Killed by her Ex, She’s Back for Revenge

Chapter 16

"What's your name?" tanong ni Dria pagkaraan ng halos limang minuto na nakatutok lang ang lalaki sa laptop nito at halos hindi siya sinusulyapan man lang.

"Eugene," hindi pa rin sumusulyap sa kanya na sagot nito.

"I'm Helen. You're a workaholic," pansin niya dahil sa mabilis nitong pag-eencode sa laptop nito. Sandali itong tumigil sa ginagawa at sa wakas ay tumingin na sa kanya pero sandali lang iyon.

"I have a family to feed. Look, I am already helping you so please don't distract me from my work," pagsusungit pa rin nito. Muling napangiti si Dria. This man is a challenge to her.

"I like workaholic men. The serious type ones. The ones loyal to their wives."

"Uhm."

"And this is the first time I've met one," pangungulit ni Dria dito kahit sinabihan na siyang huwag itong istorbuhin.

"I want men who are serious in life. Someone I can trust even if I am not beside him. Your wife is so lucky to have met you first."

Sa pagkakataong iyon ay muling tumingin sa akin ang lalaki.

"There are a lot of men who are serious in life too. You're pretty. Surely, you can meet one someday."

Matamis na ngumiti si Dria. Sa wakas, nakikipag-usap na ito sa kanya.

"They maybe serious like you but I doubt they'll be as handsome as you are. Tell me, how did yout wife end up with you? I might pick some tips."

Tipid na ngumiti ang lalaki. Totoo namang may itsura ito but compared to Lance, mas may charm si Lance. Lahat yata ng lalaki ay mahuhulog kung makakarinig sila ng flattery mula sa isang magandang babae.

Nang isara ng lalaki ang laptop nito, isang tagumpay ang naramdaman ni Dria. Finally, nakuha na niya ang atensiyon nito.

"It was I who fell in love with her first. I pursued her and made her fall in love with me. Got married, have two kids, and living a happy life right now."

"Are there no other women?" kunwari ay panunukso niya rito. Napangiti ang lalaki.

"No one has succeeded," tila pagyayabang nito sabay bahagyang tawa.

"Maybe they're re not just persistent enough."

Nagkibit-balikat ang lalaki.

"Don't you want to at least try just once? You know, for experience's sake?"

"I don't want to feel guilty," wala sa loob na pag-amin ng lalaki.

"You don't need to feel guilty if both parties agree that's it's just for experience's sake. When you go back home, she's still you're wife and you still love her just the same. Tell me, how many nights have you already spent alone?"

"A week? I'll be home soon anyway." Uminom ang lalaki sa shot glass nito.

"Don't you miss her? Don't you miss having a warm body beside you when you wake up?" nang-aakit na saad ni Dria. Bahagyang kinakabahan. Iniisip kung ano ang magiging reaksiyon ng lalaki sa sinabi niyang iyon.

"That's a silly question. Of course, I miss her every night and every morning. Iiss the feeling of having her beside me before I sleep and after I wake up."

"And you'll spend another two days of that experience, Eugene."

Napatitig sa kanya ang lalaki. Ngumiti si Dria nang mapang-akit na ngiti.

"What's your name again?" tanong ng lalaki sa kanya.

"It's Helen. But don't try to remember it anymore because for sure, tomorrow you'll forget about me."

"And you wouldn't mind?" Si Dria naman ang nagkibit-balikat sa lalaki.

"I'm not that important especially to you so I don't mind you forgetting my name. But surely, I won't forget about a workaholic man named Eugene who loves his wife so much that it made me wish that I was at her place." Natawa si Eugene sa sinabi niya.

"Could I at least hold your hand?" may halong pakiusap na hiling ni Dria.

"Why do you want to hold my hand?" curious ngunit inaabot naman ni Eugene sa kanya ang kamay nito.

"I just want to find out how rough a workaholic man's hand is. Since I can't have you anymore, at least I could tell myself that once in my life, I held a loyal man's hand."

Malakas na tumawa si Eugene. Kumikislap na ang mga mata sa amusement. Hindi tulad kanina na sobrang sungit nito sa kanya.

Marahang hinaplos ni Dria ang kamay na lalaki, pinisil-pisil iyon, at saka niya pinagkrus ang mga daliri nilang dalawa. Lihim na nagtatatalon ang puso niya dahil hindi hinila ng lalaki ang kamay nito at hinahayaan lang siya sa ginagawa niya.

Pumikit si Dria.

"Hey, what are you doing?"

Nakapikit pa ring ngumiti siya at umiling.

"I am imagining this rough hand touching my face, caressing my neck... I am imagining it touching my skin, caressing it over and over again," paos niyang lahad.

"I am imagining it pressing on my chest, how I can feel it's roughness over my... nips," halos pabulong niyang lahad. Nagmulat siya ng mga mata at nakita niya ang paglamlam ng mga mata ng kaharap.

"I can imagine it owning my whole breast, pressing it roughly, the roughness and softness fighting over dominance." Napalunok ang lalaki habang titig na titig sa kanya. Ramdam din niya ang paghigpit ng pagkakakapit nito sa kamay niya.

"I can imagine it going lower and lower down my body... going between my legs... touching me there, making me feel its roughness," mahina ang boses niyang bulong ngunit tiyak niyang maririnig nito. Muli itong napalunok at napansin niyang pinagpapawisan na ito.

"I can imagine the longest finger..."

Sa pagkakataong iyon, bumitaw ito sa kamay ni Dria at binawi ang kamay. Agad nitong kinuha ang baso nito at straight na ininom ang laman nitong alak. Nang ibaba na nito ang baso, parang humihingal pa ito. Napapikit ito nang mariin. Mukhang tuluyang nang nasira ang pader na nakapalibot sa loyalty nito.

"Can you give me one night to turn those imaginations into reality, Eugene?" tanong niya rito. Nang magmulat ito, nakita niyang namumula na ang mga mata nito.

"I'm... I... sorry... I..." pautal-utal nitong sagot sa kanya.

Dria smiled. Tinanggihan man siya nito, pakiramdam niya ay naging successful pa rin ang misyon niya dahil nagawa niyang tibagin ang pader nito. Nagawa niyang pahinain ang depensa nito. She made him doubt his own loyalty dahil naging apektado ito sa mga sinabi niya.

"I understand." Nakangiti pa ring sagot ni Dria. Sapat nang natutunan niya na ang dalawang bagay para magtagumpay sa pang-aakit sa isang lalaki ay ang kumbinasyon ng hawak at salita.

"Your wife is indeed very lucky, Eugene. I hope that all men in the world are like you. You're a dream come true for all of the girls out there and that includes me."

Tumango si Eugene, ngumiti kahit halos hindi na makapagsalita. Alam niyang sa sarili nito ay nakadama rin ito ng saya dahil napaglabanan nito ang panunukso niya.

Tumayo na si Dria.

"It was nice meeting you, Eugene. I mean it. And thanks for your help."

"You don't have to thank me. I didn't do anything."

"You did." Isang ngiti ang iniwan niya rito bago siya naglakad palayo. nang walang lingon-likod kahit na narinig niya at naramdaman na tumayo rin si Eugene at pinanuod siyang naglalakad papalayo rito. Naramdaman din niya na sinusundan na siya ni Lance papaalis sa lugar na iyon at nang nasa lobby na sila ay tumapat na ito sa kanya.

"Was it a success, Adi?" pagtatanong nito. Sandaling sumulyap dito si Dria bago tumango.

"It is. I've learned a lot, Lance."

"But do you really need to hold his hand?" tanong nito nang nasa loob na ulit sila ng elevator.

Lumingon siya rito.

"I needed to do it or else my mission won't be a success. Besides, kamay lang iyon, Lance," natatawa niyang depensa sa ginawa niya.

"He looked at your body, too," bulong nito na puno ng pagseselos.

"Lance, don't be like this. Please, kontrolin mo ang sarili mo. Hindi mo ako lubusang matutulungan kapag ganyan ka," mahinahon niyang panenermon dito. Bumuntonghininga si Dria.

"Alam kong malalim ang nararamdaman mo sa akin, Lance. Alam kong sobrang natatakot ka sa mga pwedeng mangyari kapag nagsimula na ako sa paghihiganti ko. Pero sana isipin mo na pwedeng masira ang lahat kapag mas pinairal mo ang pagseselos mo. Kapag nagsimula na tayo, wala ng atrasan iyon. Hindi pwedeng basta na lang nating ititigil kapag nagselos ka na. Alam kong wala akong karapatang mag-demand sa'yo kaya pwede ka pang umatras sa assignment mo. Pero ako, itutuloy ko ito may tulong man mula sa'yo o wala dahil Hindi ako titigil hanggang hindi ko nababawi ang mga kinuha nila sa akin at hanggang hindi ko nakukuha ang hustisya para sa mga magulang ko at para sa baby ko."

Si Lance naman ang malakas na napabuntonghininga.

"I'm sorry, Dria. Hindi ko lang talaga nagawang kontrolin kanina pero nangangako akong pag-aaralan ko nang pigilin ang pagseselos ko. At nagbitaw ako ng pangako sa'yo. Ang laban mo ay laban ko rin. Hindi ako bibitaw sa assignment ko dahil lang sa pagseselos ko. Hindi kita hahayaan na mag-isa lang na haharapin silang dalawa. We are in this together with the help from my friends. Hindi Tayo titigil hanggang hindi mo nababawi ang kinuha sa'yo at hanggang hindi mo nakukuha ang hustisya para sa mga magulang mo at para sa baby mo. Tutulungan kitang pagbayarin sila sa mga kasalanan nila at sa p*******t nila sa inyo. Sisigiraduhin kong mabubulok sila sa bilangguan hanggang sa natitirang taon ng buhay nila. I will be beside you through it all, Dria." Nasa mga mata ng lalaki ang determinasyon.

Ngumiti si Dria kay Lance. Niyuko ang kamay nito at hinawakan niya iyon. At gaya ng ginawa niya kanina sa kamay nila ni Eugene, pinagkrus din ni Dria ang mga daliri nila ni Lance.

"Ayan, hinahawakan ko na rin ang kamay mo, ha? Siguro naman, magagamot na niyan ang pagseselos mo," pagbibiro niya rito.

Ngumiti na nang matamis si Lance. Tuluyan na ngang nawala ang pagseselos nito.

...

Bago bumalik sa isla ay nagpunta muna sila sa California kung saan nakatira ang mga magulang ni Lance. Habang nasa daan, sinabi nito sa kanya na matagal na siyang kilala mg mga magulang nito na ikinagulat ni Dria.

"Paano nila ako nakilala?" namamangha na tanong niya.

Nakita niyang tila nahiya sa kanya si Lance bago ito sumagot.

"Well, I almost didn't migrate in here because of you," pag-amin nito.

"Ano?!"

"I know you wouldn't notice it pero hindi ako nagtapos sa university. Naroon lang ako sa unang dalawang taon. I didn't want to leave and they've asked for a reason. I told them it's because if the girl that I liked. Mom went to my room while I was out and that how she found out about you." Nag-init ang mga pisngi ni Dria.

"Nagalit ba siya?" kinakabahan niyang tanong. Natawa si Lance.

"No. But she said na kung gusto kitang gawing asawa ko someday, I have to impress you. So, I finally accepted the scholarship. But when I came back, you're already married."

Nadama ni Dria ang disappoinment ni Lance na parang kanina lang nito nalaman na kinasal na siya lalo at nakikita niya ang pilit na ngiti nito.

"I went back here heart-broken."

"Doon na sila nagalit sa akin?"

Umiling si Lance.

"Hindi sila nagalit o magagalit sa'yo kahit kailan, Dria. Sa loob ng three years na pabalik-balik ako sa Pilipinas para lang makita ka, hinayaan lang nila ako thinking that I will get over you on my own time. Pero nang mabalitaan nilang may itinakbo akong pasyente na nabaril noong hating-gabing iyon, they got curious especially when..."

"When...?"

"When told my mom what I did in the Operating Room when you were declared dead then alive next."

"They supported my decision to keep you there while you were still I a come. And they made it easier for me to transfer you to the island."

Napanganga si Dria. Hindi niya inakala na may ganitong kabait na mga magulang na handa siyang tulungan dahil mahal siya ng anak ng mga ito.

"I owe your family a lot, too then."

"They love who I love, Dria."

"Alam ba nila? Alam ba nila ang balak nating... gawin?" natatakot niyang tanong. Alam niyang kahit gaano kabait ang pamilya ni Lance, kung mapapahamak ito ng dahil sa kanya, hinding-hindi siya mapagpatawad ng mga ito.

"Yes," mas kinabahan si Dria sa maikling sagot nito.

"And?"

"They said that they're just there if we'll need their help. We have companies in the Philippines, too, Dria. Kung kinakailangang gamitin natin sila para sa paghihiganti mo,y parents have already given their blessing."

"Lance, that will be too much."

"Nothing is too much when it comes to you, Dria. Now, just relax, okay? There's nothing to be afraid of. My family is excited to meet you."

Napahinga nang malalim si Dria nang mapansin na nasa harapan na pala sila ng mataas na gate.