Midnight Sky

Chapter 8

"Ayoko nga kasi!!..."

"Loreng Naman eh sige na please!.."

"Ikaw Ang kakain Kaya ikaw Ang bumili!..." Inis Kong tinanggal Ang mga kamay nya na nakahawak sa braso ko.

"Hmmpp! Pag ikaw Naman sinusunod ko mga utos mo tapos pag ako–..?" Agad ko syang binatukan dahil sa inis.

"Kailan pa Kita inutasan aber!?..." Taas kilay Kong tanong at saka ipinagkrus Ang mga braso sa dibdib.

G*gong toh! Ni Hindi ko nga sya inuutus-utusan dahil sya na Ang nagkukusa tapos Kung akusahan nya ako ay Parang Wala Ng bukas. Blue berry cheese cake na nga nalang Ang bibilhin Di pa magawa-gawa.

Inis akong naglakad palayo sa kanya pero Ang lalaking Ito talaga! Sumunod pa Rin!

"Loreng ....Loreng...Loreng...Uyyy..Sige na Kasi please... Alam mo namang love Kita eh... I love youuuuu..."

Inis ko syang hinarap at saka sinamaan Ng tingin. Sya Naman ay Parang nag ala-estatwa dahil pinigil nya Rin Ang kanyang paghinga habang nanlaki Ang mga Mata. Tatawa na Sana ako Ng malakas Ng bigla akong nakarinig Ng di ka nais-nais sa pandining ko.

"T*ngina pakipot amp!..."

"Oo nga akala mo Kung Sino... Si fafa Kyo na nga Ang lumalapit pakipot pa.."

"Kahit malandi Naman sya..."

Agad naginit Ang dugo ko Ng marinig Ang mga salitang iyon. Agad akong humarap sa kanila at saka lumapit. Nakataas Ang mga kilay nila Ng makarating ako sa hatapan nila.

"What?"... Maarteng Saad Ng babaeng nagsabing malandi ako.

"Ano nga ulit Yung sinabi nyo kanina?..." Huminga ako Ng malalim. Baka Hindi Ko sila matantsa at napatay ko sila dito.

"Which one ba dun? Yung napapabebe ka or Yung malandi k–"...

"Excuse you!? Sa paraan palang Ng pananamit ay mas mukha ka Ng malandi sakin. Plus yang mukha mong nagmumukha Ng eepasol sa kapal Ng lipstick at makeup mo. O baka Naman naiinggit Kayo sa Ganda ko? Kasi ako Hindi ko na kailangang mag makeup at Kayo!..." Isa Isa ko silang dinuro.

"Kailangan pang maglagay Ng ilang later Ng makeup para takpan Ang bako-bako nyo sa mukha. Oh well! Pag tinanggal Naman Kasi yang makeup nyo magmumukha kayong mga kabayong may bako-bako sa mukh–"...

Hindi Ko na natapos Ang sasabihin ko Ng makaramdam ako Ng isang palad sa kaliwang pisngi ko. Muntik pa akong mapatumba Kung Hindi lang ako nasalo Ni Kyo. Gag*ong toh! Ni isang beses Wala pang nakakaampal sakin. Well except for my dad.

"T*ngina Wala ba kayong magawa hah!!?..." Galit na sigaw Ni Kyo sa kanila. Ang nga bruha Naman ay pilit nagtatago kahit Wala na silang mapapagtataguan. Hah! Ayan! Ginalit nyo si Kyo! Magdusa Kayo!

"Grabe ka Naman Anne! Akala mo Hindi ka malandi!? Eh Nakita nga kitang may kahalikang iba sa likod Ng room namin eh!..." Gulat akong napatingin Kay Kyo. Mapanglait din pala Ang lalaking toh!

"TOTOO BA YUN ANN!!?..." Isang malakas na boses Ang nagecho sa hallway namin. Parang kulog.

"H-hind–..." Agad syang hinila Ng lalaki sa gitna at pinagsasampal. "Hayop ka talagang babe ka!! Sinasabi ko na nga bat pera Lang Ang habol mo sakin!.."

Walang nagawa si Ann kundi Ang umiyak Ng umiyak. Gustuhin ko mang tumulong ay Hindi Ko magawa dahil napakahihpit Ng kapit Ni Kyo sa baywang ko. Akala mo Naman mawawala ako.

I felt bad for Ann. His Knight and shining armor that one's used to protect her is now her worst nightmare. This is exactly what I meant kapag sinabi Kong takot ako sa relasyon. Feeling ko lahat Ng taong nakapaligid sakin ay peke. Nothing lasts forever in this world ukat nga nila. Even your friends,lover, and even your family will also leave you. Just like me. I've had enough of my past. Natuto na ako noon and I don't want to feel that same kind of feelings ngayon.

"LORRAINE!!".. Napaigtad ako Ng sumigaw so Kyo sa mismong mukha ko. Hindi ko namalayan na makaalis na pala kami kanina sa senaryong iyon.

"And now... You're spacing out again!"... Napahilamos pa sya sa kanyang mukha na animo'y problemadong- problemado. Makailang beses din syang huminga Ng malalim. Probably, heat trying to calm his self down. Magpipigil sya lagi Ng galit sa tuwing ako na Ang kaharap nya. He already knows about my issues with my parents and he said he doesn't want me to feel that same feeling that my parents gave me everyday. He wants me to feel special whenever he's around. He also said na he felt bad kapag nakikita nya akong umiyak even though he's not the one who made me cry.

"Earth to Lorraine!!"... Nahulog ako sa upuan dahil sa gulat. Tinignan ko Naman Ng masama si Kyo at lalo pa akong nainis Ng Makita Ng pinipigilan syang Hindi matawa sa itsura ko.

Bumalik ako sa pagtulala sa kawalan. Kung Alam Kaya Ni mommy MGA ginagawa Ni daddy masisiyahan Kaya Ito? Malamang Hindi Lorraine sinong matutuwa sa gaming Gawain? What if my mom and my dad used to love me before till now, would daddy let others call me by names like slut? Ipagtatanggol nya ba ako katulad Ng ginagawa Ng ibang tatay sa kanilang MGA anak? Nararamdaman ko na ba Ang pagmamahal Ng isang ama? Kung gaano kainit at kasarap sa pakiramdam Ang yakap Ng magulang?

Napakadaming tanong Ang pumupuno sa aking isipan. I really love my parents pero Ng magsimula na nilang gawin sakin Ang mga gawaing Hindi Naman nararapat na ipataw sakin, kinamuhian ko na sila. Napakalaki Ng tampo ko sa kanila. Hindi nila Alam Kung gaano ako naiinggit sa mga nakikita Kong buong pamilya na masayang namamasyal. I want to feel that feeling too. Yung feeling na whenever na gusto mo Ng sumuko, meron Kang masasandalan at mauuwian, Yung feeling na kapag Ang lahat ay tinalikuran at pinagtabuyan ka ay Alam mong may uuwian ka parin sa magulang mo. Alam nyo yon? Inggit at galit lagi Ang nararamdaman ko.

Nawala ako sa pagiisip Ng may humarang na bagay sa hatapan ko. Tinignan ko Ng may pagtataka so Kyo Ng Makita Ng inaaabutan nya ako Ng isang panyo. "Umiiyak ka na."... Tunan nya sabay nguso sa MGA luha ko. Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako.

"Bakit Ganon? "... Taka Naman akong tinignan Ni Kyo."Bakit Napaka sensitive Kong Tao?"... Hindi ko Alam pero sa loob-loob ko ay Alam Kong dapat Kong ilabas itong nararamdaman ko at si Kyo Lang Ang pinagkakatiwalaan ko.. "Konting kibot, Naiiyak na. Puro nalang iyak Ng iyak. Ang tingin sakin Ng iba ay mataray at matapang ako pero itong pakiramdam nato? Eto Ang pumapatay at unti-unting magpapabagsak sakin. Feeling ko napakahina Kong tao hin–"

"Hindi ka mahinang Tao, Hindi ka Rin sensitive. Sadyang kailangan mo Lang talagang ilabas iyang sama Ng loob mo. Hindi sa lahat Ng oras matapang at malakas ka. At Kung iniisip Ng iba na mataray at matapang ka.... Hindi sila nagkakamal–. ARAY!!"...

Agad ko syang hinampas Ng bag ko. Ang seryoso sa una tapos biglang ganon? Tumawa Lang Naman sya, may pahampas-hampas pa sa tyan. Jusq Naman Kung ganito Lang magiging boyfrie– ay gago bat boyfriend.

"The cruel society Ang tamang sisihin sa ganyan. And most of us wake up everyday still carrying the pain of our yesterday or even those pains that happened years ago. It is because we actually never forgot, we just got use with the pain that was living somewhere hidden within us and sadly, that’s how we survive knowing that most of the time, we don’t have any choice but to fight. We show how strong we are and that we are capable. We hold on to the things that remind us that we are still awake, that we are still under control even in the verge of losing. We don’t show that we are hurting, we play the loudest music to silence those little voices in our head or we lock our doors and disappear for some time just to find the lost piece of our hearts.

That’s our coping mechanism - we carry all the burdens alone thinking that was the easiest way to heal. But know that sometimes, it is okay to breakdown and to show your weak side because the things you only keep to yourself will start rotting. You can cry all you want in front of your friends, admit that you're sad and hurting in case the pain is no longer bearable and ask for help if you need saving. I know that you are strong but all of us gets tired when time passes by. All of us are trying to survive each day so don’t feel like you’re carrying the world alone. Remember that in this world where all of us are trying to win our own battles, you can still build a home in the midst of the chaos. And I hope that no matter how hard living was, you will still find happiness in it. The world is not for you to carry and remember that everything is just temporary. It is a waste if you die without experiencing the true feeling of living."...

Napakurap-kurap Naman ako sa kanyang sinabi. Tama sya. Kaya tayo masasaktan dahil sa paulit-ulit nating pinanghahawakan Ang nakaraang nararapat na nating bitiwan. Paulit-ulit nating pinupulot Ang mga bubog kahit na Alam nating ikakasasakit natin iyon. Kahit pa ilang beses na tayong magdugo, pinipilit pa Rin nating ayusin Ang iba kahit na Ang sarili natin ay durog na durog na. Pinanghahawakan Ang mga bagay na bahagi na lamang Ng nakaraan na nagdudulot Ng sakit sa ating mga damdamin, at kapag Hindi pa natin Ito binitawan, paulit-ulit tayong masasaktan. Tayo Lang din Ang gumagawa Ng dahilan para Saktan Ang sarili natin at tayo Lang din Ang nakakaalam Kung paano hilumin Ang sakit na dinulot mismo natin. Sarili Lang natin Ang kalaban natin sa buhay. At Kung sumuko ka? Talo ka....

"Tara na..." Inialay Naman Ni Kyo Ang kanyang kamay sakin para makatayo ako. Hinatid nya ako hanggang sa bahay pero isang Kanto Ang pagitan para Hindi kami Makita ni daddy.

"Mauna na ako ah?..." Tinalikuran ko na sya at akmang hahakbang Ng pigilan nya ako.

"Wag mong hayaang talunin ka Ng emosyong Yan dahil yang emosyong Yan Ang unti-unting papatay sayo..."

Napatulala ako sa kanya habang pinagmasdan Ang pigyura nyang naglalaho sa paningin ko. I smiled a little bit. I will take note of that, Kyo...

" Sigurado ba Kayo dok na Wala syang maaalala sa nakaraan nya? Epektibo ba talaga Ang itinurok nyo sa kanya?"...

Agad kumunot Ang noo ko Ng marinig Ang boses Ni daddy. What does he mean? May nabiktima nanaman ba sya? Pinatay? I shake off my thoughts at tuluyan Ng pumasok Ng bahay. Bakas sa mukha nila Ang gulat lalo na si daddy. Nakita ko Rin Ang ilang beses na paglunok Ng doctor. At Ang paghigpit Ng hawak Ni daddy sa envelope. Hindi ako maaaring nagkamali. Yung envelope na iyon Ang ipinakuha nya sakin at yon din Ang may mga picture Ng pinatay nya. Yun din Yung oras na may Nakita akong pamilyar na mukha na sa tingin ko'y parts Ng nakaraan ko na Hindi ko maalala. Sa tuwing inaalala ko ay sumasakit Ng husto Ang aking sentido na gusto ko Ng iumpog sa pader sa sakit.

"M-may narinig ka ba sa p-pinaguusapan namin?"... Wow! This is the first time my father stuttered. Pero may napansin ako. Hindi lang gulat Ang nababasa sa kanilang mukha ngayon. Pati na Rin kaba. Pero bakit? Pinili ko na lamang silang Hindi pansinin at saka dumeretso papuntang hagdan para makapagpahinga.

Pagkaakyat ko sa kwarto ay nagtuloy-tuloy ako sa aking higaan. Huminga ako Ng malalim at saka pumikit. Pilit Kong inaaalala Ang pamilyar na babae sa picture. May markang bilog na Pula din Ito na nagpapahiwatig na napatay na nila ito. Ngunit Sino sya? Sino sya sa buhay ko? Pinilit ko syang alalahanin ngunit naging dahilan lamang iyon Ng pagsakit Ng aking ulo.Hindi ko na nagawang magpalit Ng damit dahil sa sobrang kapaguran. Saglit Kong ipinikit Ang aking mga mata.Ngunit bago pa ako tuluyang makatulog... Ay narinig ko pa Ang huling katagang binitawan Ni mommy....

"Papaano Kung naalala nya na Ang babaeng iyon ay naging malaking parte Ng nakaraan nya. Na Ang babaeng iyon ay isang napakahalagang Tao sa buhay nyo. Papaano? Papaano ako?..."

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

>.<