มิเชล Part
00.25 น. (เที่ยงคืนยี่สิบห้านาที)
ฉันเดินออกมายังลานจอดรถของโรงพยาบาลด้วยสภาพเหม่อลอย ก่อนหน้าเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วคนไข้ที่ฉันดูแลเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลัน ทีมหมอพยายามช่วยเหลือจนสุดความสามารถทว่าเราไม่สามารถยื้อชีวิตเด็กผู้หญิงวัยมัธยมคนนั้นเอาไว้ได้ ไม่ใช่เคสเสียชีวิตแรกที่เจอแต่เป็นเคสแรกที่สะเทือนใจฉันมากที่สุดตั้งแต่เป็นหมอ การเกิดแก่เจ็บตายเป็นวัฏจักรของมนุษย์ ฉันที่เป็นหมอช่วยชีวิตก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ดีเมื่อเราไม่สามารถช่วยชีวิตคนไข้ได้ เด็กคนนั้นจากไปในวัยที่ไม่สมควร
เดินมาถึงที่จอดรถก็เห็นไต้ฝุ่นยืนพิงตัวรถสูบบุหรี่ พอเห็นฉันเขาก็ดับบุหรี่ทิ้งทันที
ไต้ฝุ่นไม่เคยปล่อยให้ฉันต้องรอ ทุกครั้งเขาจะเป็นฝ่ายมารอฉันอยู่ก่อนเสมอ
ทำไม?
หมับ ฉันสอดแขนสวมกอดรอบเอว ซบใบหน้าลงตรงแผ่นอก กลิ่นน้ำหอมของเขาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย
ไต้ฝุ่นนิ่งงันไปชั่วขณะ ทว่าเขายอมยืนนิ่งๆใ
