บทที่ 19
เจียวลู่จินได้แต่ยืนกำมือแน่นอย่างเกรี้ยวโกรธ นางยืนอยู่ตรงนี้นางเห็นชัดเจนว่าเกิดอันใดขึ้น ที่สตรีผู้นั้นสะดุดเมื่อครู่มิได้เป็นอุบัติเหตุแต่อย่างใด แต่เป็นนางที่จงใจให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นต่างหาก
ยิ่งเห็นเช่นนั้นความโมโหก็ยิ่งพุ่งทะยาน แต่ก็ต้องพยายามระงับมันเอาไว้ เพราะมารดาของนางบอกเอาไว้ว่าต้องนิ่งเฉยเอาไว้ก่อน มิเช่นนั้นฝั่งของพวกนางจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสียเอง เพราะดูแล้วสตรีผู้นี้คงต้องมีแผนการอันใดอย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้เช่นนั้นความโมโหเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ สงบลง นางจะต้องกระชากหน้ากากของสตรีผู้นั้นออกมาให้ได้ และเขาก็จะกลับมารักนางเหมือนเดิม
หลังจากที่สามารถสงบจิตใจของตนเองได้แล้ว ก็เดินเข้าไปหาอันเหมยและหานเจินที่ยืนกันอยู่ในสวน นางแสร้งทำเป็นออกมาเดินเล่นแล้วบังเอิญเจอทั้งคู่ที่กำลังยืนสนทนากันอยู่ จึงได้เข้ามาทักทาย
“ท่านพี่ พี่หญิง” นางยกยิ้มส่งไปให้ทั้งสองอย่างอ่อน
