียกอยู่เมื่อคืนพี่เขาให้แนตั้งสองหมื่นเเหนะ "
เสียงบุคคลที่ร่วมลิ้ฟต์กับเธอพูดขึ้นอย่างไม่อาย
"เป็นไงดาด้า เหมือนที่เขาลือป๊ะ ว่าพี่เขาเอาดุมาาก "
"ดุมากเเกเนี่ยฉันยังจุกท้องน้อยอยู่เลยนะ "
นลิน เเละครีมมี่หันมองหน้ากันดังขวับ ชื่อเจฟฟี่นี่ใช่คนเดียวที่กำลังจีบเธออยู่รึป่าวนะ เเล้วไหงไปเอาสาวอีกคนได้ละเมื่อคืน หึเย็นนี้ต้องคุยกันยาวเเล้ว
สองสาวที่เม้ากันอยุ่ออกจากล้ฟต์ที่ชั้นสี่ ส่วน พวกเธอเรียนชั้นห้าเลยต้องขึ้นไปต่ออีกหนึ่งชั้น
"เเกว่าที่น้องคนนั้นพูดถึง จะใช่พี่เจฟฟี่ที่กำลังจีบเเกมั้ยวะ ?
"ไม่รู้สิครีม ถึงเป้นพี่เขา ฉันจะไปมีสิทธิ์ไปว่าอะไรเขานี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย เเต่ฉันจะไม่ให้พี่เขาจีบเเล้ว "
"งั้นเเกจะปฏิเสธ พี่เขาเหรอ "
"อืม. เเกก็รู้นี่ยัยครีม ว่าฉันไม่ชอบคนเจ้าชู้ "
"งั้นก็ตามใจเเกเเล้วกัน "
นลินเเละครีมมี่เดินออกมาที่ชั้นห้าเเล้วก็เข้าห้องเรียนไป
ภายในห้องก็จะเต็มไปด้วยนักศึกษาต่างคณะหลายคน รวมทั้งพวกเด็กวิศวะ ที่เธอไม่ชอบด้วย "
"น้องนลินคร้าบ เมื่อไหร่จะตอบรับรักไอ้ปอร์เช่ซักที่หละคร้าบ..
อ่าา.. เสียงเเซวนั่นที่เธอไม่อยากได้ยิน
เพราะ เพื่อนของเจ้าของเสียงเเซวนั่น เขากำลังจีบฉันตามจีบฉันอยู่เหมือนกัน
คนตัวเล็กนั่งเงียบไม่ตอบอะไรกับมา ด้วยความเบื่อหน่าย เเต่ครีมมี่ จัดการให้
"เขาไม่ชอบ ก็ไม่ตัดใจซักที่เนาะ จะตื้อไรนักหนา หาสาวๆคนอื่นไม่ได้เเล้วรึไงคะ พี่ๆ "
จึก .เจอยัยครีมตอกกลับไปถึงกับนั่งเงียบทุกราย เเต่ก็นั่นเเหละ อาทิตย์หน้า ก็เเซวกันอีก ไม่จำจริงๆ
จริงสิ . ยัยครีม .ถ้าคนนั้นที่น้องๆพูดถึง ใช่พี่เจฟจริงๆ ฉัน ก็มีเเผนเเล้วหละ ?
ฉันซุบซิบกัยยัยครีมเบาๆก่อนจะหันมามองหน้าพี่ปอร์เช่ ที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่
นี่เเกอย่าบอกนะว่า ...
ฉันพยักหน้า เเทนคำตอบ
บ่ายวันนั้น .ฉันไม่มีเรียนเเล้วว่าจะกลับพร้อมกับยัยครีมเลย ไม่อยากรอพี่เจฟละ เเต่ใครจะไปคิดละว่าพอลงจากตึกปุ้บ อีตาพี่เจฟฟี่ตัวดียืนเก๊กหล่ออยู่หน้าคณะเเล้ว
ฉันที่ยังโกรธพี่เขา จากเรื่องที่ได้ยินเมื่อเช้าอยู่ก็เลยเดินหนี ไปอีกทาง
อ่าว น้องนลิน จะไปไหนครับ ไม่กลับเหรอ? พี่มารับเเล้วไงครับ "
ฉันเดินก้าวฉับๆไม่หยุด เเต่พี่เจฟฟี่ก็เดินตามาติดๆเหมือนกัน
น้องลิน น้องลินครับ รอพี่ด้วย เเฮ่ก ๆ..
เธอจ๋าา .. รอพี่ด้วยครับ ทำไมต้องเดินหนีพี่ ?
สุดท้าย พี่เจฟฟี่ก็ตามมาทันเเล้วรวบฉันเอาไว้
"พี่ปล่อยลินนะ อย่ามายุ่งกับลินอีก !!
"น้องลิน . คุยกันดีๆก่อนครับ จู่ๆทำไมเป็นเเบบนี้"
ผมพาน้องมาที่รถ จับยัดใส่เบาะหน้า คาดเข็มขัดให้เรียบร้อย ก่อนจะรีบเดินมาขึ้นนั่งอีกฝั่ง เเล้วขับออกไป
ส่วนน้องนลินก็ไม่พูกกับผม ซักคำ จนผมเองทนกับความเงียบไม่ไหว
เอี๊ยดดดดดดด...
ตบไฟเลี้ยวจอดรถที่ริมทาง ไกล้ๆสวนสาธารณะ เพื่อที่จะคุยกับน้องทันที
"น้องลินเป็นอะไรครับ โกรธอะไรพี่ ไหนบอกพี่หน่อยครับ "
ผมฉวยโอกาศจับมือน้อง มากุมไว้เเน่นเเล้วใช้มืออีกข้างหันใบหน้าคนน้อง ที่ยังไม่หันมามองผม
"พี่อยากรู้จริงๆเหรอคะ ? "
"ครับ พี่อยากรู้ว่าพี่ทำอะไรผิดไปรึป่าว? น้องลินถึงเป็นเเบบนี้
"วันนี้ลินมีเรียนตึกรวมคะ ได้ยินรุ่นน้องคุยกันในลิ้ฟต์ ว่าเมื่อคืนไปทำเรื่องอย่างว่ากับพี่มา พี่เเก้ตัวกับลินว่าไง คะ "
กึก.. เเม่งผู่หญิงคนเมื่อคืนเรียนที่นี่ด้วยเหรอวะ..
เเถมเะอยังพูดเรื่องของเขาด้วย งานเข้าเเล้วสิกู
"ที่พี่เงียบไม่ตอบ ก็เพราะมันเป็นความจริงใช่มั้ยละคะ ?
"น้องลินครีบพี่ยอมรับว่าพี่ทำจริงๆครับ พี่ขอโทษ"
ผมไม่คิดเลย ว่าน้องจะได้ยินเเละตัดความสัมพธ์ที่ยังไม่ได้เริ่ม ของผมกับเธอด้วย เเต่เย็นวันนี้ผมจะไปจัดการกับยัยเด้กคนเมื่อคืนนั้น ให้ไม่กล้าพูดเรื่องเเบบนี้ออกมาเเน่นอน .
หึ.. พี่เจฟามายุ่งกับลินอีกเลยนะคะ ลินรับไม่ได้จริงๆคะที่พี่จะจีบลินเเต่ยังไปทำเรื่องว่ากับคนอื่น "
ฉันนั่งอยุ่บนรถต่อไม่ไหวเเล้วจึงตัดสินใจเปิดปรตูลงมาก่อนจะโบกเเกซี่กลับคอนโด ทิ้งพี่เจฟฟี่ให้นั่งอยู่ตรงนั้นเเหละ
"ฮัลโหล ยัยครีม คืนนี้ไปดื่มกัน ฉันอยากเมา มากๆ "
"เป็นไรยัยนลิน ? เเกคุยเรื่องนั้นกับพี่เจฟเเล้วเหรอ ?
" อืม. ฉันคุยเเล้ว พี่เขายอมรับด้วย ฉันจะไม่ให้พี่เขามายั่งกับฉันอีกละ "
- Writer
