วันนี้แพทย์เจ้าของไข้อนุญาตให้เวนิชชากลับบ้านได้ ในห้องพักผู้ป่วยจึงคึกคัก เพราะทั้งสามสาวกำลังช่วยกันเก็บของเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล ทว่าเสียงเคาะประตูสองครั้งติด ทำให้ทั้งสามสาวชะงักไปเล็กน้อย แต่ตีรณาเป็นคนอาสาไปเปิดประตูเอง
เมื่อสาวห้าวเปิดประตูออกกว้าง ก็พบชายหนุ่มสามคนยืนอยู่หน้าห้อง เธอสบตากับชายหนุ่มเพียงสองคน ส่วนอีกคนเธอแทบจะไม่อยากสนใจหรือมองหน้าด้วยซ้ำ
“มากันทำไมเยอะแยะ น่ารำคาญ” ตีรณาบ่นพึมพำก่อนจะปล่อยมือจากลูกบิดแล้วเดินกลับมาที่เตียง ชายหนุ่มทั้งสามคนทยอยกันเดินเข้ามาภายในห้อง
“พวกผมไม่ได้มาหาคุณทอมก็แล้วกันครับ” กวินท์ตอบสวนขึ้น ตีรณาจึงหันขวับกลับไปหาคู่อริและกำลังจะอ้าปากตอบกลับ แต่อรอินทุ์รีบชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ไม่เอาน่า อย่าทะเลาะกันเลย”
“ถ้าไม่อยากให้มีเรื่อง ก็เอาพี่ชายแกไปเก็บซะ”
“เก็บปากตัวเองก่อนไหมครับคุณทอม ผมไม่อยากมีเรื่องกับใครหรอกนะ ถ้าไม่จำเป็น” กวิ
