Napaawang ang bibig niya habang unti-unting lumuhod sa harapan niya si Arthur. At heto na naman siya, para siyang maiiyak, hindi malaman kung ano ba talagang emosyon ang nararamdaman niya, but tears of joy to describe her emotion.
"Amanda, baby, I know, nadadalian ka sa mga bagay-bagay. Pero hindi na 'ko makapaghintay pa na maging asawa ka, na maging akin ka. Gusto ko na talaga 'tong gawin para hindi na nila tayo mapaghiwalay at mailayo pa sa isa't isa. At least, may panghahawakan ako, ang kasal natin at ang pagsusumpaan natin sa harapan ng Diyos. Kaya naman Amanda Thomas, my gorgeous girlfriend, my life, my world, my hope... will you marry me?"
Nag-uunahang tumulo ang mga luha ni Amanda. Sobra-sobra ang sayang nararamdaman niya. Ganito pala ang feeling ng magpo-propose sa 'yo ang isang
