บทที่ 17
ตกเย็น ทันทีที่สองพ่อลูกกลับมาถึงจวน ก็รีบเรียกทุกคนมารวมกันที่ห้องโถง เพื่อหารือเรื่องในวันนี้ว่าจะทำเช่นไรกันต่อไป
เมื่อทุกคนมารวมกันที่ห้องโถง ตงหานเจินก็เอาแต่มองหลินอันเหมยที่หายตัวไปนาน สายตาของเขาล้ำลึกยากจะคาดเดาว่าเขานั้นคิดเช่นไรกันแน่ เขามองสำรวจนางจนแน่ใจว่านางมิได้เป็นอันใด
“เอาละ เรามาหารือเรื่องที่เกิดขึ้นกันดีหรือไม่” ผู้เป็นประมุขของจวนเอ่ยปากขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา แม้ว่าเขาจะรู้สึกคับข้องใจที่นางหายตัวไปเกือบสามปี แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องให้ความยุติธรรมแก่นาง
เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดคัดค้าน ตงปิงฉานจึงได้เอ่ยต่อ
“เหมยเอ๋อร์ เกือบสามปีที่ผ่านมาเจ้าหายไปอยู่ที่ใดมา” เขาหันไปถามสะใภ้ที่หายตัวไปนาน จนคิดว่านางไม่มีทางที่จะกลับมา ที่เขาไม่เร่งให้บุตรชายรีบแต่งตั้งภรรยาเอกก็เป็นเพราะเขายังทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ จึงไม่คิดที่จะเร่งรัด แต่ก
