Askıdan çantamı alıp dışarı çıkmak üzere kapıya yaklaşınca, "açık" yazısını çevirip kapıyı kilitlediğini gördüm.
Yani ben onu kendimden uzaklaştırmasaydım sonumuz ne olurdu kim bilir. Bazı malûm duygularım için farketmese de ilk deneyimimi bi hayvan sedyesinde geçirmek istemezdim doğrusu.
Yüzünde aynı hüzünle peşimden gelip dükkanın ışıklarını kapatarak dışarı çıkmamı bekledi. Bana öyle geliyordu kii: bu "Bırak"ıma pişman edecek ve tersi için yalvartacaktı...
Aklıma yine atkım geldi, annem yanı başımdayken elime alamazdım. Hemen geriye dönüp iki kutu bit ilacı alarak birini Furkan'a uzattım.
"O kadar emek ettik değil mi? Kesersek yazık olur." deyince yüzüme bakmadan sadece başını sallayarak ilacı aldı.
Furkan, benden utanıyordu. Bu demekti ki o gece yaptığına pişman olmuştu. Bir gün
