ไต้ฝุ่นโน้มใบหน้าเข้ามาหาจนปลายจมูกของเราชนกัน
สายตาชวนให้หลง ใบหน้าหล่อฟ้าประทานเเบบนี้นี่เเหละที่พลักฉันให้พลัดตกลงไปในท้องทะเลลึกพยายามตะเกียกตะกายเท่าไหร่ก็ไม่มีทางโผล่พ้นเหนือผิวน้ำ
ทุกอย่างที่เป็นเขามันดีไปหมด...ในแรกเริ่มฉันชอบรูปลักษ์ภายนอกของเขา ชอบในความหล่อดูดี แต่มาถึงวันนี้ฉันชอบแม้กระทั่งด้านที่ดูว่างเปล่าของเขา
“เรายังไม่เคยดูพระอาทิตย์ตกดินริมทะเลด้วยกันเลยนะ”
ฉันอุตส่าห์จัดเตรียมสถานที่เอาไว้ วาดภาพในหัวไว้ว่าเราสองคนไปเดินเตะคลื่นทะเลด้วยกัน ดูพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หลังจากนั้นก็กางเต็นท์แคมปิ้งริมชายงาน ก่อกองไฟ นอนอาบแสงจันทร์ด้วยกัน แค่คิดก็โรเเมนติก เเต่ดูสิไต้ฝุ่นไม่ได้สนใจอยากจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ….เขาเอาเเต่จะนัวเนียเล้าโลมจะกินกันอย่างเดียว ฉันก็อยากกินเขาเหมือนกันเเต่ถ้าหากฉันปล่อยให้ไต้ฝุ่นทำมีหวังตั้งแต่ตอนนี้จนถึงเช้าเท้าฉันคงไม่ได้แตะพื้นทราย
“เชล~”
เเค่เ
