VIII. (Past) นางฟ้าคณะแพทย์
637 Words
(Past :อดีต)
"มองไรวะ?" เสียงของเพื่อนดึงสติให้หันกลับมา
"….."
"สาวเหรอ? คณะแพทย์?" ครินต์ยังคงเซ้าซี้ถามต่อตามประสาคนอยากรู้อยากเห็น
"เสือก"
"เพราะกูเป็นคนไทย ^^"
"เอาของมึงไป" ไต้ฝุ่นยื่นถุงของที่เขาถือมาให้
"คืนนี้กูออก มึงว่าไง"
"หมอหมาอย่างมึงมีเวลาด้วยเหรอ"
"สัตว์แพทย์เว้ย เรียกให้ดูดีหน่อยได้ไหม!"
"ว่างรึไง?"
"เออ ก็พรุ่งนี้วันหยุด"
"….." ไต้ฝุ่นมองเข้าไปในอาคารใต้ตึกฝั่งตรงข้าม เห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งพากันทยอยเดินออกมา สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาคือเสื้อกราวน์สีขาว บ่งบอกได้ว่าเรียนคณะอะไร
"สรุปไง มึงจะกินเด็กแพทย์เหรอ มองเข้าไปในตึกจนจะทะลุอยู่แล้วไอ้ห่า"
"…."
ร่างเล็กของใครบางคนกำลังเดินผ่านไป ท่าทางดูรีบร้อนเอาแต่ก้มมองนาฬิกา มือข้างนึงถือหนังสือ อีกข้างถือเสื้อกราวน์ ทุกจังหวะในการย่างก้าวดึงดูดสายตาให้คนบริเวณนั้นมองตาม รอบๆตัวเหมือนมีออร่าบางอย่าง ถ้าหากเธอไม่เดินออกมาจากตึกเรียนคณะแพทย์และไม่ถือเสื้อกราวน์ในมือก็ดูไม่ออกเลยจริงๆว่าเรียนหมอ ทั้งลุค ทั้งท่าทางและการแต่งตัวดูไปทางเด็กคณะศิลปศาสตร์ คณะนิเทศอะไรทำนองนั้นเสียมากกว่า
"ตาถึงนะมึง คนนั้นเจ้าของฉายานางฟ้าคณะแพทย์เลยนะ" คนอยากเล่าก็พูดต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนเงียบฟัง
"ชื่ออะไร"
"มิเชล"
"โปรไฟล์ดีทุกอย่าง สวยปานนางฟ้าขนาดนั้นไม่เหลือหรอกไม่ต้องมอง"
"มีแฟน?"
"ไม่รู้ แต่กูเคยได้ยินเพื่อนในคณะมันพูดกันว่าเขามีแฟนแล้ว ก็คงเป็นหมอที่เรียนอยู่ด้วยกันนั่นแหละ เค้าจะไปมีเวลาว่างเจอใครที่ไหนนอกจากพวกเดียวกัน หมองานยุ่งจะตาย"
ไต้ฝุ่นไม่ได้ฟังสิ่งที่ครินต์พูดแต่อย่างใด สายตาของเขามองตามแผ่นหลังของมิเชลแทบจะสุดสายตา
(อดีต end)
มิเชล Part
ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องอาบน้ำอยู่นานพอสมควร>< ออกมาด้านนอกก็มืดมิดไปหมดแล้ว
มองดูจากบานหน้าต่างกระจกแก้วใสพาราโนมาที่สามารถมองเห็นวิวของตึกราสูงใหญ่ ส่องแสงระยิบระยับไปทั่วทั้งเมือง
มืดอีกแล้ว
24 ชม.ผ่านไปไวเหมือนโกหก สำหรับฉันช่วงกลางคืนรู้สึกเหมือนมันสั้นเหลือเกิน
ความเหนื่อยล้าทำให้ฉันทิ้งตัวลงบนที่นอนทั้งๆที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ
ตื่นมาอีกทีก็เกือบจะเที่ยงของอีกวัน
วันนี้เป็นวันหยุด ปกติฉันต้องลุกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
เปิดผ้าม่าน สะบัดผ้าห่ม ลุกไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟัน
มือถือที่วางอยู่ข้างๆสั่น เป็นข้อความจากเพื่อนในกลุ่มส่งเข้ามา
ตามมาด้วยสายโทรเข้าของใครบางคน…
ปลายสายที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'มิเกล' น้องสาวฝาแฝดฉันเอง
"ยัยตัวดี!"
(เสียงเข้มแบบนี้แสดงว่าคิดถึงมากกกกกก)
"เมื่อไหร่จะกลับ"
(ขอเวลาอีกหกเดือน)
….
หลังจากคุยกับมิเกล ไปประมาณครึ่งชั่วโมง กินข้าว ล้างจาน ก็ออกมารดน้ำต้นไม้ริมระเบียงห้อง
มีแค่ต้นแคคตัสที่ผลิยอดดูเขียวขจี แต่พอหันไปมองต้นไม้ในกระถางอื่นๆ ตอนนี้คลับคล้ายคับคราผู้ป่วยห้องไอซียูรอผ่าตัด ไม่มีเวลาดูแลแต่ก็ยังสรรหามาปลูกไว้เต็มห้อง คือฉันเอง
!!! ฉันอุทานเสียงดัง ใจแทบร่วงลงไปตาตุ่ม เมื่อหันไปเห็นใครบางคน
"เข้ามาได้ไง!" เขาไม่ได้มีท่าทางสะทกสะท้านอะไรเลย
"ประตู"
!
"มาเพื่อจะกวนประสาทฉันเหรอ"
"มาเพราะเงี่xน"
!!
- Writer
