When I Fall In Love คลั่งไคล้ไต้ฝุ่น

II.นัยน์ตาสีเทา

ไม่ได้เจอกันนาน..เขายังเหมือนเดิม

เมื่อตั้งสติได้ฉันก็แสยะยิ้มมุมปาก มองด้วยสายตาเย้ยหยันเฉกเช่นเดียวกับที่เขามองมา

เพียงแค่สบตา นัยน์ตาสีเทาหม่นยามนี้มองไม่ออกเลยว่าคนตรงหน้ากำลังนึกคิดอะไรอยู่

ร่างสูงไม่ขยับถอยห่าง ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจเป่ารดข้างแก้มด้านซ้าย

"ไต้ฝุ่น!!"

ฉันดันอกแกร่งออกห่าง คนตัวสูงโน้มลงมาใกล้อีกครา ฝังจมูกจูบเล้าโลมข้างพวงแก้ม

ไต้ฝุ่นยกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววิก็กลับมาหน้านิ่งดั่งเดิม

"พอมาคิดดูแล้ว การทำอะไรแบบนี้มันก็ดูน่าตื่นเต้นดี เธอไม่คิดแบบนั้นเหรอ มิเชล"

ร่างสูงไม่ยอมถอยห่างยังคงทาบทับตัวเข้าหา จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างเรา

"พูดอะไรนะ รู้ตัวไหม"

ไทเลอร์กับไต้ฝุ่นเป็นพี่น้องกัน แต่พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องคนละแม่ นิสัยแตกต่างกันชัดเจนในไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิต

และถ้าหากฉันรู้มาก่อนว่าไต้ฝุ่นเป็นลูกชายตระกูลเกรย์ลอนละก็...ฉันไม่มีทางให้คืนนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

"ปล่อย!"

ไต้ฝุ่นมองมาไม่ขยับ.. ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร

ยิ่งใกล้ก็ยิ่งรู้สึกอันตราย แล้วจะมายืนจ้องตากันแบบนี้มันไม่สมควรเลยสักนิด

ระหว่างเขาและฉัน สถานะของเรา…

มือหนาเชยปลายคางของฉันให้เงยหน้า เรามองสบตากันแต่ฉันอ่านสายตาของเขาไม่ออกเลย

เขาหลุบตามองมาที่เรียวปาก นิ้วหัวแม่มือบดคลึงกลีบปากล่าง

!? ประกบริมฝีปากจูบ ขบเม้มริมฝีปากด้านล่าง ไม่ได้ร้อนแรงแต่ก็ไม่ได้นุ่มนวล ฉันไร้แรงต่อต้านขัดขืน ร่างกายโอนอ่อนยินยอมไปกับสัมผัส

ไม่เข้าใจเลยสักนิด รู้สึกเหมือนคนหูอื้อตาลาย

ช่วงเสี้ยววินาทีรู้สึกราวกับดำดิ่งลึกลงไปที่ไหนสักแห่ง พยายามแหวกว่ายตะเกียกตะกายเท่าไหร่ก็หาทางออกไม่เจอ ทว่าก็ยังถวิลหาที่จะดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ

เราจูบกันเนิ่นนานพอสมควร ผละออกมาก็ตอนที่ฉันจวนเจียนจะหายใจเข้าออกไม่ทัน

"บ้าไปแล้วเหรอ ฉันเป็นแฟนพี่ชายนายนะ" นี่คือความจริง

"ไม่โลภมากไปหน่อยเหรอ จะเอาทั้งสอง?" ไต้ฝุ่นแสหยะยิ้ม ดันลิ้นกระทุ้งพุงแก้ม ตวัดสายตามองมาอย่างคนเหนือกว่า

"อย่าพูดนะ!"

หมับ เขารวบเอวของฉันเข้าประชิดตัว ก้มลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน

"เก็บเป็นความลับ ได้ไหม" ไม้แข็งใช้กับคนตระกูลนี้ไม่ได้ก็ต้องใช้ไม้อ่อน และฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่มีอำนาจมากพอที่จะไปต่อกรกับเขาหรอก

"อยากได้มันมากขนาดนั้น!" เขามองฉันราวกับกำลังสมเพช ถอยหลังออกห่างจากตัวฉันเหมือนรังเกียจ

"ถ้าฉันบอกว่าใช่ แล้วนายจะทำไม" ไต้ฝุ่นอายุน้อยกว่าฉันด้วยซ้ำ

หมับ แก้มของฉันถูกบีบให้เงยหน้าสบตา

พวกเขาสองคนพี่น้องคิดว่าตัวเองฉลาดมาก แต่รู้ไหมคนเราทุกคนย่อมมีจุดอ่อน

ตอนนี้ทุกอย่างผิดแพลนไปหมด ....ฉันได้แต่หวังว่าไต้ฝุ่นจะไม่ปากสว่าง และต่อจากนี้เขาจะไม่มายุ่งกับฉัน

!?

แต่…คำขอของฉันเหมือนโดนพระเจ้าปฎิเสธ

"จะพาฉันไปไหน!"

ไต้ฝุ่นลากพาฉันมาขึ้นรถ เขาขับรถออกมาโดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาไปไหน

แล้วที่นี่ก็ไม่ใช่ที่คุ้นเคยสำหรับคนกรุงเทพแบบฉัน

"มันขู่อะไร" จู่ๆก็หันมาถามแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"…."

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไทเลอร์กับเธอจะคบกัน"

ที่ลากพามาด้วยก็เพราะอยากรู้เรื่องนี้งั้นสินะ!

"บอกความจริงมา!"

"ไปถามพี่นายเองสิ"

" ถามก็ตอบมาสิ"

"คนจะคบกัน มันต้องมีเหตุผลอะไรด้วยงั้นเหรอ…"

"เธอ!" นัยน์ตาสีเทาเหมือนมีพายุกำลังก่อตัวเตรียมจะพัดถล่มทุกอย่างให้พังพินาศ

ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอผู้ชายนิสัยแย่แบบนี้มาก่อน พ่อฉันเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยนมาก ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตฉันแต่ละคนก็ไม่เคยมีใครนิสัยป่าเถื่อนได้เท่ากับผู้ชายตรงหน้าคนนี้เลย

"อยากมีปัญหากับพี่ชายมากเหรอ ถึงได้มายุ่งกับผู้หญิงของพี่ตัวเอง"

"เธอไม่ใช่ของ…." เขาชะงัก หยุด..

ไม่ใช่อะไร...หรือว่าจะพูดว่าฉันไม่ใช่..

"ได้น้องแล้วจะเอาพี่อีก เป็นผู้หญิงแบบไหน?"

"ก็ช่วยไม่ได้นิ ในเมื่อเลือกได้" เมื่อพูดแบบนั้นฉันก็จับสังเกตได้ว่ายิ่งทำให้ไต้ฝุ่นโมโห

เขาเป็นผู้ชายประเภทซ่อนความรู้สึกไม่เก่งสินะ แตกต่างจากไทเลอร์

ไทเลอร์ กับ ไต้ฝุ่นแตกต่างกัน

แต่สำหรับฉัน...ไต้ฝุ่น น่าสนใจกว่าเยอะ...