ข่าวการจากไปของคุณหนูเฉินฟางหรง เป็นที่พูดถึงทั่วเมืองหลวง ตระกูลเฉินเองก็ปิดประตูจวนไม่รับผู้ใด ลือกันว่าภายในจวนเต็มไปด้วยบรรยากาศเศร้าโศก นายท่านเฉินเองก็ทำใจไม่ได้ที่บุตรสาวจากไป จึงเกิดอาการป่วยจนนอนติดเตียง ส่วนอนุของฟางหรงกลับดื่มฉลองให้กับการจากไปของนาง คนรับใช้ที่อยู่ในจวนไม่แม้แต่จะได้ออกมา เพื่อสืบสวนการตายของเฉินฟางหรง
“นางตายแล้ว นางตายแล้วจริง ๆ ”
จางหมิ่งพูดออกมาน้ำตาคลอ หลังจากที่กลับมาจากตระกูลเฉิน ซินซินและองค์ชายสามที่นั่งรออยู่ที่จวนแม่ทัพได้ยินเช่นนี้ก็ลอบยิ้มออกมาอย่างพอใจ แต่เมื่อเห็นว่าจางหมิ่งเงยหน้าขึ้นมาพวกเขาก็ปรับสีหน้าทันที
“คุณหนูเฉินนางจากไปไวจริง ๆ ” องค์ชายสาม
“ข้าน่าจะทำดีกับนางมากกว่านี้” ซินซิน
ทั้งสองแสร้งตีหน้าเศร้า ซินซินถึงกับบีบน้ำตาออกมา
“แล้วท่านเฉินหาสาเหตุเจอหรือยังเจ้าคะ”
จางหมิ่งส่ายหัวออกมา นี่เป็นสิ่งที่เขาสงสัย อาจารย์ที่รักหรงหรงมา
