Eighteen
1408 Words
Agamani Astrid Ghaile Acosta
"Mom! Where's Kuya Andrei?" I asked our mom while holding ng bear tightly. I had bad dreams so i wanna sleep beside my Kuya Andrei but it turned out that he was not in his bedroom.
"They left" she answered without even looking at me.
My lips arched like i am going to cry--i feel like!.
Tumakbo ako papunta sa taas. I saw Nana Alarma but i didn't looked at her and rushed to our playroom.
It was full of cars and toys for males.
My friends told me that they were envious about my toys---but i just have few. Even though they're limited edition and very expensive---all of these are not valluable for me.
Kahit ilang beses sabihin sakin ni Kuya Aiden na pahalagahan sila--i just don't feel like.
Tanging ang napanalunan lang namin ni Kuya Garnet ang paborito kong laruan---si Pearl. Kulay pink itong stuffed toy na katamtaman lang ang laki.
Simula noon hanggang mag kaisip ako at 'ipatapon' nila ako sa London. I know they gave me all i wanted---kahit hindi ko gusto.
They never made me feel that i'm one of their family especially Mommy but they also never make me feel that i'm not belong to them.
Six years old ako ng maramdaman kong ilap si mommy sakin at si daddy naman ay walang oras sakin.
Kaya kahit ayaw ko pag sapit ko ng 7 at labag sa loob ko--iniwan ko yung mga kapatid ko at pumayag na ipatapon ako sa London.
Two years after kuya Garnet followed me so was really happy back then. Hannggang sumunod si Ybara at si Aimir.
Lahat ng tao na nakilala ko---lahat sila sinasabi na naiinggit sakin. Hindi nila alam na sa likod ng pagiging parang reyna ko sa harap nila ay ang pagiging isang 'kung sino' lang para sa mga nakakatandang Acosta.
Pero si Lolo--dumalas ang pag bisita nya sakin aa London at naging malapit ako sakanya hanggang sa 'namatay' si Kuya Garnet.
He went back to Philippines at mas lalo akong nangulila hanggang sa makilala ko sina Alidia at Mikai.
Naging mag kakaibigan kami at naging kaibigan din namin sila Greyson, Ravin...at si Shantil na syang nag paramdam sakin ng 'awa' at sympatya nya na pilit ipinaparamdan sakin na hindi ako nag iisa.
Sa edad kong kinse totoong minahal ko sya.
Hanggang sa dumating ang araw na matagal ko nang inaasahan.
"Pagod na ako Ara. Pagod na ako sa lahat ng tungkol sayo"
Nadurog ako.
That time i just found myself adjusting to everything na sana ay matagal ko nang ginawa.
Walang kahit sinong Acosta ang naka pigil sa pag rerebelde kuno ko. I just adjusted at hindi ako nag rebelde---narinig ba nilang nag droga ako at sumali sa gangs?!.
Bata pa ako ay hobby ko na ang kickboxing at boxing. Ginamit ko yun na pampalipas oras sa underground fights at nakilaa ako bilang si Blue-Haired-RingQueen.
At doon ko naman nakilala si Zenaide Villaverde. Isa sya sa naka laban ko sa underground fights na pilipino and Philippine based. Pero nag stay sya ng mas matagal sa London para daw sakin. Pero sa mga oras na yun ay wala na akong interes sa mga lalaki.
Marami sila sa totoo lang. Zenaide, Casper, Thanor, and Felix. Hindi lingid sa kaalaman ko ang pag hanga nila sakin.
Sa ganda kong to?!
All of them are desperate for me. Hindi nila itonago yun.
Until one day my cousins and brothers came to pick me up.
Hindi ako nag paalam sa kanila pwera kanila Alodia na aalis ako. Sinabi nilang susunod sila na ginawa naman nila.
At ngayon...unti unti na akong naniniwala na si Painite Alexandra Hidalgo ang tunay kong ina at ang ama ko ay si Apostol Frederico na hindi naman nag mintis na iparamdam yun sakin---kahit bilang lolo.
Pero hinalay nya parin si Painite Alexandra Hidalgo na syang anak nya. Hindi tama yun.
"Astrid, you okay?" Tanong ni Alodisa sakin habang pilit pang sinisilip ang mukha ko kaya pilit akong ngumiti.
"O-oo" tipid kong sagot.
"Nung isang araw ka pa daw balisa--after you came back from a meet up" sabad ni Mikai kaya umiling ako at ngumiti ulit kahit alam kong nagibmng ngiwi yun.
"Nag iisip lang ako" sagot ko at binaling ang paningin sa pagkain sa harap ko na hindi ko pa nagagalaw.
Gutom ako pero hindi ko magawang kumain. Kumakam ang sikmura ko pero hindi ko kayang pakalmahin.
Nahihilo ako pero hindi ko iniinda.
Masyadong maraming iniisip--isa pa ang pagiging coma ni Zach dahil sa pambubugbog ng mga talapindas.
Napabuntong hininga nalang ako at pilit kinain ang pag kain sa harap ko. Fries lang yun pero parang ang tigas at hindi ko manguya. Nang nilunok ko ay para akong lumunok ng isang gamot na tabletas ng walang tubig.
Napahawak ako sa lalamunan ko at uminom ng coke. Hindi ko maintindihan ang lasa na para bang matamis ito ngunit walang pampa-lasang softdrinks. Pero maging yun ay parang sinulid na gumuhit sa lalamunan ko.
Mahina akong napa ubo na para bang kakapusin sa hininga.
"Ayos ka lang?!" Nag aalalang tanong ng kung sino at bahagya pang hinaplos ang likod ko pero patuloy parin ako sa pag ubo.
"Omg! What is happening!" Praning na tanong ni Alodia at inalo rin ako pero sumenyas ako ng lunayo ng bahagya sa unti unting pag ka hirap kong huminga.
Nararamdaman kong umiinit ang tyan ko at para bang pinipilitpit kasabay ng pag kulo kaya napa hawak ako at pilit na tumayo dahil pakiramdam ko ay susuka ako pero napa upo ako sa sahig na agad namang dinaluhan ng mga kaibigan ko--karamihan ay mga Section Marivlloso.
Dinig ko ang pag tawag nila pero napa higa nalang ako sa sabay na pag sakit ng lalamunan, pag hirap na pag hinga at pag sakit ng tyan.
Para akong pinapatay!.
Napapikiit ako sa sakit ng maramdaman kong umangat ako sa sahig.
Nag kakagulo sila pero hindi ko mapuna dahil kahit buhat ako ay iniinda ko parin ang sakin.
Kingina ano ba to?!
Naramdaman kong inupo ako sa loob ng kotse pero hindi ako nag mulat.
"My god Astrid?! Why would you eat chicken sticks and drink pineapple?!" Dinig kong utas ng kung sino--pero nabosesan ko naman--si Kuya Garnet. Nag mulat ako, kasunod ni Blake at pumasok din si Alodia at Mikai na kasama si Vince.
"You're alive?!" Pasigaw na tanong ni Alodia pero hindi sya pinansin ni Kuya Garnet hanggang sa unti unting nandilim ang paningin ko at nawalan ng malay.
Garnet Gem Acosta
Kanina na pa ako nag mamasid mula sa malayo kasama si Blake para bantayan si Astrid. Hindi naman sa stalker kami pero nag aalala kami sakanya dahil simula ng umuwi sya mula sa meet up namin nila Mama ay wala na sya sa sarili---mama? Mahabang kwento!
Nagulat nga ako ng basta basta nalang kinuha ni Astrid ang chicken sticks at isubo yun na para bang hindi nya alam na hindi sya pwede sa manok at kung maka inom sya ng pineapple juice na para bang hindi sya Allergic dito.
Nang makarating kami sa hospital ay wala nang malay ng tuluyan si Astrid kaya sa mismong private space na ng tito ni Vince dinala si Astrid kung saan sya ang head dito sa hospital.
Hinayaan muna namin si Astrid sa loob at pare-parehas kaming bumalandra sa labas.
"Buhay ka?!" Asik ni Alodia sakin na hinahawakan ni Mikai palikod.
Napayuko nalang ako.
"Come on Garnet! Talk to me!" Lumuluhang sambit nya kaya lumapit ako sakanya.
"Why didn't you told me" mahinang sabi nya na para bang dismayadong dismayado sya.
I brushed her hair at nilagay sa likod ng tenga nya ang mga takas nyang buhok.
"I was not able to. Kelan lang rin ako nag pakita kay Astrid. And please don't hate her for not telling you dahil naki usap kami sakanya" tinignan ko sya sa mata.
Mag kahalong saya at lungkot at pagkadismaya ang nakikita ko sakanya.
Nilagay nya ang isa nyang kamay sa aking pisngi at marahang hinaplos yun.
Please Alodia! No!
"I never imagined that after all---you're alive" sabi nya at ngumiti ng matamis pero nag baba ako ng tingin.
I can't!
"Alodia...." tanging sambit ko at siniil nya sa ako ng halik nya.
Mabilis lang yun at muli nya akong tinignan.
"I missed you" emosyonal na sabi nya at napbuntong hininga nalang ako.
"I missed you too" she smilled sweetly before hugging me.
"I love you...until now" bumuntong hininga ulit ako at humugot ng lakas.
"Alodia..."
- Writer
