ห้องพักผู้ป่วยสว่างขึ้นเพราะผ้าม่านถูกเลื่อนเปิดออกกว้าง ทำให้คนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงตื่นทันที สาวน้อยยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะลืมตาตื่นมองเพดาน แต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อใบหน้าของใครคนหนึ่งโผล่เข้ามาเหนือศีรษะของเธอ
“อุ๊ยพี่โชว์! ตกใจหมดเลยค่ะ”
“ตื่นแล้วเหรอ” รอยยิ้มสดใสของธนาธิปทำให้คนป่วยต้องยิ้มตอบ
“ค่ะ” เวนิชชาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะยังปวดที่หัวไหล่แถมยังระบมไปทั้งตัวอีก ทำให้เธอลุกนั่งเองแบบไม่ถนัดนัก
“มาเดี๋ยวพี่ช่วยนะ” ธนาธิปจึงเข้ามาช่วยประคอง และตัวเขาเองก็นั่งลงที่ขอบเตียงข้างสาวน้อย
“ดีขึ้นรึยัง เมื่อวานขอโทษที่พี่โชว์ไม่ได้มาพร้อมคนอื่น อ่ะพี่โชว์มีดอกไม้มาเยี่ยมไข้ ขอให้หายไวๆ นะครับ” ชายหนุ่มยื่นกุหลาบสีขาวดอกใหญ่ผูกโบสีแดงให้สาวน้อย
ทว่าเวนิชชากลับลังเลที่จะยื่นมือออกไปรับ ธนาธิปจ้องหน้าของสาวน้อยพลางยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางไว้ข้างๆ หมอน
“ซื่อสัตย์กับเขา แล้
