หลังจากทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมง เบญจมินทร์จึงชวนคู่เดตไปหากาแฟทานแก้ง่วง ซึ่งขับรถไปอีกไม่ไกลจากร้านอาหารทะเล
“พี่ขับรถกลับไม่ไหว เราค้างกันแถวนี้ดีไหม” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาลอยๆ ขณะนั่งรอกาแฟอยู่ที่โต๊ะ
ใบหน้าเรียวเล็กสวยหวานค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตากับหนุ่มรุ่นพี่ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้า ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก
“แต่พรุ่งนี้มะปรางมีเรียนแปดโมงเช้านะคะ” เธอแย้ง
“ตื่นหกโมงเช้าก็ไปทันน้า เธอไม่ไว้ใจพี่เหรอ”
“เอ่อ…” เวนิชชาทำท่าอึกอัก เพราะลึกๆ แล้วเริ่มจะไม่ไว้ใจหนุ่มรุ่นพี่ แต่ไม่รู้ว่าควรปฏิเสธอย่างไรดี โดยที่ยังรักษาน้ำใจเขาอยู่
“ไม่เคยนอนค้างกับผู้ชาย สองต่อสองเลยเหรอ” เบญจมินทร์ถามออกไปตรงๆ เสียงเข้มจริงจัง สาวน้อยถึงกับมองเขาตาโตพร้อมส่ายหน้าแรงๆ
“แฟนล่ะ เธอเคยมีแฟนมาแล้วกี่คน”
สาวน้อยไม่ตอบแต่ส่ายหน้าอีกครั้ง ตอนนี้ใบหน้าไปตลอดลำคอแดงก่ำ แววตาหล
