Chapter Thirty
MAY iba sigurong tao ang sisigaw ng ‘home sweet home’ kapag narinig nila ang pamilyar na tawanan ng mga kawaksi. Ang mga mando sa kusinera tuwing umaga. Ang mga sunod-sunod na tunog ng telepono sa itaas na bahagi ng mansyon.
Right now, I’m hearing the clinks of the utensils against the plates and I’m nowhere near screaming ‘home sweet home’.
This isn’t my home.
“I’m moving to the glass house today.”
The clinks stopped. Finally. Sarap sa tainga, shet.
Narinig ko ang pagtikhim ni Kuya Ace. Tinignan ko siya. He smiled at me, as if encouraging me to continue.
Two weeks locked in my huge room in this mansion is very very suffocating. Wala akong kadena pero pakiramdam ko isa akong preso. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapag-isip ng t
