บทที่ 18
นับว่าครั้งนี้หลินอันเหมยวางเดิมพันเอาไว้ถูกต้อง ตงปิงฉานวางตัวเป็นคนดี แต่ลับหลังกลับเป็นคนละโมบโลภมาก นางคิดว่าคนสกุลตงจะมีคนดี ๆ บ้างสักคน เผื่อนางจะได้เหลือทางรอดให้พวกเขา แต่เมื่อเป็นเช่นนี้นางคงต้องคิดใหม่เสียแล้ว
“แล้วเช่นนี้จะทำเช่นไรต่อไป ในเมื่อเจ้าได้กลับเข้าไปอยู่ในจวนสกุลตงแล้ว” เขาถามอย่างใคร่รู้ เพราะนางไม่ได้เล่าแผนการของนางให้เขาฟังเลยแม้แต่น้อย
“ข้าจะทำให้สตรีผู้นั้นต้องร้องขอความตายจากข้า” ลู่จินต้องมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย “อันดับแรก ข้าจะต้องให้นางลิ้มรสของความสูญเสียเสียก่อน เหมือนกับที่นางทำกับข้า”
สวีหรงซวนที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่านางคิดที่จะทำอันใด ในใจก็เกิดความไม่ยินยอม
“เจ้าจะหลอกให้ตงหานเจินมาหลงรักหรือ” ทว่าไวกว่าความคิด ปากของเขาก็เอ่ยถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น” นางไม่ได้สนใจว่าเขาจะมาหลงรักนางหรือไม่ สิ่งที่นางสนก็มีเพ
