มิเชล Part
….
ครืดๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกราวน์สั่น มีข้อความเข้ามาตรงเวลาพอดีเป๊ะ
ไต้ฝุ่นขับรถเข้ามาพอดี ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะมาถึง
เปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ก็เจอคนหล่อหน้านิ่ง
แต่เรียกรอยยิ้มของฉันได้ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
"พรุ่งนี้วันหยุด เราไปเที่ยวกันไหม"
ฉันโน้มตัวเอนใบหน้าวางซบตรงไหล่ ซ้อนสายตาขึ้นไปมองออดอ้อน แต่ไต้ฝุ่นขับรถมองตรงไปด้านหน้าไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของหางตาที่จะเหลือบมองมา
ไม่แน่ใจว่าเฉยชาไม่ได้รู้สึกอะไร หรือว่าเขินทำตัวไม่ถูก แต่ฉันว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่ามั้ง
"เธอบอกจะอยู่กับฉันทั้งวัน-ทั้งคืน" ทีเรื่องแบบนี้แล้วความจำดีจังเลยนะ
"ว่างเหรอ"
"ไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลาเหมือนเธอ" ตอกกลับฉันอย่างเนียนๆ
"ถามจริงนะ ไม่เบื่อฉันเหรอ" ทนรอมาได้ยังไง เอาจริงถ้าหากเขาแค่อยากได้ใครสักคนไปเป็นคู่นอน อย่างเขาหาได้ง่ายๆ ไม่เห็นต้องมาอดทนรอหมองานยุ่งไม่มีเวลาอย่างฉัน
