“ชิงชิง ข้าบอกว่าอยากอยู่คนเดียว”
“ออกไปชิงชิง”
เสียงเท้าที่กำลังก้าวเดินเข้ามายังคงเดินอย่างต่อเนื่อง
ไป๋ซือเซียนพูดโดยที่ไม่หันมามองคนที่เดินเข้ามาในห้อง เพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นจึงทำให้ลืมคำนึงไปว่า ชิงชิงไม่เคยทำนอกเหนือคำสั่ง
“ข้าบอกเจ้าว่าข้าอยากอยู่คนเดียว เอ๊ะ”
“ท่านพี่”
ร่างสูงของเซียวหานเดินหยุดตรงหน้าไป๋ซือเซียน
“เป็นอันใดไป” เสียงทุ้มเอ่ยคาดคั้นให้คนตัวเล็กบอกถึงสาเหตุ
“ข้าไม่ได้เป็น”ไป๋ซือเซียนยืนกรานปฏิเสธ
“เจ้าเป็น ตอบคำถามข้ามาว่าเป็นอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างคาดคั้น ร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงไปเกือบจะชิดหน้าเล็ก มือแกร่งเท้าฝ่ามือลงบนโต๊ะ ใช้แผงอกกั้นไม่ให้ร่างของไป๋ซือเซียนหลบหลีกได้
“เซียวไป่หาน ปล่อยข้า” ไป๋ซือเซียนไม่พอใจที่สามีเอ่ยคาดคั้นในตอนที่นางไม่อยากตอบคำถามใดๆ
“ถอยไปนะ”
มือบางพยายามผลักอกแกร่งให้ถอยออกไป แต่ออกแรงผลักเท่าไหร่ร่างสูงก็ไม่ขยับเขยื้อน เมื
