Getting Dirty with the Rockstar

CHAPTER 5

DAHAN-DAHAN ang galaw ng mga kamay ni Dylan, na tila ba hawak nito ang lahat ng oras sa mundo. Banayad, may pag-iingat, pero sapat lang para mapasinghap siya sa tuwing sumasayad ang mga dulo ng daliri nito sa kanyang balat.

Isinandal ni Madison ang ulo sa tiled wall habang hinahalikan siya ni Dylan sa leeg, his teeth grazing her collarbone before soothing it with his tongue. Isinuklay niya ang mga daliri sa basa nitong buhok na halos bumabaon ang kanyang mga kuko sa anit nito sa tuwing pinipigilan ang pag-ungol.

“God, I knew you’d be this sweet,” bulong nito habang abala ang mga labi sa kanyang dibdib. He then grinned, hands gripping her thighs, lifting her like she weighed nothing.

Nang nakapulupot na ang magkabila niyang hita sa baywang nito, mas isinandal siya ni Dylan sa dingding. Muli siya nitong hinalikan sa labi, this time, deeper, slower. It’s more than lust. It’s hunger. Curiosity. At nang muli siya nitong ibaba, bumaba rin ang mga labi nito - sa leeg, sa pagitan ng mga dibdib, sa tiyan...hanggang sa lumuhod ito sa harap niya na parang sumasamba sa kanya.

“Dylan-” medyo paos niyang sabi. Hindi siya sigurado kung dahil iyon sa init ng nararamdaman niya o sa paraan ng pagtitig nito.

He kissed just above the waistband of her bikini bottom, just right on the line that made her pulse thunder. “Gusto mo na bang tigilan na natin 'to, Maddie.”

Marahan siyang umiling at muli napasabunot sa buhok nito. At sa isang iglap, nalaglag na sa sahig ang bikini ni Madison. At pagkatapos ay naramdaman na niya ang mga labi nito...ang dila…

"Dylan..." Napapaliyad siya sa tuwing nararamdaman niya ang mga labi nito doon at napapaungol sa tuwing dumadampi ang dila nito.

Ilang sandali pa bago ito tumayo sa harap niya. Nakangiti ito, na para bang hindi ito makapaniwala sa nangyayari. At bago pa siya makapagsalita ay muli siya nitong hinalikan. Nagulat pa siya nang makitang natanggal na nito ang boardshorts na suot. Nanlaki ang mga mata niya at napangiti.

"Oh."

“Oh?” he smirked. “’Yun lang ang masasabi mo? Oh?”

Natawa siya. “Okay...oh, wow.”

Si Dylan naman ang natawa. “Are you sure you’re ready for this, Maddie?”

Hinawakan niya ang magkabila nitong pisngi at inilapit ang mukha nito sa kanya. “I was born ready.”

And when he finally pushed into her, slow, deep, hot, her world shattered. Each thrust was soaked in water and need, her back scraping the slippery tiles, her moans echoing in the steam-filled room. He held her like she was something precious but f*cked her like he had waited for this his whole life.

“Sh*t, Madison,” he groaned. “You’re...f*ck...you’re…oh my God.”

She kissed him, raw and messy. “Harder, Dylan. Please...don’t stop...don’t-”

And he didn’t. Hindi na nito kayang tumigil kahit gustuhin nito.

“Okay ka lang?” bulong ni Dylan matapos tanggalin ang basang hibla ng buhok sa kanyang pisngi.

Tumango lang siya, nakangiti. “Parang...I’ve just seen heaven.”

“Same,” tugon nito sabay halik sa kanyang labi. “And her name’s Madison.”

Muli siyang napangiti, half-dazed, half embarassed, as Dylan reaches over to shut the faucet. Hindi pa rin siya nito pinapakawalan. Nakayakap pa rin ito sa kanya at nakadantay ang noo sa kanyang ulo.

Kapwa sila tahimik, tila walang mangahas na magsalita. Nanatili lang silang nakatitig sa isa’t-isa, iniisip kung ano na nga ba sila.

“P-parang nakalimutan na yata ng paa kong mag-function.”

“Gusto mong buhatin kita palabas na parang damsel in distress?” natatawa nitong tanong.

They finally separate, still giggly and flushed, and awkwardly start to rinse and clean up, trying to avoid each other’s gaze in between stolen glances and smiles. Nagtapis na si Dylan ng tuwalya at ikinuha rin siya nito ng isa pa at tinulungang ibalabal iyon sa kanyang katawan. Saglit siya nitong tiningnan at saka siya ginawaran ng marahang halik sa balikat.

“Parang ayoko pang matapos ang gabing ‘to.”

“Sinasabi mo lang ‘yan ngayon pero bukas, I’m sure hindi mo na ako maaalala.”

Hinawakan nito ang kanyang baba at itinaas iyon. “Try me.”

Lumabas sila ng shower room nang magkasabay, parehong walang sapin sa paa at parehong nakangiti. Wala nang tao sa rooftop pero naroon pa rin ang mga pinagkainan nila noong party. At bago pa siya muling makahakbang ay kinabig siyang muli ni Dylan at hinalikan nang marahan sa labi.

Malamig ang simoy ng hangin pero mainit pa rin ang pakiramdam ni Madison nang mga oras na iyon. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya lubos-maisip ang nangyari – kung nangyari ba talaga o panagini lang ang lahat – did she actually have that mindblowing s*x with Dylan Marquez, on the rooftop, in the shower?

Tahimik lang si Dylan habang naglalakad sa tabi niya. Basa pa rin ang buhok, nawawala ang T-shirt nito at hawak ng isang kamay ang pantalon na parang walang nangyari, na parang hindi ito umungol habang hinahalikan niya ang leeg nito.

Iniyakap ni Madison ang mga braso sa sarili hindi lang para maibsan ang lamig kundi para pakalmahin ang sarili.

“Giniginaw ka na,” mahinang obserbasyon ni Dylan.

“Well, bigla lang naman akong hinatak ng isang rockstar sa shower kahit gabing-gabi na.”

Natawa ito. “Parang wala namang hatakang nangyari.”

“Ang galing mo kasing mambola.”

Muli itong natawa. Low, effortless, sexy. Umiwas siya ng tingin, naiinis sa sarili dahil sa epekto ng binata sa buo niyang katauhan.

Nang makarating sila sa elevator ay agad nitong pinindot ang elevator button at sumandal sa dingding habang nakatingin sa kanya. “May susundo ba sa ‘yo?”

“Wala.”

Tumangu-tango si Dylan. “May pupuntahan ka pa ba?”

“Wala. I think I need to go home and just sleep. For days,” medyo nahihiya niyang tugon, mahigpit ang pagkakahawak sa tuwalyang nakabalot sa kanyang katawan.

“Stay,” simple nitong sabi. Walang grand gestures, walang kahit ano.

Napatingin siya rito. Hindi ito nakatingin sa kanya, sa halip ay sa mga numero ng elevator na para bang iyon ang kausap nito. At napansin niya na parang may kakaiba rito nang mga oras na iyon. Hindi ito ‘yung rockstar sa stage na halos sambahin ng fans nito, kundi isang simpleng lalaki lang na may alinlangan, na walang kasiguruhan.

“Stay, you mean…like…”

“Yeah, I mean, like,”ulit nito sabay tingin sa kanya. “Hindi mo naman kailangang umuwi agad, right?”

Right. “P-pero bakit?”

“Bakit ano?”

“I mean, why do you want me to...stay?”

Nakita niyang bahagya itong napangiti. “You’re really asking me that question?”

Then the elevator doors opened. Ini-imagine na niya kung ano ang itsura ng hotel room ni Dylan. Madilim siguro, malamig. Mabango. Dapat na siyang umiling hangga’t may oras pa. Pero…

Nanginginig pa rin ang mga hita niya. Windang pa rin ang utak niya. At ang kanyang puso? Sobrang lakas ng kaba na parang sinasabing – ‘hindi mo naman ikamamatay kung mag-stay ka pa ng ilang oras’.

Walang sabi-sabing pumasok na siya sa elevator, kasunod si Dylan. Their shoulders brushed, neither of them spoke until the doors slid shut. Itinaas niya ang tingin sa repleksyon nila sa dingding at sinabing, “Magpapahinga lang ako saglit, then aalis na rin ako, ha.”

Ngumiti ito. “We’ll see.”