(เช้าวันต่อมา)
เมื่อลืมตาตื่นสิ่งแรกที่เห็นคือผนังห้องที่คุ้นเคย บนเตียงนอนสีครามมีฉันนอนอยู่คนเดียว
เสียงเปิดปิดประตูห้อง เสียงฝีเท้ากำลังเดินมา ฉันเลยเลือกที่จะหลับตาเอาไว้
ได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย สัมผัสบางเบาประทับลงบนหัวไหล่ที่โผล่พ้นจากผ้าห่ม ลมหายใจลากเลื่อนเป่ารินรดข้างใบหู สัมผัสนั่นส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจ
เมื่อคืน…ฉันไม่ได้เมา มีสติและจดจำได้ทุกอย่าง><
ไต้ฝุ่นตื่นตอนไหน? ไม่สิเมื่อคืนเขานอนตอนไหน? ไต้ฝุ่นอยู่ในชุดเสื้อผ้าใหม่ไม่ใช่ตัวเดียวกับเมื่อคืน เขาอาบน้ำแต่งตัวแล้วด้วย
"เดี๋ยวฉัน..เอ่อ เชลลุกเอง" ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เป็นคนสุภาพ แทนตัวเองด้วยสรรพนามที่มักจะใช้กับคนในครอบครัวและเพื่อนเท่านั้น
ไต้ฝุ่นยกยิ้มมุมปาก แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับมานิ่งดั่งเดิม สายตาที่มองกันสุขุมลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา
"ลุกไหว?"
"อื้อ หิวข้าว ทำอะไรให้กินหน่อย"
"อยากกินอะไร"
