บทที่ 10
วันรุ่งขึ้น ตงหานเจินออกเดินทางกลับเมืองหลวงตั้งแต่เช้า ไม่ต่างจากหลินอันเหมยที่เข้าไปสวดมนต์ในวิหารแต่เช้าเหมือนกัน ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลยตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน และนางก็ไม่ได้คิดที่จะสนทนากับเขาด้วย
ในแต่ละวันของอันเหมยผ่านไปอย่างเชื่องช้า นางเขียนบทสวดมนต์ถวายวัดไปหลายเล่ม ทำให้จิตใจของนางสงบขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อกลับไปแล้วเจอหน้าสตรีผู้นั้นอีก จะควบคุมตนเองได้หรือไม่
เมื่อครบเจ็ดวัน ตงหานเจินก็เตรียมตัวที่จะออกไปรับหลินอันเหมยกลับจวน ทว่าดันเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นมาก่อน อยู่ ๆ เจียวลู่จินก็หมดสติไปอย่างไม่มีสาเหตุ เขาจึงต้องอยู่ดูแลนางที่จวน แล้วส่งคนสนิทไปรับอันเหมยที่วัดแทน
เมื่อขบวนของตระกูลตงมาถึง ก็เข้าไปทำความเคารพฮูหยิน ทว่านางก็ไม่ได้สนใจมากนัก พวกเขาจึงพากันแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามที่ไต้ซือได้จัดเตรียมห้องเอาไว้ให้
วันรุ่งขึ้นก็พากันเดินทางกลับตั้งแต่เ
