CHAPTER 5

2454 Words
Kahit anong pilit mong kalimutan ang isang tao na binigay mo ang buong buhay mo ay hindi mo magawa kahit na sa sandaling panahon man lang. Sobrang hirap na maiisip mo na lang na sana, mabunggo na lang ang ulo mo sa pader para magka-amnesia ka at makalimutan ang sakit na dulot ng isang sawing pag ibig. Kung sana ganun lang kadali, eh. Kaso hindi, at ang tanging magagawa mo na lang ay ang tanggapin ang katotohanan at magsimula ulit. "Woah," manghang sambit ko pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng magarang unit niya. Malaki at malawak ang nasa loob. Kulay puti ang pintura ng kaniyang unit, samantalang cream naman ang kulay ng tiles. May pagka-aesthetic ang theme ng unit niya, and somehow manly dahil sa mga pang basketball na posters at gamit. May mini chandelier ang kaniyang living room pati ang kusina na nagkakahalaga ng tumataginting na isang milyong piso o higit pa. May medyo malaking aquarium pa sa gilid ng malaking flatscreen na TV. Siguradong tiba-tiba ang mga magtatangkang magnakaw dito dahil bukod sa mamahaling chandelier ay may mga antique at gold pa siya na mga display na mukhang mas mahal pa sa buhay mo ang halaga. Naks, higit pa pala siya sa yayamanin. Mukha yatang higit pa sa milyonaryo ang taong ito. Nakakamangha, bukod sa pagiging artista niya ay mas mayaman pa pala siya sa inaakala ko. Hindi naman kasi halata sa kaniya, eh. Madalang lang kasi siyang magsuot ng branded kapag nagkakasama-sama kaming apat na lumabas. Oh well, maybe because he's a public figure kaya kailangan niyang mag disguise para hindi siya pagkaguluhan ng madla kapag nakita nila siya. Yeah right, ang shunga ko talaga. Artista nga pala ang ugok na ito. Sorry naman. "Woah?" "Yeah, woah." I said facing him with a half smile as I crossed my arms in front of my chest. "I just can't believe that you're organized with your things or should I say, your maid is really good at cleaning?" Kailangan pa rin nating mag pretend na hindi tayo namangha sa unit niya dahil sa pagiging sobrang pricey ng mga gamit niya. Ang pride natin sizt. Nagmukha tuloy akong pulubi dahil sa mga nakita ko. " Well, you could say that," he said smiling as he shook his head in disbelief. Napailing na lang din ako. Sinasabi ko na nga ba at may yaya siyang nagmimaintain ng linis ng condo niya. Well, what would you expect in a superstar like him? Sa pagkakaalam ko, mostly sa artista ay hindi marunong maglinis. But, that's only my point of view and my very own opinion. Base na rin sa mga na-o-observe ko. "Who happens to be me. At tanging ako lang." Bigla akong napalingon sa gawi niya. "You mean, it is only you who maintain the cleanliness of your unit?" tanong ko na ikinatango niya naman agad. "Yup," he said proudly. Looks like he was very pleased of me being so impressed. "Are you kidding me? Should I laugh already?" I said still couldn't believe about what he just said. "Do I look like I'm kidding?" he asked me back. "No girlfriends, maids or anything who occasionally come to clean and organize your things?" I asked once again, still not convinced at his statement. Naupo ako sa kaniyang sofa at nakadekwartrong iginala ang paningin sa kabuuan ng kaniyang condo unit. Staring at his well organized condo unit makes me feel refreshed and comfortable. Maganda sa mata ang kulay at walang kalat na nakatambay sa bawat sulok ng kaniyang condo. "Why do you always think that I have tons of girlfriends?" he asked as he placed the paper bag with alcoholic drinks inside it, on the counter. "Do you want an honest answer or a polite one because you're kind of helping me?" I said crossing my arms on my chest once again, as I lean my back at the backrest of the sofa I am sitting on right now and crossed my legs as if I'm kinda challenging him. His smile loosen as he took a deep breath before answering my question. "I want you to be honest." A little smirk formed on my lips. "Well, to be honest. You look like a man who has tons of women stashed somewhere in your walk-in closet." I said which made him look at me stunned and disbelief. "What the hell? You really think of me that way?" hindi pa rin niya makapaniwalang sambit. "Exactly, Mr. Coleman." I answered casually. "I can't believe you," naiiling niyang sambit habang inihanda ang inumin at ang pagkain na siyang magiging pulutan namin. "But, well. I can't blame you for thinking of me that way. In the eyes of Amethyst Villarreal, no one is as good and as gentleman as Sebastian Almonte." My smile suddenly disappeared as well as the playful sparks in my eyes the moment I thought about Seb and his wedding earlier. Parang isang bulkang sumabog muli ang matinding sakit na nararamdaman ko simula pa noong nalaman ko ang kaniyang pagpapakasal sa aking pinsan. At saka ko lang din naalala kung bakit ako nandito sa condo ni Wade and talking to him. I am here to forget the pain I am feeling right now. Mukha namang nahalata niya ang pagiging affected ko sa binitiwan niyang salita dahilan upang mabaling sa akin ang kaniyang buong atensyon na kanina lang ay nasa mga inumin at pagkain. "I-I'm sorry, I didn't mean to mention him. I was... I was out of line-" "There's nothing to say sorry, Wade." I pushed myself to flash a smile. "Anyway, what do you have there?" pag-iiba ko ng usapan as I pointed the alcoholic drinks he has preparing a while ago. "Just beer and a wine, nothing hard. I know that you're not really into alcoholic drinks so beer would.. do." "Alright." Tumayo agad ako mula sa pagkakaupo sa may sofa at saka dumiretso sa may counter para kunin ang mga pagkaing inihanda niya na mukhang pulutan naming dalawa saka ako naglakad patungo sa coffee table na nasa living room at naupo sa may carpeted floor. "Shall we start?" I said, smiling at him which made him hem as he took the beer and a wine from the counter saka sumunod sa akin sa may carpeted floor. He place everything we need before he sat beside me and raise a bottle of beer for a cheers. "Cheers?" he said which made me smiled and raised mine too. "Cheers," sagot ko bago namin mahinang ibinangga ang dalawang bote ng alak at sabay na inilungga. This will be a very long night. And I really hope that I will forget him even just tonight. And forget the pain even just for once. I hope... I really hope that hanging out with Wade on his condo might lessen the burden I am carrying now. "Tama na, Amethyst. Ang dami mo nang nainom," sambit ni Wade nang dire-diretso kong inumin ang laman ng bote ng beer. Akma niya sana itong agawin sa akin nang mailayo ko agad ang bote sa kaniya. "Amethyst, enough. Lasing ka na," dagdag niya pa. Nasa sahig pa rin kaming dalawa at umiinoman ng beer. I am still wearing my gown and Wade was still on his black suit. Nasa huwisyo pa naman ako but I am already tipsy. Not drunk. Kunot noo ko siyang tiningnan nang makita ko kung paano siya mag-alala ngayon sa kalasingan ko. Gosh, I'm still aware of what I'm doing like duh? "How many times do I have to tell you that I'm not a kid anymore? Hindi na ako bata na dapat mong bantayan kung lasing na ba o hindi. I can still manage myself, kaya naman huwag ka nang mag-alala riyan." I smiled at him which made him stilled on his seat. "I'm already a grown-up woman now, Wade. Do you hear me? Malaki na ako. Kaya ko na ang sarili ko." Ngayon ko lang napatunayan na mas maingay at madaldal pala talaga ang tao kapag nakainom. And I am the living proof, bitches. I didn't wanted to be loud and talkative, most especially when I am with a man, but I couldn't help myself, I couldn't seem to control myself from doing so. Parang gusto kong magsalita nang magsalita.... Tumawa nang tumawa. Tatlong bote pa lang naman ang naimom ko but feeling ko ay lasing na nga talaga ako. Dumudoble na nga ang paningin ko. Parang dalawang tao na ngayon na may parehas na mukha ni Wade ang nakikita ko. I couldn't even control myself from talking nonsense things, but f**k it. I don't mind it anyway. Feeling ko kasi, malaya ako ngayon na nasasabi ang nasa puso at isip ko. I felt free. "Can you answer me honestly, Wade?" I told him smiling which made him stilled for a second time. He's so handsome, I couldn't deny that fact. Kahit gulat ang mukha niya ngayon na nakatitig sa akin ay napakagwapo niya pa rin. I wonder why I didn't meet him first than Sebastian. Mas nauna silang naging magbest friends kesa sa akin. Kung siya ba ang nauna kong nakilala, mamahalin ko rin kaya siya tulad ng kung paano ko mahalin si Seb? Hindi ba ako masasaktan ngayon tulad ng kung paano ako madurog ngayon? "Ano yun?" tanong niya naman agad nang makabawi sa gulat. Umusog ako konti sa tabi niya at ibinigay sa kaniya ang buo kong atensyon. I stared at him with full of hope that he would be honest with his answer. "Can you?" I asked him once again. He just took a deep breath as he nod his head as an answer. "As honest as I could, Amethyst." I took a deep breath before spilling out my question. "Then, who's the prettier between me and Pietho?" Bigla naman itong nasamid dahil sa tanong ko sa kaniya na halos maibuga niya pa ang iniinom na beer saka hindi makapaniwalang nakatitig ngayon sa akin. Para bang napaka-absurd naman para sa kaniya ng tanong ko. And so if he finds it absurd? What can we do? That's what I wanted to ask him. I maybe sound childish but I really wanted to know. "What the hell, Amethyst? Anong klaseng tanong yan?" still, hindi pa rin makapaniwalang sambit nito sa akin dahilan upang mapanguso ako. "I am just asking!" I said with my lips protruded. "Para sa'yo, who's the prettiest between me and Pietho? I want you to be honest, Wade." Alam kong lasing ako, pero alam ko pa rin naman ang ginagawa ko, at wala na akong pakialam dun. I wanted to say everything and ask everything I want since I already have my courage and freedom to tell everything without any trace of hesitations. Gusto kong malaman kung mas maganda ba si Pietho kesa sa akin. Gusto kong malaman kung mas worthy ba siya kesa sa akin. I wanted to compare myself to her at walang sinuman ang may paki sa ginagawa ko. I just wanted to know it. So that, I would know if which part of me lacks me the most. "Be honest?" he asked which I nod in response. "Then, of course, it is you, Amethyst. Ikaw ang mas maganda, para sa akin," he stared at my eyes, showing me how much he means it. "Really?" I asked once again. "Yes.." walang pag-aalinlangan niya namang sagot. "Then, why would Sebastian choose Pietho over me?" tanong ko ulit dahilan upang mapa-buntonghininga siya at marahang minasahe ang kaniyang sentido. "Hindi ba magtataka sina Tita at Tito na wala ka pa sa inyo nang ganitong oras? It's already late," pag-iiba niya ng usapan. I just rolled my eyes in the air before answering his question. "I told them I went out with my friends and that I'm going to be late. Can you answer me now?" "What is it again?" Lumagok muna ako ng beer bago sumagot. "I said, if I'm prettier than Pietho, why does Seb still chose her over me even if, I've always been by his side all these years?" "You forgot one thing right here, Amethyst." "What?" "I'm not Sebastian," he said irritated. Para naman akong natauhan sa sinabi niyang iyon. May point naman siya. "Ah, yeah. You have a point. Bakit hindi ko naisip ang bagay na iyon?" Natatawa kong tanong at lumagok muli ng beer. "So, is that all your questions?" tanong niya naman sa akin na siyang ikinailing ko naman. "Kahit anong sabihin ko, wala pa rin namang mangyayari. He's already with her. Kasal na sila. And it f*****g pains me. Wala na akong laban." "It's not yet the end of the world, Amethyst. Marami pang lalaki sa mundo, huwag mong sayangin ang buhay at pagmamahal mo sa taong wala namang pakialam sa nararamdaman mo." Para akong binuhusan ng napakalamig na tubig dahil sa walang preno niyang bibig. But he's right. And truth hurts. "Can you do me a favor, Wade?" Bigla-bigla na lang iyang lumabas sa bunganga ko na hindi ko naman pinagsisishan. Ramdam ko naman ang pagkabigla niya. Mayamaya ay tumikhim siya at agad na sumagot. "Basta ba yung kaya ko lang, ah." Natatawa niyang sambit, ngunit nawala naman agad yun dahil sa seryoso kong pagtitig sa kaniya. "W-what is it?" pagkuway ay tanong niya. Mukhang natauhan siya na seryoso nga pala kami rito at walang lugar ang biruan dahil sa sakit na nararamdaman ko. "Make me forget him, please." I beg which made him stilled in the ninth time. "What?" "I want you to make me forget everything. I couldn't take it anymore, sobrang sakit na—" natigil ako sa pagsasalita nang bigla niya akong yakapin ng mahigpit. "It's okay. Cry, Amethyst. Cry as long as you want. I'm just here for you, and I promise that I will never leave you till you feel better," he said softly touching my hair. But I didn't cry... Kumalas ako mula sa pagkakayakap niya at tinitigan siya sa kaniyang mukha. He has a very perfect features. Napakaganda rin ng kaniyang mga mata. Bagay na hindi ko nakita dahil bulag ako sa pagmamahal ko kay Seb. "Amethyst—" "Kiss me, Wade." Masuyong sambit ko. Literal naman siyang napanganga dahil sa sobrang gulat sa sinabi ko. "I want you to kiss me," dugtong ko pa ngunit umiling lang siya. "Hindi, Amethyst. You're just drunk—" "I'm not... So please, kiss me. Make me forget everything. Tulungan mo akong makalimot." "But—" hindi niya naituloy ang dapat niya pa sanang sasabihin nang ako na ang kusang humalik sa kaniya. The moment my lips touched his, it was as if I am burning. I felt hot inside me. It was as if I wanted to kiss him more. Or better yet, I wanted to feel him more.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD