ธนาธิปดันตัวลุกขึ้น กำหมัดแน่นถลาเข้าไปเหวี่ยงซัดเข้าที่ใบหน้าของเบญจมินทร์
“แล้วฉันล่ะ ความรักของฉัน มันไม่มีค่าไม่มีความหมายรึไง นายคิดว่านายมีหัวใจคนเดียวเหรอ”
“เฮ้ยหยุด! พวกเอ็งจะฆ่ากันให้ตายรึไงว่ะ ไอ้มินไอ้โชว์” กวินท์รีบเข้ามาผลักแยกเพื่อนทั้งสองคนออกจากกัน
“พวกเราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย อย่ามาผิดใจกันกับอีแค่เรื่องผู้หญิงคนเดียว”
“มันไม่ใช่เพื่อนฉันอีกต่อไป” ธนาธิปสะบัดตัวออกจากมือของกวินท์ พลางจ้องเบญจมินทร์ด้วยความอาฆาต
“ไอ้โชว์ใจเย็นๆ สิวะ กลับไปก่อนป่ะ ให้อารมณ์เย็นกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกัน” กวินท์พยายามคลี่คลายปัญหา แต่ธนาธิปส่ายหน้าไม่ยอมท่าเดียว
“ไม่ ฉันจะไม่คุยอะไรอีกทั้งนั้น มันจบแล้ว ฉันขอลาออกจากวง” ธนาธิปพูดจบก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที
“ห๊ะ! เฮ้ยเดี๋ยวไอ้โชว์ ใจเย็นๆ อย่าพูดเพราะอารมณ์สิวะ” กวินท์รีบเดินตามธนาธิปไปติดๆ ปล่อยให้เบญจมินทร์ยืนอยู่เพียงลำพัง
หัวหน้าวงเนฟเ
